مضجع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Engineer: حذف از رده:مقاله‌های در دست ویرایش رده‌انبوه

2024-10-24T09:10:04Z

حذف از رده:مقاله‌های در دست ویرایش رده‌انبوه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۰
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	{{پایان}}		{{پایان}}

	~~[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]~~
	[[رده:مفاهیم مرتبط به زیارت]]		[[رده:مفاهیم مرتبط به زیارت]]

Abbasahmadi1363: added Category:مفاهیم مرتبط به زیارت using HotCat

2020-04-10T06:22:03Z

added Category:مفاهیم مرتبط به زیارت using HotCat

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۵۲
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]
			[[رده:مفاهیم مرتبط به زیارت]]

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2019-11-22T00:46:35Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۱۶
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		==منابع==
	{{منابع}}{{برگرفتگی		{{منابع}}
			{{برگرفتگی
	\| پیش از لینک = مقاله		\| پیش از لینک = مقاله
	\| منبع = فرهنگ نامه زیارت،		\| منبع = فرهنگ نامه زیارت،

Abbasahmadi1363 در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۰:۴۳

2019-11-22T00:43:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[۳۰]]\|سال=[[۱۳۹۸]]\|کاربر=Abbasahmadi1363 }}~~

			'''مَضْجَع'''، به قبر و آرمگاه گفته می‌شود. معنای اصلی واژه مضجع، جای خواب و جایی که پهلو به زمین گذاشته می‌شود بوده که به سبب تناسب معنا، به معنای محل دفن نیز به کار رفته است. مضجع در روایات، در هر دو معنا کاربرد داشته و گاهی به قبر [[معصومان(ع)]] نیز مضجع گفته شده است.
	'''مَضْجَع'''،

	==واژه‌شناسی==		==واژه‌شناسی==

	واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنیر، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنیر، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.		واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنیر، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنیر، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.{{یادداشت\|قُل لَّوۡ كُنتُمۡ فِي بُيُوتِكُمۡ لَبَرَزَ ٱلَّذِينَ كُتِبَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقَتۡلُ إِلَىٰ مَضَاجِعِهِمۡ.}}<ref>سوره آل عمران، آیه ۱۵۴.</ref>

	==معرفی==		==معرفی==
	مضجع، به معنای قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاییس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، «ضجیع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتی درباره کسی عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» ~~گفته می‌شود،~~ یعنی خدا، قبر او را پر از نور کند. بر روی سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از ~~نام،~~ واژگان «مضجع شریف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />		مضجع، به معنای قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاییس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به مرده، «ضجیع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتی درباره کسی عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» به کار می‌رود، یعنی خدا، قبر او را پر از نور کند. بر روی سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام آنها، واژگان «مضجع شریف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />

	==در روایات==		==در روایات==

Abbasahmadi1363: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2019-11-22T00:32:33Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{در دست ویرایش\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[۳۰]]\|سال=[[۱۳۹۸]]\|کاربر=Abbasahmadi1363 }}		{{در دست ویرایش\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[۳۰]]\|سال=[[۱۳۹۸]]\|کاربر=Abbasahmadi1363 }}


	'''مَضْجَع'''،		'''مَضْجَع'''،

	==واژه‌شناسی==		==واژه‌شناسی==

	واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح ~~المنير،~~ ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح ~~المنير،~~ ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.		واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنیر، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنیر، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.

	==معرفی==		==معرفی==
	مضجع، به ~~معناى~~ قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم ~~مقاييس~~ اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، ~~«ضجيع»~~ و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، ~~وقتى~~ درباره ~~كسى~~ عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» گفته می‌شود، ~~يعنى~~ خدا، قبر او را پر از نور ~~كند~~. بر ~~روى~~ سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام، واژگان «مضجع ~~شريف»~~ نگاشته شده است.<ref name=":0" />		مضجع، به معنای قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاییس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، «ضجیع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتی درباره کسی عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» گفته می‌شود، یعنی خدا، قبر او را پر از نور کند. بر روی سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام، واژگان «مضجع شریف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />

	==در روایات==		==در روایات==
	مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>~~كافي،~~ ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>~~الجعفريات،~~ ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد ~~کرده‌~~ است.<ref>~~الهداية الكبرى،~~ ص202.</ref> در [[~~زيارت~~ امام ~~على~~(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام ~~عليك~~ و ~~علي ضجيعَيك~~ آدمَ و نوحٍ.}} این دو ~~پيامبر،~~ در ~~كنار~~ قبر او دفن شده<ref>فرحة ~~الغري،~~ ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ~~ضجيع~~ در این جا، به ~~معناى~~ مدفون آمده است.<ref name=":0" />		مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>کافی، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفریات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده است.<ref>الهدایة الکبری، ص202.</ref> در [[زیارت امام علی(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام علیک و علی ضجیعَیک آدمَ و نوحٍ.}} این دو پیامبر، در کنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغری، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجیع در این جا، به معنای مدفون آمده است.<ref name=":0" />

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}

	* '''~~الهداية الكبرى~~'''، ~~حسين~~ بن حمدان، ~~بيروت، 1419ق~~.		* '''الهدایة الکبری'''، حسین بن حمدان، بیروت، ۱۴۱۹ق.
	* '''ترجمه قرآن'''، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.		* '''ترجمه قرآن'''، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.
	* '''ترجمه قرآن'''، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.		* '''ترجمه قرآن'''، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.
	* '''~~الجعفريات~~ (~~الأشعثيات~~)'''، محمد بن محمد بن اشعث، ~~مكتبة النينوى الحديثة،~~ تهران، ~~بى‌تا~~.		* '''الجعفریات (الأشعثیات)'''، محمد بن محمد بن اشعث، مکتبة النینوی الحدیثة، تهران، بی‌تا.
	* '''جمهرة اللغة'''، محمد بن حسن ابن ~~دريد،~~ دار العلم ~~للملايين، بيروت، 1988م~~.		* '''جمهرة اللغة'''، محمد بن حسن ابن درید، دار العلم للملایین، بیروت، ۱۹۸۸م.
	* '''الصحاح: تاج اللغة و صحاح ~~العربية~~'''، ~~اسماعيل~~ بن حماد ~~جوهرى،~~ دار العلم ~~للملايين، بيروت، 1376ق~~.		* '''الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربیة'''، اسماعیل بن حماد جوهری، دار العلم للملایین، بیروت، ۱۳۷۶ق.
	* '''فرحة ~~الغري في تعيين~~ قبر ~~أمير المؤمنين عليّ~~ بن ~~أبي~~ طالب(ع) في النجف'''، عبد ~~الكريم~~ بن احمد بن طاووس، قم، بى تا.		* '''فرحة الغری فی تعیین قبر أمیر المؤمنین علیّ بن أبی طالب(ع) فی النجف'''، عبد الکریم بن احمد بن طاووس، قم، بی تا.
	* '''الغارات'''، ~~ابراهيم~~ بن محمد بن ~~سعيد~~ بن هلال ~~ثقفى،~~ تحقیق و تصحیح جلال ~~الدين‏~~ محدث، انجمن آثار ~~ملى‏،~~ تهران، ~~1395ق~~.		* '''الغارات'''، ابراهیم بن محمد بن سعید بن هلال ثقفی، تحقیق و تصحیح جلال الدین محدث، انجمن آثار ملی‏، تهران، ۱۳۹۵ق.
	* '''قاموس قرآن'''، ~~على اكبر قرشى،~~ دار ~~الكتب الاسلاميه،~~ تهران، ~~1371ش~~.		* '''قاموس قرآن'''، علی اکبر قرشی، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱ش.
	* '''قرب الإسناد'''، عبد الله بن ~~جعفرحميرى،~~ تحقیق و تصحیح مؤسسة آل ~~البيت~~(ع)، مؤسسة آل ~~البيت~~(ع)، ‏قم، ~~1413ق~~.		* '''قرب الإسناد'''، عبد الله بن جعفرحمیری، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البیت(ع)، مؤسسة آل البیت(ع)، ‏قم، ۱۴۱۳ق.
	* '''الکافی'''، محمد بن ~~يعقوب كلينى،~~ دارالحدیث، قم، ~~‏1429ق~~.		* '''الکافی'''، محمد بن یعقوب کلینی، دارالحدیث، قم، ‏۱۴۲۹ق.
	* '''لسان العرب'''، محمد بن ~~مكرم~~ ابن منظور، دار صادر، ~~بيروت، 1414ق~~.		* '''لسان العرب'''، محمد بن مکرم ابن منظور، دار صادر، بیروت، ۱۴۱۴ق.
	* '''المصباح ~~المنير فى غريب~~ الشرح ~~الكبير للرافعى~~'''، احمد بن محمد ~~فيومى،~~ موسسه دار الهجرة، قم، ~~1414ق~~.		* '''المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی'''، احمد بن محمد فیومی، موسسه دار الهجرة، قم، ۱۴۱۴ق.
	* '''معجم ~~مقاييس~~ اللغة'''، احمد بن فارس، ~~مكتب~~ الاعلام ~~الاسلامي،~~ قم، ~~1404ق~~.		* '''معجم مقاییس اللغة'''، احمد بن فارس، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۴۰۴ق.
	* '''مقدمة الأدب'''، محمود بن عمر ~~زمخشرى،~~ موسسه مطالعات ~~اسلامي~~ دانشگاه تهران، تهران، ~~1386ش~~.		* '''مقدمة الأدب'''، محمود بن عمر زمخشری، موسسه مطالعات اسلامی دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۸۶ش.
	* '''نهج البلاغة'''، محمد بن ~~حسين شريف الرضي، صبحي~~ صالح، هجرت، قم، ~~1414ق~~.		* '''نهج البلاغة'''، محمد بن حسین شریف الرضی، صبحی صالح، هجرت، قم، ۱۴۱۴ق.
	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2019-11-22T00:32:15Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۰۲
خط ۸:		خط ۸:
	واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنير، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنير، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.		واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنير، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنير، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.

	== معرفی ==		==معرفی==
	مضجع، به معناى قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاييس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، «ضجيع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتى درباره كسى عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» گفته می‌شود، يعنى خدا، قبر او را پر از نور كند. بر روى سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام، واژگان «مضجع شريف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />		مضجع، به معناى قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاييس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، «ضجيع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتى درباره كسى عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» گفته می‌شود، يعنى خدا، قبر او را پر از نور كند. بر روى سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام، واژگان «مضجع شريف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />

خط ۱۴:		خط ۱۴:
	مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>كافي، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفريات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده‌ است.<ref>الهداية الكبرى، ص202.</ref> در [[زيارت امام على(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ.}} این دو پيامبر، در كنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغري، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجيع در این جا، به معناى مدفون آمده است.<ref name=":0" />		مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>كافي، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفريات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده‌ است.<ref>الهداية الكبرى، ص202.</ref> در [[زيارت امام على(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ.}} این دو پيامبر، در كنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغري، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجيع در این جا، به معناى مدفون آمده است.<ref name=":0" />

	== جستارهای وابسته ==		==جستارهای وابسته==

	* [[مرقد]]		*[[مرقد]]
	* [[مشهد]]		*[[مشهد]]

	==پانوشت==		==پانوشت==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}{{برگرفتگی
	{{برگرفتگی
	\| پیش از لینک = مقاله		\| پیش از لینک = مقاله
	\| منبع = فرهنگ نامه زیارت،		\| منبع = فرهنگ نامه زیارت،
	\| پس از لینک = جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۹۱		\| پس از لینک = جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۹۱
	\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91		\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91
	}}~~الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.~~		}}
	~~ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.~~

	~~ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.~~

	~~الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.~~

	~~جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.~~

	~~الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.~~

	~~عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.~~

	~~الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.~~

	~~قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.~~

	~~قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.~~

	~~كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.~~

	~~لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.~~

	~~المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.~~

	~~معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.~~

	~~مقدمة الأدب، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.~~

	~~نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.~~

			* '''الهداية الكبرى'''، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.
			* '''ترجمه قرآن'''، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.
			* '''ترجمه قرآن'''، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.
			* '''الجعفريات (الأشعثيات)'''، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.
			* '''جمهرة اللغة'''، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.
			* '''الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية'''، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.
			* '''فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف'''، عبد الكريم بن احمد بن طاووس، قم، بى تا.
			* '''الغارات'''، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.
			* '''قاموس قرآن'''، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.
			* '''قرب الإسناد'''، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.
			* '''الکافی'''، محمد بن يعقوب كلينى، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.
			* '''لسان العرب'''، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.
			* '''المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى'''، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.
			* '''معجم مقاييس اللغة'''، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.
			* '''مقدمة الأدب'''، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.
			* '''نهج البلاغة'''، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.
	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2019-11-22T00:30:09Z

منابع

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2019-11-22T00:29:34Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۳:۵۹
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91		\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91
	}}الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.		}}الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.

	~~كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.~~

	~~قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.~~

	~~عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.~~

	~~الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.~~

	~~الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.~~

	~~نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.~~

	ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.		ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.

	ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.		ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.
			الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.
	جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.		جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.
			الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.
	~~مقدمة الأدب، محمود~~ بن ~~عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه~~ تهران، تهران، ~~1386ش~~.		عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.
			الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.
			قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.
			قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.
			كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.
	لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.		لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.

	~~قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.~~

	المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.		المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.
			معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.
			مقدمة الأدب، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.
			نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.
			{{پایان}}

	~~الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.~~

	~~معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.~~
	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

Abbasahmadi1363: /* در روایات */

2019-11-22T00:26:08Z

در روایات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۳:۵۶
خط ۲:		خط ۲:


	'''مَضْجَع'''،		'''مَضْجَع'''،

	==واژه‌شناسی==		==واژه‌شناسی==

			واژه‌ای عربی، اسم مکان، جمع آن مضاجع<ref>لسان العرب، ج‏8، ص219؛ المصباح المنير، ج‏2، ص358؛ قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> و به معنای جای خواب،<ref>جمهرة اللغة، ج‏2، ص635؛ مقدمة الأدب، ص201.</ref> جایی که پهلو بر زمین گذاشته شود<ref>المصباح المنير، ج‏2، ص358.</ref> و محل دراز کشیدن<ref name=":1">قاموس قرآن، ج‏4، ص172.</ref> آمده است. در قرآن سه بار واژه مضاجع، به کار رفته، که در دو مورد به معنای خوابگاه آمده است.<ref>سوره نساء، آیه ۳۴؛ سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> برخی، مورد دیگر را نیز، به معنای خوابگاه،<ref>ترجمه قرآن انصاریان، ص۷۰.</ref> برخی آرمگاه<ref>ترجمه قرآن مکارم، ص۷۰.</ref> و پاره‌ای قتلگاه<ref name=":1" /> دانسته‌اند.

			== معرفی ==
			مضجع، به معناى قبر و آرامگاه نیز به کار رفته است؛<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref> زیرا «ضجع» به معنای خوابیدن به پهلو بوده<ref>الصحاح، ج‏3، ص1248؛ معجم مقاييس اللغه، ج‏3، ص390.</ref> و مرده را نیز در قبر به پهلو می‌خوابانند؛ از این رو، به آن مرده، «ضجيع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته شده است. برای نمونه، وقتى درباره كسى عبارت «نَوّر اللهُ مضجَعه» گفته می‌شود، يعنى خدا، قبر او را پر از نور كند. بر روى سنگ قبر برخی از عالمان، پیش از نام، واژگان «مضجع شريف» نگاشته شده است.<ref name=":0" />

	~~«مَضجع»~~ به ~~معناى قبر~~ و ~~آرامگاه~~ است. ~~«ضجع» يعنى خوابيدن به پهلو، و چون مرده~~ را در قبر به ~~پهلوى راست و رو به قبله قرار مى‌دهند،~~ به ~~آن مرده، «ضجيع»~~ و به ~~قبر و مرقدش «مضجع» گفته مى‌شود كه جمع آن «مضاجع»~~ است. ~~وقتى دربارۀ كسى مى‌گويند: «نَوّر اللهُ مضجَعه» يعنى خداوند، قبرش را پر از نور كند~~ و ~~نور به قبرش ببارد~~. ~~بر روى سنگ~~ قبر ~~بعضى از علما هم «مضجع شريف~~..~~.» مى‌نويسند.~~		==در روایات==
			مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>كافي، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفريات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده‌ است.<ref>الهداية الكبرى، ص202.</ref> در [[زيارت امام على(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ.}} این دو پيامبر، در كنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغري، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجيع در این جا، به معناى مدفون آمده است.<ref name=":0" />

	~~<ref name~~=~~":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref>~~		== جستارهای وابسته ==

	~~== در روایات ==~~		* [[مرقد]]
	مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>كافي، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفريات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[~~امام باقر(ع)~~]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده‌اند.<ref>الهداية الكبرى، ص202.</ref> در [[زيارت امام على(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[~~حضرت نوح(ع)~~]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ.}} این دو پيامبر، در كنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغري، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجيع در این جا، به معناى مدفون آمده است.<ref name=":0" />		* [[مشهد]]

	==پانوشت==		==پانوشت==
خط ۳۷:		خط ۴۱:

	نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.		نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.

			ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.

			ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.

			جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.

			مقدمة الأدب، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.

			لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.

			قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.

			المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.

			الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.

			معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.
	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

Abbasahmadi1363: /* واژه‌شناسی */

2019-11-21T23:27:33Z

واژه‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۲:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{در دست ویرایش\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[۳۰]]\|سال=[[۱۳۹۸]]\|کاربر=Abbasahmadi1363 }}		{{در دست ویرایش\|ماه=[[آبان]]\|روز=[[۳۰]]\|سال=[[۱۳۹۸]]\|کاربر=Abbasahmadi1363 }}


			'''مَضْجَع'''،

			==واژه‌شناسی==

	~~== واژه‌شناسی ==~~


			«مَضجع» به معناى قبر و آرامگاه است. «ضجع» يعنى خوابيدن به پهلو، و چون مرده را در قبر به پهلوى راست و رو به قبله قرار مى‌دهند، به آن مرده، «ضجيع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته مى‌شود كه جمع آن «مضاجع» است. وقتى دربارۀ كسى مى‌گويند: «نَوّر اللهُ مضجَعه» يعنى خداوند، قبرش را پر از نور كند و نور به قبرش ببارد. بر روى سنگ قبر بعضى از علما هم «مضجع شريف...» مى‌نويسند.

	«مَضجع» به معناى قبر و آرامگاه است. «ضجع» يعنى خوابيدن به پهلو، و چون مرده را در قبر به پهلوى راست و رو به قبله قرار مى‌دهند، به آن مرده، «ضجيع» و به قبر و مرقدش «مضجع» گفته مى‌شود كه جمع آن «مضاجع» است. وقتى دربارۀ كسى مى‌گويند: «نَوّر اللهُ مضجَعه» يعنى خداوند، قبرش را پر از نور كند و نور به قبرش ببارد. بر روى سنگ قبر بعضى از علما هم «مضجع شريف...» مى‌نويسند. در زيارت حضرت على (عليه السلام) كه آمده است:« السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ ... » اشاره است كه آن دو پيامبر در كنار قبر آن حضرت مدفونند و ضجيع به معناى مدفون و به خاك سپرده است.		<ref name=":0">فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91.</ref>

	<ref>~~فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۲۱، ص91~~.</ref>		== در روایات ==
			مضجع در روایات بسیاری، به معنای جای خواب<ref>كافي، ج‏5، ص362 و ج‏4، ص449 ، ۴۵۱، ۴۵۷، ۴۵۸، ۴۶۱، ۵۳۰، ۵۳۹ و ج۱۵، ص۴۴۶؛ </ref> و گاهی به معنای مدفن<ref>نهج البلاغه، ص492. (حکمت۱۳۱)</ref> به کار رفته است. بر پایه روایتی، امام علی(ع)، حضرت محمد(ص) را در مضجع پیامبر، یعنی محل خوابش دفن کرد.<ref>الجعفريات، ص213.</ref> در برخی موارد، از قبر معصومان(ع)، با عنوان مضجع یاد شده است.<ref>الغارات، ج‏2، ص849.</ref> برای نمونه، [[امام باقر(ع)]]، از قبر امام حسین(ع)، با واژه مضجع یاد کرده‌اند.<ref>الهداية الكبرى، ص202.</ref> در [[زيارت امام على(ع)]]، پس از سلام به او، به [[حضرت آدم(ع)]] و [[حضرت نوح(ع)]]، به عنوان دو ضجیعِ وی سلام داده شده است.{{یادداشت\|السلام عليك و علي ضجيعَيك آدمَ و نوحٍ.}} این دو پيامبر، در كنار قبر او دفن شده<ref>فرحة الغري، ص49 (درباره ضجیع بودن حضرت نوح)؛ الغارات، ج‏2، ص853 (درباره ضجیع بودن هر دو پیامبر).</ref> و ضجيع در این جا، به معناى مدفون آمده است.<ref name=":0" />

	==پانوشت==		==پانوشت==
خط ۲۰:		خط ۲۴:
	\| پس از لینک = جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۹۱		\| پس از لینک = جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۹۱
	\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91		\| لینک = http://lib.hajj.ir/View/fa/Book/BookView/Image/1374/1/91
	}}		}}الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.

			كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.

			قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.

			عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.

			الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.

			الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.

			نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.
	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۰۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	}}الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.		}}الهداية الكبرى، حسين بن حمدان، بيروت، 1419ق.
	ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.		ترجمه قرآن، حسین انصاریان، اسوه، قم، ۱۳۸۳ش.

	ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.		ترجمه قرآن، ناصر مکارم شیرازی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، قم، ۱۳۷۳ش.

	الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.		الجعفريات (الأشعثيات)، محمد بن محمد بن اشعث، مكتبة النينوى الحديثة، تهران، بى‌تا.

	جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.		جمهرة اللغة، محمد بن حسن ابن دريد، دار العلم للملايين، بيروت، 1988م.

	الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.		الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربية، اسماعيل بن حماد جوهرى، دار العلم للملايين، بيروت، 1376ق.

	عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.		عبد الكريم بن احمد بن طاووس، فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين عليّ بن أبي طالب(ع) في النجف، قم، بى تا.

	الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.		الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، تحقیق و تصحیح جلال الدين‏ محدث، انجمن آثار ملى‏، تهران، 1395ق.

	قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.		قاموس قرآن، على اكبر قرشى، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1371ش.

	قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.		قرب الإسناد، عبد الله بن جعفرحميرى، تحقیق و تصحیح مؤسسة آل البيت(ع)، مؤسسة آل البيت(ع)، ‏قم، 1413ق.

	كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.		كلينى، محمد بن يعقوب، دارالحدیث، قم، ‏1429ق.

	لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.		لسان العرب، محمد بن مكرم ابن منظور، دار صادر، بيروت، 1414ق.

	المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.		المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير للرافعى، احمد بن محمد فيومى، موسسه دار الهجرة، قم، 1414ق.

	معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.		معجم مقاييس اللغة، احمد بن فارس، مكتب الاعلام الاسلامي، قم، 1404ق.

	مقدمة الأدب، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.		مقدمة الأدب، محمود بن عمر زمخشرى، موسسه مطالعات اسلامي دانشگاه تهران، تهران، 1386ش.

	نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.		نهج البلاغة، محمد بن حسين شريف الرضي، صبحي صالح، هجرت، قم، 1414ق.

	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]