مناره عبد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Abbasahmadi1363 در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۵۳

2022-07-02T21:53:47Z

Abbasahmadi1363 در ‏۹ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۳

2020-04-09T15:43:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۱۳
خط ۳:		خط ۳:
	\| توضیح تصویر = مناره عبد، پیش از تخریب.		\| توضیح تصویر = مناره عبد، پیش از تخریب.
	\|بنيانگذار=امیر مرجان\|تأسیس=۷۶۷ق.\|کاربری=\|مکان=[[کربلا]]،‌ [[حرم امام حسین(ع)]]، جانب شرقی صحن.\|نام‌های دیگر=مأذنه عبد، مناره مرجان\|مساحت=قاعده‌ای به قطر ۲۰متر و ارتفاع نزدیک به ۴۰متر.\|وضعیت=از میان رفته\|بازسازی=۹۸۲ق. توسط شاه طهماسب صفوی}}		\|بنيانگذار=امیر مرجان\|تأسیس=۷۶۷ق.\|کاربری=\|مکان=[[کربلا]]،‌ [[حرم امام حسین(ع)]]، جانب شرقی صحن.\|نام‌های دیگر=مأذنه عبد، مناره مرجان\|مساحت=قاعده‌ای به قطر ۲۰متر و ارتفاع نزدیک به ۴۰متر.\|وضعیت=از میان رفته\|بازسازی=۹۸۲ق. توسط شاه طهماسب صفوی}}
	'''مناره عَبِد'''، یا '''مأذنه عبد''' یا '''منار مرجان''' مناره‌ای بود در جانب شرقی صحن [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، که از همه مناره‌های [[عتبات عالیات]] بزرگتر و استوارتر بود. برخی آن را از نظر ارزش و موقعیت دومین اثر تاریخی [[عراق]] شمرده‌اند. این مناره، در سال ۷۶۷ق. ساخته و در ۱۳۵۹ق. توسط [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت عراق تخریب شد. دلیل تخریب، انحنای مناره اعلام شد. برخی، انگیزه‌های مادی را دلیل تخریب این مناره دانسته‌اند. اکنون اثری از این مناره باقی نیست.		'''مناره عَبِد''' یا '''مأذنه عبد''' یا '''منار مرجان'''، [[گلدسته\|مناره‌ای]] بود در جانب شرقی صحن [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، که از همه مناره‌های [[عتبات عالیات]] بزرگتر و استوارتر بود.

			برخی آن را از نظر ارزش و موقعیت دومین اثر تاریخی [[عراق]] شمرده‌اند. این مناره، در سال ۷۶۷ق. ساخته و در ۱۳۵۹ق. توسط [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت عراق تخریب شد. دلیل تخریب، انحنای مناره اعلام شد. برخی، انگیزه‌های مادی را دلیل تخریب این مناره دانسته‌اند. اکنون اثری از این مناره باقی نیست.

	==موقعیت==		==موقعیت==
	مناره عَبِد، یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره		[[گلدسته\|مناره]] عَبِد، یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره
	سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار		سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار
	است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>		است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>
خط ۲۱:		خط ۲۳:

	==تخریب==		==تخریب==
	مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>:		مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>

	{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}		{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2020-04-09T15:41:44Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۱۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	{{برگرفتگی		{{برگرفتگی
	\| پیش از لینک = مقاله		\| پیش از لینک = مقاله
خط ۳۴:		خط ۳۵:
	\| لینک =		\| لینک =
	}}		}}

	*'''ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)'''، عبدالجواد کلیدار، ترجمه مسلم صاحبی، مشعر، تهران، ۱۳۸۹ش.		*'''ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)'''، عبدالجواد کلیدار، ترجمه مسلم صاحبی، مشعر، تهران، ۱۳۸۹ش.

	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:مکان‌های تاریخی کربلا]]		[[رده:مکان‌های تاریخی کربلا]]
	[[رده:حرم امام حسین]]		[[رده:حرم امام حسین]]

Abbasahmadi1363: /* موقعیت */

2019-10-20T12:39:36Z

موقعیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۶:		خط ۶:

	==موقعیت==		==موقعیت==
	~~<br />~~مناره عَبِد، یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره		مناره عَبِد، یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره
	سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار		سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار
	است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>		است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>

Abbasahmadi1363 در ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۲

2019-10-08T12:02:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۲
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات بنای مذهبی		{{جعبه اطلاعات بنای مذهبی
	\| تصویر = مناره عبد۱.jpg		\| تصویر = مناره عبد۱.jpg
خط ۴۰:		خط ۳۹:
	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:~~مقاله‌های در دست ویرایش~~]]		[[رده:مکان‌های تاریخی کربلا]]
			[[رده:حرم امام حسین]]

Abbasahmadi1363: /* منابع */

2019-10-08T12:01:05Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۱
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	}}		}}

	*'''تاریخ کربلا و حائر حسینی'''، عبدالجواد کلیدار،		*'''ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)'''، عبدالجواد کلیدار، ترجمه مسلم صاحبی، مشعر، تهران، ۱۳۸۹ش.

	{{پایان}}		{{پایان}}

	[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]		[[رده:مقاله‌های در دست ویرایش]]

Abbasahmadi1363: /* موقعیت */

2019-10-08T12:00:23Z

موقعیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۷:		خط ۷:

	==موقعیت==		==موقعیت==
	<br />~~'''~~مناره ~~عَبِد'''،~~ یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره		<br />مناره عَبِد، یا مأذنه عبد یا منار مرجان در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن مطهر، متصل به دیوار،‌به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره
	سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار		سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار
	است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ~~ص318~~.</ref>		است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>

	==بنا==		==بنا==
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	==بازسازی==		==بازسازی==
	[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|325x325px]]		[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|325x325px]]
	مناره عبد، پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref> برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند. <ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>		مناره عبد، پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref> برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>

	==تخریب==		==تخریب==

Abbasahmadi1363: /* بازسازی */

2019-10-08T11:53:54Z

بازسازی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==بازسازی==		==بازسازی==
	[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|~~315x315px~~]]		[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|325x325px]]
	مناره عبد، پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref> برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند. <ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>		مناره عبد، پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref> برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند. <ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>

Abbasahmadi1363: /* تخریب */

2019-10-08T11:52:34Z

تخریب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	==تخریب==		==تخریب==
	مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:		مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>:

	{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}		{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}


	~~در صحن سیدالشدها بود برقرار~~
	~~گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار~~
	~~عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:~~
	~~«انگشت یار» سال بنایش به یادگار~~
	~~دست جفا ز پای فکندش بدون وجه~~
	~~بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>~~

	==پانوشت==		==پانوشت==

Abbasahmadi1363: /* تخریب */

2019-10-08T11:52:02Z

تخریب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	==تخریب==		==تخریب==
	مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:		مناره عبد، پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:

			{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۲۳
خط ۳:		خط ۳:
	\| توضیح تصویر = مناره عبد، پیش از تخریب.		\| توضیح تصویر = مناره عبد، پیش از تخریب.
	\|بنيانگذار=امیر مرجان\|تأسیس=۷۶۷ق.\|کاربری=\|مکان=[[کربلا]]،‌ [[حرم امام حسین(ع)]]، جانب شرقی صحن.\|نام‌های دیگر=مأذنه عبد، مناره مرجان\|مساحت=قاعده‌ای به قطر ۲۰متر و ارتفاع نزدیک به ۴۰متر.\|وضعیت=از میان رفته\|بازسازی=۹۸۲ق. توسط شاه طهماسب صفوی}}		\|بنيانگذار=امیر مرجان\|تأسیس=۷۶۷ق.\|کاربری=\|مکان=[[کربلا]]،‌ [[حرم امام حسین(ع)]]، جانب شرقی صحن.\|نام‌های دیگر=مأذنه عبد، مناره مرجان\|مساحت=قاعده‌ای به قطر ۲۰متر و ارتفاع نزدیک به ۴۰متر.\|وضعیت=از میان رفته\|بازسازی=۹۸۲ق. توسط شاه طهماسب صفوی}}
	'''مناره عَبِد''' یا '''مأذنه عبد''' یا '''منار مرجان'''، [[گلدسته\|مناره‌ای]] بود در جانب شرقی صحن [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، که از همه مناره‌های [[عتبات عالیات]] بزرگتر و استوارتر بود.		'''مناره عَبِد''' یا '''مأذنه عبد''' یا '''منار مرجان'''، [[گلدسته\|مناره‌ای]] بود در جانب شرقی صحن [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، که از همه مناره‌های [[عتبات عالیات]] بزرگتر و استوارتر بود. برخی آن را از نظر ارزش و موقعیت دومین اثر تاریخی [[عراق]] شمرده‌اند.

	~~برخی آن را از نظر ارزش و موقعیت دومین اثر تاریخی [[عراق]] شمرده‌اند.~~ این ~~مناره،~~ در سال ۷۶۷ق. ساخته و در ۱۳۵۹ق. توسط [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت عراق تخریب شد. دلیل ~~تخریب،~~ انحنای مناره اعلام شد. برخی، انگیزه‌های مادی را دلیل تخریب این مناره دانسته‌اند. اکنون اثری از این مناره باقی نیست.		این مناره در سال ۷۶۷ق. ساخته و در ۱۳۵۹ق. توسط [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت عراق تخریب شد. دلیل تخریب انحنای مناره اعلام شد. برخی، انگیزه‌های مادی را دلیل تخریب این مناره دانسته‌اند. اکنون اثری از این مناره باقی نیست.

	==موقعیت==		==موقعیت==
	[[گلدسته\|مناره]] ~~عَبِد،~~ یا مأذنه عبد یا منار ~~مرجان~~ در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی ~~صحن مطهر،~~ متصل به ~~دیوار،‌به~~ فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره		[[گلدسته\|مناره]] عَبِد یا مأذنه عبد یا منار مرجان، در انتهای ساختمان [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]]، در جانب شرقی صحن، متصل به دیوار،‌ به فاصله ۲۰متر از زاویه شمال شرقی، در سمت چپِ زائرانی که به [[آستان مقدس حضرت عباس(ع)\|حرم حضرت عباس(ع)]] می‌رفتند، قرار داشت.{{یادداشت\|صاحب کتاب «مجالی الطف» درباره این مناره
	سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار		سروده است: بَلَیَّ تَبقی فحکم الأساس/ شَمالَ مَن یَمضی إلی العباس. یعنی: قامت افراشته‌ای که با شالوده استوارش، پایدار
	است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>		است، و در سمت چپ زائری که به سوی حرم عباس می‌رود، واقع شده است.}}<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵؛ ترجمه تاریخ کربلاء و حائر حسینی، ص۳۲۵.</ref>

	==بنا==		==بنا==
	مناره ~~عَبِد،~~ با قاعده‌ای به قطر بیست متر و ارتفاعی، نزدیک به چهل متر، از تمام مناره‌های [[عتبات عالیات]]، بزرگتر و استوارتر بود و به لحاظ ارزش و موقعیت، دومین اثر تاریخی [[عراق]] بعد از مناره ملویه واقع در مسجد جامع متوکل در سامراء، به شمار می‌رفت. این مناره، با مصالحی از جنس آجر و گچ ساخته شده و با سنگ مرمر و کاشی قدیمی که امروزه در آثار باستانی عراق و [[ايران\|ایران]] کم‌یاب است، نماکاری شده بود.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵.</ref>		مناره عبد با قاعده‌ای به قطر بیست متر و ارتفاعی، نزدیک به چهل متر، از تمام مناره‌های [[عتبات عالیات]]، بزرگتر و استوارتر بود و به لحاظ ارزش و موقعیت، دومین اثر تاریخی [[عراق]] بعد از مناره ملویه واقع در مسجد جامع متوکل در سامراء، به شمار می‌رفت. این مناره، با مصالحی از جنس آجر و گچ ساخته شده و با سنگ مرمر و کاشی قدیمی که امروزه در آثار باستانی عراق و [[ايران\|ایران]] کم‌یاب است، نماکاری شده بود.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۵.</ref>
	==ساخت==		==ساخت==
	[[پرونده:مناره عبد۳.jpg\|بندانگشتی\|سه مناره حرم امام حسین(ع) در یک نما؛ مناره عبد سمت راست تصویر.\|جایگزین=\|226x226px]]		[[پرونده:مناره عبد۳.jpg\|بندانگشتی\|سه مناره حرم امام حسین(ع) در یک نما؛ مناره عبد سمت راست تصویر.\|جایگزین=\|226x226px]]
	این ~~مناره،~~ در سال ۷۶۷ق. توسط امیر مرجان ساخته شد. نام کامل او امین‌الدین بن عبدالله الجایتو، ملقب به مرجان بوده و برخی{{یادداشت\|محمد بن غیاث‌الدین خواندمیر، در کتاب حبیب السیر فی اخبار افراد البشر.}} از او با عنوان «امیر مرجان» یاد کرده‌اند. امیر مرجان، غلام زرخرید سلطان اویس بود. سلطان اویس، پس از درگذشت پدرش، حسن جلایری، سرسلسه جلایریان (740ـ 835ق) به سلطنت رسید. وی که مرکز حکومتش [[تبریز]] بود، امیر مرجان را به فرمانداری [[عراق]] منصوب کرد. امیر مرجان، نافرمانی کرده، اعلام استقلال کرد. سلطان اویس، لشکر بزرگی از تبریز به عراق فرستاد. آن‌ها به محض ورود به [[بغداد]]، یاران مرجان را شکست دادند. امیر مرجان به [[کربلا]] گریخته، به [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]] پناهنده شد و مناره عبد را با مسجد جامع متصل به آن ساخت که به نام او شهرت یافت. وی، همه دارایی و املاک خود را در بغداد، کربلا، [[عین التمر]]، رحالیه و دیگر مناطق وقف نمود تا درآمد آن‌ها، صرف مسجد و مناره شود. از آن پس همه آن املاک، عنوان «موقوفات حسینی» به خود گرفت. امیر مرجان، در مسجد جامعی که ساخته بود، معتکف شد و به [[امام حسین(ع)‌]] پناه برد. هنگامی که سلطان اویس از ماجرای غلام خود،‌ مرجان آگاه شد،‌ او را فراخواند و احترام کرد و از اشتباهش گذشت کرد و به سبب خدماتی که در سال به حرم امام حسین(ع) کرده بود، فرمانداری عراق را به او بازگرداند.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>		این مناره در سال ۷۶۷ق. توسط امیر مرجان ساخته شد. نام کامل او امین‌الدین بن عبدالله الجایتو، ملقب به مرجان بوده و برخی{{یادداشت\|محمد بن غیاث‌الدین خواندمیر، در کتاب حبیب السیر فی اخبار افراد البشر.}} از او با عنوان «امیر مرجان» یاد کرده‌اند. امیر مرجان، غلام زرخرید سلطان اویس بود. سلطان اویس، پس از درگذشت پدرش، حسن جلایری، سرسلسه جلایریان (740ـ 835ق) به سلطنت رسید. وی که مرکز حکومتش [[تبریز]] بود، امیر مرجان را به فرمانداری [[عراق]] منصوب کرد. امیر مرجان، نافرمانی کرده، اعلام استقلال کرد. سلطان اویس، لشکر بزرگی از تبریز به عراق فرستاد. آن‌ها به محض ورود به [[بغداد]]، یاران مرجان را شکست دادند. امیر مرجان به [[کربلا]] گریخته، به [[آستان مقدس امام حسین(ع)\|حرم امام حسین(ع)]] پناهنده شد و مناره عبد را با مسجد جامع متصل به آن ساخت که به نام او شهرت یافت.

			وی، همه دارایی و املاک خود را در بغداد، کربلا، [[عین التمر]]، رحالیه و دیگر مناطق وقف نمود تا درآمد آن‌ها، صرف مسجد و مناره شود. از آن پس همه آن املاک، عنوان «موقوفات حسینی» به خود گرفت. امیر مرجان، در مسجد جامعی که ساخته بود، معتکف شد و به [[امام حسین(ع)‌]] پناه برد. هنگامی که سلطان اویس از ماجرای غلام خود،‌ مرجان آگاه شد،‌ او را فراخواند و احترام کرد و از اشتباهش گذشت کرد و به سبب خدماتی که در سال به حرم امام حسین(ع) کرده بود، فرمانداری عراق را به او بازگرداند.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>

	==بازسازی==		==بازسازی==
	[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|325x325px]]		[[پرونده:مناره عبد۲.jpg\|بندانگشتی\|کارگران بالای مناره عبد، در حال تخریب آن.\|جایگزین=\|325x325px]]
	مناره ~~عبد،~~ پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref> برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>		مناره عبد پس از ۲۱۵ سال از ساخت، نیاز به بازسازی داشت. [[شاه طهماسب]]، پسر شاه [[اسماعیل صفوی]]،‌ در سال ۹۸۲ق. ضمن بازسازی [[حائر]] و توسعه صحن از سمت شمال، به بازسازی این مناره نیز پرداخت. صاحب کتاب «مجالی الطف»{{یادداشت\|کتابی است که با زبان شعر به توصیف حرم امام حسین(ع)‌ و بناهای آن پرداخته است.}} تاریخ‌ بازسازی مناره عبد را با دو واژه «انگشت یار» که به حروف ابجد، همان ۹۸۲ می‌شود معرفی کرده است.{{یادداشت\| ثـم تـداعی ظاهـر المنارة/ للعبـد و استـدعـی لـه عمارة/ فــمر کـفه لها طهماسب/ وعسرت بمـا لهــا ینـاسب/ و أرخت ما بین عجم و عرب/ «انگشت یار» تعنی «خنصرالاحب»}}<ref> ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۷ به نقل از مجالی الطف، ص۴۲.</ref>

			برخی از منابع تاریخی، از نوسازی دوباره مناره عبد، در سال ۱۳۰۸ق. به دست [[بنی عثمان\|عثمانی‌ها]] خبر داده‌اند.<ref>مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۶.</ref>

	==تخریب==		==تخریب==
	مناره ~~عبد،~~ پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>		مناره عبد پس از این‌که نزدیک به شش سده (۷۶۷-۱۳۵۴ق) پابرجا بود، در اواخر سال ۱۳۵۴ق. (۱۹۳۵م) به دستور [[یاسین هاشمی]]، رئیس وقت دولت [[عراق]] و توسط صالح جبر ویران شد. علت تخریب، انحنای مناره، خطر سقوط و ایجاد مشکل برای [[حائر]] مقدس اعلام شد. برخی، دلایل اعلام شده را حقیقی ندانسته‌اند. آن‌ها بر این باورند که دولت وقت، دنبال استفاده از موقوفات مربوط به مناره عبد، که شامل همه دارایی‌ها و املاک امیر مرجان می‌شد، بوده است.<ref> مناره عَبِد و موقعیت تاریخی آن، فرهنگ زیارت، شماره ۱۰ و ۱۱، ص۲۴۸؛ دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳؛ ترجمه تاریخ کربلا و حائر حسینی(ع)، ص۳۲۸ و ۳۲۹. </ref> این تخریب، باعث ناراحتی [[شیعه\|شیعیان]] شده، شاعران بسیاری درباره این رویداد شعر سرودند. برای نمونه، هادی خراسانی (1297 -1368ق) درباره این رخداد اینگونه سروده است:<ref>دائرة المعارف الحسینیة، ج۲، ص۱۱۳.</ref>

	{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}		{{شعر\|در صحن سیدالشهدا بود برقرار\|گلدسته‌ای چو شاخه طوبی بزرگوار\|عقل حکیم از پی تاریخ آن بگفت:\|«انگشت یار» سال بنایش به یادگار\|دست جفا ز پای فکندش بدون وجه\|بادا جزای هدم و اوامر، عذاب نار}}