آل شیخ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Kamran: /* منابع */

2020-12-14T07:35:19Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۱۴۶:		خط ۱۴۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه
	\| آدرس = http://~~phz~~.~~hajj~~.ir/~~422~~/9548		\| آدرس = http://hzrc.ac.ir/post/9548/%d8%a2%d9%84-%d8%b4%d9%8a%d8%ae
	\| عنوان = آل شیخ		\| عنوان = آل شیخ
	\| نویسنده = فریده منبری		\| نویسنده = فریده منبری

Engineer: جایگزینی متن - ' ' به ' '

2019-08-13T13:18:51Z

جایگزینی متن - '</ref> ' به '</ref> '

نمایش تغییرات

Engineer: جایگزینی متن - '' به ' '

2019-08-13T13:16:50Z

جایگزینی متن - '</ref>' به '</ref> '

نمایش تغییرات

Engineer: جایگزینی متن - ' ' به ' '

2019-07-16T13:53:23Z

جایگزینی متن - '</ref> ' به '</ref> '

نمایش تغییرات

Engineer: جایگزینی متن - ' ' به ' '

2019-07-16T13:14:10Z

جایگزینی متن - '</ref> ' به '</ref> '

نمایش تغییرات

Engineer: جایگزینی متن - '' به ' '

2019-07-16T13:06:26Z

جایگزینی متن - '</ref>' به '</ref> '

نمایش تغییرات

Engineer: جایگزینی متن - ' ،' به '،'

2019-06-20T06:55:29Z

جایگزینی متن - ' ،' به '،'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	==جایگاه دینی و سیاسی آل شیخ==		==جایگاه دینی و سیاسی آل شیخ==
	به مرور زمان در سایه رابطه دو سویه [[آل سعود]] و آل شیخ، [[عربستان سعودی]] زیر نفوذ کامل این دو خانواده قرار گرفت. آل شیخ از قدرت سیاسی آل سعود برای اعمال نفوذ مذهبی سود جست و آل سعود مشروعیت بسیاری از اعمال خود را از فتاوای آل شیخ یافت. وصلت‌های فراوان آل شیخ با آل‌سعود<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۴۹.</ref> نیز به قدرت بیشتر و یکپارچگی خانوادگی‌شان یاری رسانده است.<ref>جزیرة العرب، ص۳۰۶.</ref> در پی گسترش قدرت و نفوذ آل شیخ، اداره کارهای کشور در دو حوزه سیاسی و دینی به دست آن‌ها افتاد؛ به گونه‌ای که سه تن از وزرای کابینه، یعنی وزیر دادگستری، وزیر حج و شئون اسلامی و وزیر اوقاف، دعوت و ارشاد با مشورت آل شیخ انتخاب می‌شوند.<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۴۹.</ref> تشکیلات قوه قضائیه از زمان ملک عبدالعزیز به صورت تدریجی و مرحله‌ای تحول یافته و بر مبنای شریعت [[وهابیت\|وهابی]] و زیر نظر مفتی بزرگ آل شیخ اداره می‌شود.<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۱۰۳.</ref> وزارت ~~عدل ،~~ هسته اصلی این تشکیلات، به سال ۱۳۸۲ق. در زمان [[ملک فیصل]] تشکیل شد.<ref>شناخت عربستان، ص۱۱۹.</ref>		به مرور زمان در سایه رابطه دو سویه [[آل سعود]] و آل شیخ، [[عربستان سعودی]] زیر نفوذ کامل این دو خانواده قرار گرفت. آل شیخ از قدرت سیاسی آل سعود برای اعمال نفوذ مذهبی سود جست و آل سعود مشروعیت بسیاری از اعمال خود را از فتاوای آل شیخ یافت. وصلت‌های فراوان آل شیخ با آل‌سعود<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۴۹.</ref> نیز به قدرت بیشتر و یکپارچگی خانوادگی‌شان یاری رسانده است.<ref>جزیرة العرب، ص۳۰۶.</ref> در پی گسترش قدرت و نفوذ آل شیخ، اداره کارهای کشور در دو حوزه سیاسی و دینی به دست آن‌ها افتاد؛ به گونه‌ای که سه تن از وزرای کابینه، یعنی وزیر دادگستری، وزیر حج و شئون اسلامی و وزیر اوقاف، دعوت و ارشاد با مشورت آل شیخ انتخاب می‌شوند.<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۴۹.</ref> تشکیلات قوه قضائیه از زمان ملک عبدالعزیز به صورت تدریجی و مرحله‌ای تحول یافته و بر مبنای شریعت [[وهابیت\|وهابی]] و زیر نظر مفتی بزرگ آل شیخ اداره می‌شود.<ref>شناسنامه فرهنگی عربستان، ص۱۰۳.</ref> وزارت عدل، هسته اصلی این تشکیلات، به سال ۱۳۸۲ق. در زمان [[ملک فیصل]] تشکیل شد.<ref>شناخت عربستان، ص۱۱۹.</ref>

	=== اشخاص مهم در مناصب قضاوت و فتوا ===		=== اشخاص مهم در مناصب قضاوت و فتوا ===

Engineer در ‏۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۴۵

2019-06-19T14:45:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۱۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==اصل و نسب آل‌ شیخ==		==اصل و نسب آل‌ شیخ==
	محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.; ← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>		محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.؛ ← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>

	==نسل محمد بن عبدالوهاب==		==نسل محمد بن عبدالوهاب==
	وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.; ← آل سعود</ref>		وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.؛ ← آل سعود</ref>

	پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>		پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>

Engineer: جایگزینی متن - '' به '; '

2019-06-19T14:40:32Z

جایگزینی متن - '</ref><ref>' به '; '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==اصل و نسب آل‌ شیخ==		==اصل و نسب آل‌ شیخ==
	محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.~~</ref><ref>~~← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>		محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.; ← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>

	==نسل محمد بن عبدالوهاب==		==نسل محمد بن عبدالوهاب==
	وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.~~</ref><ref>~~← آل سعود</ref>		وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.; ← آل سعود</ref>

	پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>		پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>

Engineer: جایگزینی متن - ' ' به ''

2019-06-04T14:04:59Z

جایگزینی متن - ' <ref>' به '<ref>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۳۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==اصل و نسب آل‌ شیخ==		==اصل و نسب آل‌ شیخ==
	محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.</ref> <ref>← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>		محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی از آل مشرَّف، از شاخه‌های [[آل ‌وهبه]] از قبیله بزرگ [[قبیله تمیم\|تمیم]] به شمار می‌رود و جد نهم وی مشرف است.<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۱، ص۱۳۳.</ref> او به سال ۱۱۱۵ق. در عُیینَه، از شهرهای نجد که اکنون ویران شده<ref>كشف الارتیاب، ص۹.</ref> به دنیا آمد. نیاکانش از علما<ref>عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج۲، ص۲۱۰، ۲۳۸.</ref> بودند و پدربزرگش از دانشوران نجد و پدرش عبدالوهاب قاضی [[عیینه]] بود.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> او نیز به تحصیل دانش‌های سنتی [[اهل سنت]] پرداخت و بخشی از تحصیل علم را در [[بصره]] گذراند. اما به تدریج تحت تأثیر کتاب‌ها و اندیشه‌های [[ابن تیمیه]] قرار گرفت و اندک اندک با برخی عقاید دیگر مسلمانان به مخالفت برخاست که اعتراض مردم و اخراجش از بصره را در پی داشت.<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۲۲.</ref> پس از آن به [[حریمله]] رفت و سپس رهسپار [[درعیه]] از شهرهای [[نجد]] شد. حاکم آن دیار، [[محمد بن سعود]]، جد بزرگ [[آل سعود]] با آگاهی از دعوتش به وی گروید. آن دو طی گفت‌وگوهایی در سال ۱۱۵۸ق. درباره جنگ با مخالفان نگرش [[سلفیه\|سلفی]] و غلبه بر دیگر قبایل نجد، به توافق رسیدند.<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۵۷-۱۶۶؛ تاریخ النجد، فیلیبی، ص۳۸.</ref> بر پایه این توافق، حکومت سیاسی و رهبری دینی در دو خاندان «[[آل سعود]]» و«آل شیخ» موروثی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴.</ref> بدین ترتیب، جد بزرگ آل شیخ در سایه قدرت سیاسی آل سعود روز به روز بر قدرت و نفوذ خود افزود و در حکومت آل سعود، نه تنها مرجعی دینی بلکه مشاوری بلند پایه در کارهای سیاسی شد.<ref>تاریخ النجد، فیلیبی، ص۸۴..</ref> آل سعود نیز با یاری نیروی مذهبی محمد بن عبدالوهاب، زمینه شکل‌گیری حکومت عربستان سعودی را فراهم آورد. محمد بن عبدالوهاب پس از پایه‌گذاری فرقه وهابیت و نشر آن در میان برخی قبایل نجد، در زمان [[سلطان عبدالعزیز]] سعودی به سال ۱۲۰۶ق. در درعیه درگذشت.<ref>الفجر الصادق، ص۱۶-۱۷.</ref><ref>← محمد بن عبدالوهاب</ref> پس از مرگ وی، عنوان «آل شیخ» بر فرزندان و نسل او اطلاق شد و آنان راهش را ادامه دادند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳-۵۴.</ref>

	==نسل محمد بن عبدالوهاب==		==نسل محمد بن عبدالوهاب==
	وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.</ref> <ref>← آل سعود</ref>		وی پنج فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی، عبدالله و حسن<ref>الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> و به نقلی چهار فرزند به نام‌های حسین، ابراهیم، علی و عبدالله<ref>تاریخ النجد، آلوسی، ص۱۶۶؛ الشیخ محمد بن عبدالوهاب عقیدته السلفیه، ص۴۱.</ref> به جای گذاشت. افزون بر پسران، وی دختری به نام شیخه فاطمه داشت که با تعلیم برادران و پدرش از زنان دانشور [[سلفیه\|سلفی]] در سده سیزدهم به شمار می‌رفت.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۳۶۴.</ref> فرزندان محمد با عنوان آل شیخ روش پدر را در پیش گرفتند. آنان پس از [[نجد]]، به [[حجاز]]، به ویژه [[مکه]] و [[مدینه]]، توجه کردند. از نظر آل شیخ، مردم مکه [[کفر\|کافر]] بودند و یکی از علمای آل شیخ در رساله‌ای به اثبات کفر آنان پرداخت.<ref>البدر الطالع، ج۲، ص۷.</ref> آنان تا سال ۱۲۲۰ق. که وهابیان بر مکه چیره شدند، چندین بار در زمان شریف مساعد، شریف احمد، شریف سرور و شریف غالب، افرادی را برای تبلیغ وهابیت به مکه فرستادند؛ اما پذیرفته نشدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۴.</ref> سرانجام در سال‌های ۱۲۱۸ و ۱۲۲۰ق. وهابیان در دو هجوم به مکه و مدینه و کشتار و ویرانی بسیار، بر آن دو شهر مسلط شدند.<ref>الدرر السنیه، ص۴۵.</ref><ref>← آل سعود</ref>

	پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>		پس از عبدالله که مانند پدر زعامت دعوت [[سلفیه\|سلفی]] را بر عهده داشت، فرزندان او، سلیمان و عبدالرحمن نیز راهش را ادامه دادند، هرچند سلیمان بر اقامه دعوت پافشاری بیشتر داشت. در سال ۱۲۳۳ق. هنگام حمله [[ابراهیم پاشا]] به [[درعیه]] برای نابودی [[آل سعود]]، بسیاری از افراد خاندان سعودی و خاندان شیخ کشته شدند. گروهی از جمله عبدالرحمن نیز دستگیر و به [[مصر]] تبعید شدند و او پس از مدتی در مصر درگذشت.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳؛ السلفیة بین اهل السنة و الامامیه، ص۳۵۹؛ الفجر الصادق، ص۲۰.</ref> اما نوادگان وی به عربستان بازگشتند که در ریاض مشهورند و برخی مناصب همچون مدیریت امنیت ملی، سفارت سعودی در [[بحرین]] و ریاست تشریفات را بر عهده دارند.<ref>علماء نجد، ج۳، ص۱۱۷.</ref> علی بن محمد نیز که به مصر تبعید شد، به سال ۱۲۴۵ق. در [[قاهره]] درگذشت. نسل او از تنها بازمانده‌اش محمد هستند که به آل عبدالعزیز بن محمد مشهورند.<ref>علماء نجد، ج۵، ص۲۸۴.</ref> از نسل حسن و حسین، دو پسر دیگر شیخ محمد، بسیاری زاده شده‌اند. هم اکنون از نسل حسین شماری بسیار در درعیه زندگی می‌کنند.<ref>الدرر السنیه، ص۵۳.</ref>