عبدالله بن عمر بن خطاب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mo.ali.rezapour در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۱

2025-05-23T06:51:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\| وبگاه رسمی =		\| وبگاه رسمی =
	}}		}}
	'''عبدالله بن عمر بن خطاب بن نفیل بن عبدالعزی'''، فرزند [[خلیفه دوم]]، از [[صحابه]] و [[محدث\|راویان]] [[مکه]] است. او موضع یکسانی در مورد [[بیعت]] با [[خلافت\|خلفای]] متعدد نداشت؛ از بیعت با [[امام علی(ع)]] سر ~~باززد~~ و تا آخر عمرش از این کار پشیمان بود ولی ذلیلانه با پای [[حجاج بن یوسف\|حجاج]] بیعت کرد. نقش انگشتری او عبدالله بن عمر بود. به گزارش برخی منابع، او در برخی از [[غزوه‌\|غزوه‌ها]] و جنگ‌ها شرکت کرد. عبدالله البته از گریزندگان [[جنگ موته]] بود. وی از [[پیامبر(ص)]] روایت نقل کرده. به گزارش [[شعبی]] وی در [[علم حدیث\|حدیث]] ورزیده بود اما در [[علم فقه\|فقه]] اینگونه نبود. برخی از صحابه و [[تابعین]] از وی روایت کرده‌اند. او تا زنده بود، [[حج]] را ترک نکرد.		'''عبدالله بن عمر بن خطاب بن نفیل بن عبدالعزی'''، فرزند [[خلیفه دوم]]، از [[صحابه]] و [[محدث\|راویان]] [[مکه]] است. او موضع یکسانی در مورد [[بیعت]] با [[خلافت\|خلفای]] متعدد نداشت؛ از بیعت با [[امام علی(ع)]] سر باز زد و تا آخر عمرش از این کار پشیمان بود ولی ذلیلانه با پای [[حجاج بن یوسف\|حجاج]] بیعت کرد. نقش انگشتری او عبدالله بن عمر بود. به گزارش برخی منابع، او در برخی از [[غزوه‌\|غزوه‌ها]] و جنگ‌ها شرکت کرد. عبدالله البته از گریزندگان [[جنگ موته]] بود. وی از [[پیامبر(ص)]] روایت نقل کرده. به گزارش [[شعبی]] وی در [[علم حدیث\|حدیث]] ورزیده بود اما در [[علم فقه\|فقه]] اینگونه نبود. برخی از صحابه و [[تابعین]] از وی روایت کرده‌اند. او تا زنده بود، [[حج]] را ترک نکرد.

	==زندگینامه==		==زندگینامه==

Kamran در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۹

2020-12-15T09:49:10Z

@@ خط ۱۲۳: / خط ۱۲۳: @@
 بر پایه روایت‌هایی، او [[حجرالاسود]] و [[رکن یمانی]] را می‌بوسید و بدان‌ها دست می‌کشید؛ اما با رکن‌های دیگر چنین نمی‌کرد. وی دلیل این کار را رفتار پیامبر(ص) می‌دانست.<ref>مسند احمد، ج۲، ص۱۷؛ اخبار مکه، ج۱، ص۳۲۹-۳۳۲.</ref> به باور او، این استلام باعث ریزش [[گناه|گناهان]] است.<ref>مسند احمد، ج۲، ص۳؛ اخبار مکه، ج۱، ص۳۳۱.</ref> در هر نوبت طواف، حتی در صورت ازدحام جمعیت، همین کار را انجام می‌داد.<ref>مسند احمد، ج۲، ص۳۳، ۵۹؛ اخبار مکه، ج۱، ص۳۳۲-۳۳۳.</ref> ذکرهایی هنگام [[استلام حجرالاسود]] از او نقل شده است.<ref>اخبار مکه، ج۱، ص۳۳۹.</ref> بر خلاف دیدگاه پدرش<ref>نک: مسند احمد، ج۱، ص۵۲؛ ج۳، ص۳۶۳؛ قس: ج۲، ص۱۵۱.</ref> [[متعه حج|تمتع در حج]] را جایز می‌دانست و می‌گفت: [[خدا]] و [[پیامبر اسلام(ص)|رسول]] او به این کار امر کرده‌اند.<ref>مسند احمد، ج۲، ص۱۵۱.</ref>
 ==پانویس==
@@ خط ۱۴۹: / خط ۱۳۰: @@
 {{منابع}}
 {{دانشنامه
-  | آدرس = http://hajj.ir/99/3050
+  | آدرس = http://hzrc.ac.ir/post/9497/%d8%a7%d8%a8%d9%86-%d8%b9%d9%85%d8%b1
   | عنوان = ابن عمر
   | نویسنده = سيد علي رضا عالمي

Engineer: جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)'

2020-10-27T05:34:51Z

جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۷۹:		خط ۷۹:

	====در زمان یزید====		====در زمان یزید====
	{{جعبه نقل قول \| عنوان= کلام امام حسین(ع) به عبدالله بن عمر، هنگامی که به امام(ع) پیشنهاد کرد به کربلا نرود\| نقل‌قول= این دنیا آنقدر بی وفااست كه سر یحیی (ع)را برای ستمگری از ستمگران بنی اسرائیل هدیه بردند ای ابو عبدالرحمن ! از خداوند بترس وهمراهی با من را رها نكن. \|تاریخ بایگانی \| \| منبع = \| تراز = چپ\| عرض = 32۰px \| اندازه خط = 12px\|رنگ پس‌زمینه=#FFFFCC\| گیومه نقل‌قول = \| تراز منبع = چپ}}		{{جعبه نقل قول \| عنوان= کلام امام حسین(ع) به عبدالله بن عمر، هنگامی که به امام(ع) پیشنهاد کرد به کربلا نرود\| نقل‌قول= این دنیا آنقدر بی وفااست كه سر یحیی(ع)را برای ستمگری از ستمگران بنی اسرائیل هدیه بردند ای ابو عبدالرحمن ! از خداوند بترس وهمراهی با من را رها نكن. \|تاریخ بایگانی \| \| منبع = \| تراز = چپ\| عرض = 32۰px \| اندازه خط = 12px\|رنگ پس‌زمینه=#FFFFCC\| گیومه نقل‌قول = \| تراز منبع = چپ}}

	پس از مرگ [[معاویه]]، [[یزید بن معاویه\|یزید]] از والی مدینه خواست تا از ابن عمر بیعت بگیرد.<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۶۹؛ الفتوح، ج۵، ص۱۰.</ref> هنگامی که درخواست یزید را با او در میان گذاشتند، با اکراه گفت: اگر دیگران بیعت کنند و جز من کسی نماند، من هم بیعت خواهم کرد.<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۷۲؛ الکامل، ج۴، ص۱۷.</ref> اگر بیعت او با یزید در زمان معاویه درست باشد، این کار نوعی تجدید بیعت به شمار می‌رود. در غیر این صورت، گزارش یاد شده جای تأمل دارد.		پس از مرگ [[معاویه]]، [[یزید بن معاویه\|یزید]] از والی مدینه خواست تا از ابن عمر بیعت بگیرد.<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۶۹؛ الفتوح، ج۵، ص۱۰.</ref> هنگامی که درخواست یزید را با او در میان گذاشتند، با اکراه گفت: اگر دیگران بیعت کنند و جز من کسی نماند، من هم بیعت خواهم کرد.<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۲۷۲؛ الکامل، ج۴، ص۱۷.</ref> اگر بیعت او با یزید در زمان معاویه درست باشد، این کار نوعی تجدید بیعت به شمار می‌رود. در غیر این صورت، گزارش یاد شده جای تأمل دارد.