کاربر:Jalalyaghmoori/کارها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jalalyaghmoori در ‏۶ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۳۰

2018-02-06T13:30:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~==ارض المعجزات==~~
	~~ارض المعجزات:سفرنامه حج، نوشته بنت الشاطی~~

	این کتاب‌گزارش دو سفر است: یکی عمره (1951م./1370ق.) با عنوان رحلةفیجزیرةالعرب و دیگری حج واجب (1972م./ 1396ق.) با عنوان لقاءمعالتاریخ.

	عایشه بنت عبدالرحمن مشهور به بنت‌ الشاطی، نویسنده و پژوهشگر علوم قرآنی و ادبیات عرب، به سال 1913م. در دَمیاط مصر زاده شد. قرآن و ادبیات را نزد پدرششیخمحمد علی عبدالرحمن آموخت که از استادان الازهر بود. تحصیلات جدید را نیز به رغم مخالفت پدرش آغاز کردوبه سال 1931م.دیپلم گرفت. وی به سرودن شعر و نقد ادبی روی آورد و اشعار خود را در مجله النهضه چاپ کرد. سپس در روزنامه نام‌آور الاهرام المصریه به نقد ادبی پرداخت و نام مستعار بنت‌ الشاطی (دختر ساحل) را برای پنهان کردن هویت خود از پدر برگزید. تحصیلات دانشگاهی را به سال 1936م. در دانشگاه قاهره آغاز کرد و به سال 1950م. با مدرک دکترای ادبیات فارغ ‌التحصیل شد. سال‌ها در دانشگاه‌های مصر از جمله دانشگاه عین ‌الشمس قاهره و برخی کشورهای عربی، زبان و ادبیات عربی را تدریس کرد و پس از بازنشستگی، به فاس مراکش رفت و تا پایان عمر (1998م.) استاد مطالعات عالی قرآنی دانشگاه قرویین بود.<ref>السفیر «بنت الشاطی و الاسلامیة الجدیده»، ص14.</ref>

	بنت‌ الشاطی در تفسیر قرآن دیدگاه‌هایی ویژه داشت و از روش تفسیری استاد و شوهرش امین خولی (1895ـ1966م.) موسوم به «روش ادبی در تفسیر» پیروی می‌کرد و بخشی از شهرت او در محافل علمی از همین رو است. او کتابالتفسیرالبیانیللقرآنالکریم را با همین روشدرتفسیرچندسورهجزءآخرقرآنکریمنوشت. او همچنین به نگارش زندگینامه پیامبر(ص) و خاندان ایشان به سبک داستانی مستند که خاص خود او بود، پرداخت. از آثار او است: تراجم سیدات آل البیت النبوی که مجموعه کتاب‌هایی است درباره زنان خاندان پیامبر و بسیاری از آن‌ها به فارسی ترجمه و چاپ شده است؛ مانندالسیدةزینبعقیلة بنی‌هاشم با چند ترجمه فارسی از جمله ترجمه سیدجعفرشهیدیبانامشیر زنکربلایازینبدخترعلی و السیدة آمنة بنت وهب ترجمه حسین اژدری آزاد با عنوان آمنه مادر گرامی پیامبر.

	سفرنامه عمره: بخش نخست کتاب شامل‌گزارش‌های سفر اول یعنی سفر عمره نویسنده است که مباحثی را درباره اوضاع سیاسی و اجتماعی حجاز نیز در خود دارد. این سفر همراه گروهی از همکاران دانشگاهی وی به دعوت ملک فیصل به سال 1951م. صورت گرفته است. وی در این سفر، مدینه و مکه را زیارت و از چند شهر دیگر از جمله ریاض، قطیف و دمام دیدن کرده است. (ص15ـ18)

	قلم این سفرنامه، عاطفی و مانند بسیاری از آثار بنت‌ الشاطی، ادبی و داستانی (برای نمونه: ص92ـ103) است. او با دیدن شهرهای حجاز، از پیشینه آن‌ها و اقوام و شهرهای کهن این سرزمین یاد می‌کند و عاد و ثمود را ساکنان نخستین حجاز می‌شمرد که بعدها قبایل عرب از آن‌ها پدید آمده‌اند. (ص25ـ26) البته این نظر به لحاظ تاریخی اثبات‌پذیر نیست. از دیدگاه وی، مکه همواره برای قبایل حجاز اهمیتی ویژه داشته و بیت عتیق قدیمی‌ترین خانه‌ای است که خدا را در آن پرستیده‌اند و حرم مکانی امن برای عبادت‌کنندگان و خداترسان و جایگاه حج قوم عرب بوده است. (ص26ـ27)

	بخشی از مطالب کتاب به فراخور تخصص نویسنده، به زبان و ادبیات عربی اختصاص یافته است. به اعتقاد او، فصاحت عرب و پدید آمدن زباندقیق عربی با قواعد پیچیده لغوی و صرفی از مردم صحرانشین عرب، بسیار عجیب است و یکی از کارکردهای فرهنگی حج در روزگار جاهلیت، کارکرد زبانی بوده؛ یعنی قریش از لهجه‌ها و واژگان قبایل عربدرموسم حج اقتباس ‌کرده و لهجه خود را به کمال ‌رسانده است. (ص31ـ33)

	بنت‌ الشاطی در بخشی دیگر با نگاهی جامعه‌شناختی به عربستان، توضیح می‌دهد که زندگی عرب صحرانشین در صحرای خشک چندان تغییر نکرده و هر چند می‌تواند به زندگی مدرن روی آورد، گویی آن را با آزادگی خود در تنافی می‌بیند. (ص50ـ51) او در کنار ستایش مردم عربستان، بر آنان نقدهایی می‌زند و چندین نمونه از باورهای خرافی آنان را می‌آورد؛ همچون: برخی در حجاز تلگراف را ابزار جن یا ماشین را وسیله سواری شیطان می‌شمرند (ص52ـ53)؛ کسانی که رانندگی را بدعت و گناهی بزرگ می‌دانند، رانندگان را کتک می‌زنند؛ ساعت مچی را وسیله بدعت می‌ا‌نگارند و آن را می‌شکنند. (ص55) او برخی فتاوی و دیدگاه‌های عجیب وهابیان را درباره جلوه‌های فن‌آوری یاد کرده است، از جمله ادله آنان بر حرمت علوم جدید و هنر و آموختن زبان بیگانه؛ زیرا مقدمه آموختن عقاید و علوم غربی است و جوانان را گمراه می‌کند. (ص63)

	اشاراتی به تاراج منابع زیرزمینی و نفت به دست استعمارگران غربی در دورانی که اعراب حجاز اهمیت نفت را نمی دانستند، از دیگر مباحث کتاب است. (ص67) به گفته وی، نخستین چاه نفت را به سال 1938م. در ظهران حفر کردند. (ص69) او این موهبت طبیعیزیر صحرای خشک را مصداق وعده خداوند وپیامبرش می‌داند. (ص69ـ70) نفت پیشرفت حجاز را در پی آورده و باعث شدهاست تا امریکایی‌ها مدارسی برای تعلیم دانش فنی و مهندسی تأسیس کنند و او، خود، این مدارس را دیده است. (ص75ـ76) ‌گزارش اوضاع کارگران خارجی صنعت نفت و انتقاد از نپذیرفتن کارگران مصری به دست عربستان از دیگر مطالب کتاب است. بهره‌گیری از برق و دستگاه‌های خنک‌کننده و رادیو گویا از همین طریق در عربستان رواج یافته است. (ص86، 88)

	ورود به مدینه و حرم پیامبر(ص)با جوشش احساسات بنت الشاطی روبه‌رو می‌شود. آن‌گاه ماجرای زنی زائر را با زبان داستانی گزارش می‌کند. (ص92ـ102) ‌گزارش سفر زمینی به مکه، اعمال عمره، مروری بر تاریخ مکه (ص103ـ105) و ماجرای ابراهیم(ع) و هاجر (ص105ـ111) از دیگر مطالب کتاب است.

	سفرنامه حج واجب: بنت‌ الشاطی سفر حج واجب را به سال 1972م./1396ق. از مغرب آغاز کرده است. (ص148) در این سفرنامه نیز توجه او بهچگونگی برخورد مردم حجاز با جلوه‌های تمدن جدید آشکار است. او کنار هم آمدن رهاوردهای فن‌آوری را با سنّت، مانند برق با بناهای کهن همچون مسجدالحرام و کعبه، شیرین می‌داند. (‌ص149) به گفته وی، هر چند ظاهر برخی مکان‌های مقدس همواره در حال تغییر است، روح معنوی آن‌ها همچنان باقیاست. (ص150) از روزگار پیش از اسلام، مردم مکه به کعبه حرمت می‌نهادند و برای اکرام این خانه و حاجیان و زائران، وظایفی خاص مانند ‌سقایت، کلیدداری و پرده‌داری کعبه را وظیفه خود می‌دانستند. اما اوج احترام کعبه هنگامی بود که دین اسلام حجاز را فراگرفت. (ص161ـ163)

	بنت‌ الشاطی این بار پس از مکه به مدینه می‌رود.از زیبایی مسجدالنبی می‌گوید که با سنگ‌های مرمر و چوب‌های گرانبها ساخته شده و قالی‌های نفیس ایرانیکف آن را پوشانده‌اند. (ص167) نیز به فضای معنوی و رخدادهای تاریخی آن می‌پردازد. (ص168) او تأکید می‌کند که مسجدالنبی با سادگی ظاهری خود، همچنان گرامی است؛ اما قصرهای مصریان و رومیان از رونق افتاده‌اند. (ص167ـ170)

	بنت‌ الشاطی وضعیت جامعه عربستان را در این سفر با سفر پیشین مقایسه کرده و آن را رو به رشد شمرده است. (ص174ـ175) اما آن را مطلوب ندانسته و حرمت درس خواندن دختران را از لحاظ عقلی و دینی، باطل و برخاسته از افکار جاهلی مردم دانسته است. (ص175ـ176) او فلسطین را که در چنگ طاغوت است، از یاد نمی‌برد و پس از زیارت مکان‌های مقدسمدینه، از قدس یاد می‌کند و آه می‌کشد که نمی‌توان آن مسجد را زیارت کرد. (ص177)

	~~ارض المعجزات به سال 1985م. در دار الکتاب العربی بیروت با قطع وزیری و در 192 صفحه به چاپ رسیده است.~~

	~~==پانویس==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~==منابع==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~{{دانشنامه~~
	~~\| آدرس =~~
	~~\| عنوان =~~
	~~\| نویسنده = سید مجتبی حسینی~~
	}}

	السفیر: «بنت‌ الشاطئ و الاسلامیةالجدیده»، رضوان سید، سال 25، ش8184، دسامبر 1998م؛دانشنامهجهاناسلام:زیرنظرحدادعادلودیگران،تهران،بنیاددائرةالمعارفاسلامی، 1378ش.

	==ارقم بن ابی‌ارقم==		==ارقم بن ابی‌ارقم==
	ارقم بن ابی‌ارقم:از نخستین مسلمانان و مهاجران؛ دفن شده در قبرستان بقیع		ارقم بن ابی‌ارقم:از نخستین مسلمانان و مهاجران؛ دفن شده در قبرستان بقیع

Jalalyaghmoori در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۱۵

2018-02-05T14:15:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~==ارشاد الزائرین==~~
	~~'''ارشاد الزائرین''' کتابی در فضیلت و آداب زیارت مدینه، نوشته محمد بن محمد بکری صدیقی (899ـ952ق.)~~

	این کتاب درباره شهر مدینه و فضیلت‌های آن و معرفی مکان‌های متبرک این شهر و آداب زیارت مسجدالنبی است و چنان‌که از نام آن پیدا است، برای راهنمایی زائران مدینه نگاشته شده است.

	ابوالحسن محمد بن محمد بن عبدالرحمن بکری صدیقی، از متصوفان، مفسران و فقیهان شافعی در قاهره زاده شد. وی آثاری گوناگون<ref>هدیة العارفین، ج2، ص239؛ مرآة الکتب، ص171-180؛ معجم المؤلفین، ج11، ص229.</ref> از جمله تحفة السالک لأشرف المسالکداردکه درباره حج است.<ref>هدیة العارفین، ج2، ص239؛ معجم ما الف عن الحج، ص51.</ref>مجلسی دوم از او به احترام یاد کرده ووی را از استادان زین الدین بن علی نام‌آوربه شهید ثانی (م.965ق.) دانسته و از چند تألیف او نام برده، اما از این اثر یاد نکرده است.<ref>بحار الانوار، ج1، ص22.</ref>

	ارشاد الزائرین از کتاب‌های زیارتی است که به تناسب، آگاهی‌هایی نیز از مکان‌ها و زیارتگاه‌های مدینه و مسجدالنبی و ویژگی‌ها و اشیای مربوط به آن به دست می‌دهد. کتاب هفت فصل دارد و با مقدمه‌ای در فضیلت مدینه آغاز می‌شود و با خاتمه‌ای درباره بقیع و فضیلت زیارت آن پایان می‌یابد. عنوان‌های هفت فصل کتاب به ترتیب عبارتند از: آداب سفر زیارتی، فضیلت و استحباب زیارت و جواز نذر زیارت، توسل زائر به خدا، ویژگی‌های قبر شریف پیامبر و مسائلی در این زمینه، آداب زیارت پیامبر، مسجدالنبی و روضه و منبر آن، ستون‌های مسجد و چاه‌های منسوب به پیامبر(ص) در مدینه.

	از این کتاب نسخه‌ای خطی در کتابخانه ملک فهد ریاض یافت می‌شود که هنوز چاپ نشده است.کتابت این نسخه که 32 برگ دارد، به سال 928ق. پایان یافته است.<ref>المدینة المنورة فی مئة مخطوط، ص41-42.</ref>

	~~==پانویس==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~==منابع==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~{{دانشنامه~~
	~~\| آدرس =~~
	~~\| عنوان =~~
	~~\| نویسنده = ابراهیم احمدیان~~
	}}

	بحارالانوار: المجلسی (م.1110ق.)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403ق؛ المدینة المنورة فی مئة مخطوط: مرکز بحوث و دراسات المدینه، 1420ق؛مرآة الکتب: علی بن موسی التبریزی، به کوشش الحائری، قم، مکتبة النجفی، 1414ق؛معجم المؤلفین: عمر کحّاله، بیروت، دار احیاءالتراث العربی ـ مکتبة المثنی؛ معجم ما الف عن الحج: عبدالعزیز بن راشد السنیدی، ریاض، دار الملک عبدالعزیز، 1423ق؛هدیة العارفین: اسماعیل پاشا (م.1339ق.)، بیروت، دار احیاء التراث العربی.

	==ارض المعجزات==		==ارض المعجزات==
	ارض المعجزات:سفرنامه حج، نوشته بنت الشاطی		ارض المعجزات:سفرنامه حج، نوشته بنت الشاطی

Jalalyaghmoori در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۲۴

2018-02-05T05:24:23Z

نمایش تغییرات

Jalalyaghmoori در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۲۶

2018-01-13T14:26:01Z

نمایش تغییرات

Jalalyaghmoori در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۱۶

2018-01-13T14:16:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۴۶
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	به گزارش زرکلی، این کتاب از آثار گمشده تاریخ محلی مکه است که از سال 872ق. تا سال وفات نویسنده را ‌گزارش ‌کرده است. محمد بن عمر بن ابی‌بکر بن عبداللطیف بن سالم مکی کتاب را در دو جلد نگاشته و موضوع کتاب او، وفیات و رخدادهای مکه بوده است.<ref>الاعلام، ج6، ص315؛ معجم المؤلفین، ج11، ص78.</ref>		به گزارش زرکلی، این کتاب از آثار گمشده تاریخ محلی مکه است که از سال 872ق. تا سال وفات نویسنده را ‌گزارش ‌کرده است. محمد بن عمر بن ابی‌بکر بن عبداللطیف بن سالم مکی کتاب را در دو جلد نگاشته و موضوع کتاب او، وفیات و رخدادهای مکه بوده است.<ref>الاعلام، ج6، ص315؛ معجم المؤلفین، ج11، ص78.</ref>
	به رغم کوشش کتاب‌شناسان مکه، از زندگی و شرح حال ابن سالم آگاهی در دست نیست، جز آن چه زرکلی از نسخه خطّی السنا الباهر نوشته جمال الدین محمد شلّی (م.1093ق.) گزارش کرده است.<ref>الاعلام، ج6، ص315؛ التاریخ و المورخون، ص170.</ref> عزّ بن فهد (م.922ق.)، از تاریخ‌‌نگاران و رجال‌شناسان هم‌روزگارش، نیز شرح حال او را در کتاب بلوغ القری نیاورده است.<ref>التاریخ و المورخون، ص170.</ref>		به رغم کوشش کتاب‌شناسان مکه، از زندگی و شرح حال ابن سالم آگاهی در دست نیست، جز آن چه زرکلی از نسخه خطّی السنا الباهر نوشته جمال الدین محمد شلّی (م.1093ق.) گزارش کرده است.<ref>الاعلام، ج6، ص315؛ التاریخ و المورخون، ص170.</ref> عزّ بن فهد (م.922ق.)، از تاریخ‌‌نگاران و رجال‌شناسان هم‌روزگارش، نیز شرح حال او را در کتاب بلوغ القری نیاورده است.<ref>التاریخ و المورخون، ص170.</ref>
	==پانویس==		====پانویس====
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		====منابع====
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	در منابع تاریخی، به اخشبان دیگری نیز اشاره شده که صابح و قابل نام دارند.<ref>المعالم الاثیره، ص23.</ref> نیز از دو کوه دیگر در منا در انتهای عقبه و مشرف بر مسجدی یاد شده است.<ref>معجم البلدان، ج1، ص122؛ سبل الهدی، ج5، ص374.</ref> در عرفات نیز دو کوه با نام «مأزمین» به اخشبان شهرت یافته‌اند. مأزمان تثنیه «مأزم» به معنای تنگ و راه باریک است. سبب این نام‌گذاری آن است که حاجیان برای حرکت از عرفات به سوی مزدلفه و منا می‌بایست از میان این دو کوه و از مسیری باریک می‌گذشتند.<ref>المعالم الاثیره، ص239.</ref> برخی از منابع، این دو کوه را حد مزدلفه دانسته‌اند.<ref>المعالم الاثیره، ص23.</ref> یاقوت حموی به پشتوانه شعری از مزاحم عقیلی از اخشبان دیگری سخن به میان می‌آورد؛ ولی آن‌ها را اخشبان معروف در منطقه مکه نمی‌داند؛ زیرا مزاحم در شعر خود به سکونت گروهی از اعراب و وجود درختی به نام اراک در این دو کوه اشاره می‌کند که این دو ویژگی قابل انطباق بر اخشبان مکه نیستند. از این رو، مقصود شاعر را کوه‌هایی در بیرون مکه و در بادیه می‌داند.<ref>معجم البلدان، ج1، ص122.</ref>		در منابع تاریخی، به اخشبان دیگری نیز اشاره شده که صابح و قابل نام دارند.<ref>المعالم الاثیره، ص23.</ref> نیز از دو کوه دیگر در منا در انتهای عقبه و مشرف بر مسجدی یاد شده است.<ref>معجم البلدان، ج1، ص122؛ سبل الهدی، ج5، ص374.</ref> در عرفات نیز دو کوه با نام «مأزمین» به اخشبان شهرت یافته‌اند. مأزمان تثنیه «مأزم» به معنای تنگ و راه باریک است. سبب این نام‌گذاری آن است که حاجیان برای حرکت از عرفات به سوی مزدلفه و منا می‌بایست از میان این دو کوه و از مسیری باریک می‌گذشتند.<ref>المعالم الاثیره، ص239.</ref> برخی از منابع، این دو کوه را حد مزدلفه دانسته‌اند.<ref>المعالم الاثیره، ص23.</ref> یاقوت حموی به پشتوانه شعری از مزاحم عقیلی از اخشبان دیگری سخن به میان می‌آورد؛ ولی آن‌ها را اخشبان معروف در منطقه مکه نمی‌داند؛ زیرا مزاحم در شعر خود به سکونت گروهی از اعراب و وجود درختی به نام اراک در این دو کوه اشاره می‌کند که این دو ویژگی قابل انطباق بر اخشبان مکه نیستند. از این رو، مقصود شاعر را کوه‌هایی در بیرون مکه و در بادیه می‌داند.<ref>معجم البلدان، ج1، ص122.</ref>
	افزون بر منابع تاریخی، در حدیث‌های نبوی نیز به اخشبان اشاره شده است. رسول خدا(ص) می‌فرماید: «مکه برقرار است، مادام که اخشبان پابرجا هستند.<ref>اخبار مکه، ج1، ص79.</ref> خداوند هنگام آفرینش آسمان‌ها و زمین، مکه را محترم شمرده و میان این دو اخشب قرار داده است.»<ref>شرح معانی الآثار، ج2، ص260؛ عمدة القاری، ج8، ص161.</ref> اخشبان مکه در اشعار و ادبیات عرب پیش از اسلام<ref>المنمق، ص88؛ انساب الاشراف، ج1، ص72.</ref> و پس از آن<ref>کشف الغمه، ج1، ص74.</ref> به منزله نماد مکه و اهل آن<ref>السیرة النبویه، ج1، ص276، 285، 378؛ معجم ما استعجم، ج1، ص124.</ref> و کنایه از استمرار و پایداری دانسته شده است.<ref>السیرة الحلبیه، ج1، ص23.</ref>		افزون بر منابع تاریخی، در حدیث‌های نبوی نیز به اخشبان اشاره شده است. رسول خدا(ص) می‌فرماید: «مکه برقرار است، مادام که اخشبان پابرجا هستند.<ref>اخبار مکه، ج1، ص79.</ref> خداوند هنگام آفرینش آسمان‌ها و زمین، مکه را محترم شمرده و میان این دو اخشب قرار داده است.»<ref>شرح معانی الآثار، ج2، ص260؛ عمدة القاری، ج8، ص161.</ref> اخشبان مکه در اشعار و ادبیات عرب پیش از اسلام<ref>المنمق، ص88؛ انساب الاشراف، ج1، ص72.</ref> و پس از آن<ref>کشف الغمه، ج1، ص74.</ref> به منزله نماد مکه و اهل آن<ref>السیرة النبویه، ج1، ص276، 285، 378؛ معجم ما استعجم، ج1، ص124.</ref> و کنایه از استمرار و پایداری دانسته شده است.<ref>السیرة الحلبیه، ج1، ص23.</ref>
	==پانویس==		====پانویس====
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		====منابع====
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	درباره امرای حج روزگار اخشیدیان و درگیری‌ها و مشکلات آن دوران، ‌گزارش‌هایی در منابع بازتاب یافته‌اند. از جمله، از امارت حج عمر بن حسن عباسی، قاضی مکه در سال‌های 321 تا 334ق. یاد شده و گفته‌اند که در برخی از این سال‌ها به سبب هراسی که قرمطیان پدید آورده بودند، کاروانی از عراق به حج نمی‌آمد.<ref>الدرر الفرائد، ج1، ص325-327.</ref>		درباره امرای حج روزگار اخشیدیان و درگیری‌ها و مشکلات آن دوران، ‌گزارش‌هایی در منابع بازتاب یافته‌اند. از جمله، از امارت حج عمر بن حسن عباسی، قاضی مکه در سال‌های 321 تا 334ق. یاد شده و گفته‌اند که در برخی از این سال‌ها به سبب هراسی که قرمطیان پدید آورده بودند، کاروانی از عراق به حج نمی‌آمد.<ref>الدرر الفرائد، ج1، ص325-327.</ref>
	به رغم استواری پایه‌های دولت اخشیدی در مکه، اعراب بنوسلیم در سال 356ق. بر آنان شوریده، حاجیان مصری را غارت کردند و امیرشان را کشتند. بر پایه برخی ‌گزارش‌ها، پیش از فاطمیان، جعفر بن محمد از بنوموسی در سال356 یا 358ق. به سلطه اخشیدیان پایان داد و مکه را تصرف کرد.<ref>افادة الانام، ج3، ص75.</ref> به این ترتیب، حکومت مکه پس از اخشیدیان، به اشراف بنوحسن (موسویان، سلیمانیان، هواشم و بنوقتاده) رسید.<ref>افادة الانام، ج3، ص74.</ref>		به رغم استواری پایه‌های دولت اخشیدی در مکه، اعراب بنوسلیم در سال 356ق. بر آنان شوریده، حاجیان مصری را غارت کردند و امیرشان را کشتند. بر پایه برخی ‌گزارش‌ها، پیش از فاطمیان، جعفر بن محمد از بنوموسی در سال356 یا 358ق. به سلطه اخشیدیان پایان داد و مکه را تصرف کرد.<ref>افادة الانام، ج3، ص75.</ref> به این ترتیب، حکومت مکه پس از اخشیدیان، به اشراف بنوحسن (موسویان، سلیمانیان، هواشم و بنوقتاده) رسید.<ref>افادة الانام، ج3، ص74.</ref>
	==پانویس==		====پانویس====
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		====منابع====
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه
خط ۱۷۱:		خط ۱۷۱:
	ادامه یورش‌ها از سوی ابن حمید در داخل و بیرون مرزهای عربستان، به ویژه حمله به بازرگانان نجدی در مسیر مصر و کشتن برخی از آن‌ها، پادشاه سعودی را به ریشه‌کن کردن فتنه اخوان واداشت. سرانجام در نبردی میان اخوان به رهبری فیصل بن سلطان الدویش و سلطان بن بجاد و نیروهای سعودی به رهبری ملک عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود در روضة السَبله در شمال شرقی شهر زلفی به تاریخ 29 مارس 1929م. اخوان شکستی سخت خوردند و شماری بسیار از آن‌ها کشته و بازماندگان فراری شدند. دویش نیز زخمی سنگین برداشت و به ارطاویه منتقل گشت.<ref>الاعلام، ج5، ص166؛ Through Wahhabiland on camelback, p 187.</ref> عبدالعزیز به سوی ارطاویه حرکت کرد و در راه به بدن نیمه جان دویش برخورد کرد و از وی درگذشت. سلطان بن بجاد نیز در شَقراء خود را به عبدالعزیز تسلیم کرد و به ریاض انتقال یافت و زندانی شد. اما شورش اخوان همچنان ادامه یافت و دویش پس از بهبودی در کنار پسرش عزیز و نیز عجمانی و دیگر سران اخوان، به هجوم‌های پراکنده در راه‌های منتهی به ریاض دست زدند و افرادی از خاندان سعودی را کشتند و حکومت و قبایل مخالف خود را دچار زیان‌های مالی ساختند. سرانجام با تسلیم شورشیان اخوان از قبیله عتیبه به فرماندهی عمر بن ربیعان به آل سعود، بخش بزرگ نیروی اخوان از دست رفت و شکست نهایی آنان نزدیک شد. نیز فشار انگلیسی‌ها بر نیروهای بازمانده اخوان، به دستگیری سران آن‌ها در کویت انجامید. انگلیسی‌ها آنان را به سعودی‌ها تسلیم کردند و ابن سعود آنان را به زندان افکند.<ref>معرکة الجهراء، ص89-92؛ الاعلام، ج8، ص6؛ ج5، ص166.</ref>		ادامه یورش‌ها از سوی ابن حمید در داخل و بیرون مرزهای عربستان، به ویژه حمله به بازرگانان نجدی در مسیر مصر و کشتن برخی از آن‌ها، پادشاه سعودی را به ریشه‌کن کردن فتنه اخوان واداشت. سرانجام در نبردی میان اخوان به رهبری فیصل بن سلطان الدویش و سلطان بن بجاد و نیروهای سعودی به رهبری ملک عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود در روضة السَبله در شمال شرقی شهر زلفی به تاریخ 29 مارس 1929م. اخوان شکستی سخت خوردند و شماری بسیار از آن‌ها کشته و بازماندگان فراری شدند. دویش نیز زخمی سنگین برداشت و به ارطاویه منتقل گشت.<ref>الاعلام، ج5، ص166؛ Through Wahhabiland on camelback, p 187.</ref> عبدالعزیز به سوی ارطاویه حرکت کرد و در راه به بدن نیمه جان دویش برخورد کرد و از وی درگذشت. سلطان بن بجاد نیز در شَقراء خود را به عبدالعزیز تسلیم کرد و به ریاض انتقال یافت و زندانی شد. اما شورش اخوان همچنان ادامه یافت و دویش پس از بهبودی در کنار پسرش عزیز و نیز عجمانی و دیگر سران اخوان، به هجوم‌های پراکنده در راه‌های منتهی به ریاض دست زدند و افرادی از خاندان سعودی را کشتند و حکومت و قبایل مخالف خود را دچار زیان‌های مالی ساختند. سرانجام با تسلیم شورشیان اخوان از قبیله عتیبه به فرماندهی عمر بن ربیعان به آل سعود، بخش بزرگ نیروی اخوان از دست رفت و شکست نهایی آنان نزدیک شد. نیز فشار انگلیسی‌ها بر نیروهای بازمانده اخوان، به دستگیری سران آن‌ها در کویت انجامید. انگلیسی‌ها آنان را به سعودی‌ها تسلیم کردند و ابن سعود آنان را به زندان افکند.<ref>معرکة الجهراء، ص89-92؛ الاعلام، ج8، ص6؛ ج5، ص166.</ref>
	در پی شکست شورشیان اخوان، بسیاری از هجره‌ها مهجور شدند و برخی از آن‌ها که با آل سعود هم‌پیمان گشتند، همچنان پا بر جا ماندند. نیز گروهی از سران موالی اخوان به مناصبی در حکومت رسیدند و نیروهای نظامی اخوان در گارد ملی عربستان با نام مجاهدان در هم آمیختند.<ref>جزیرة العرب، ص301؛ میقات حج، ش49، ص153، «سفرنامه فرامرزی».</ref> اما نگرش اخوانی در عربستان از میان نرفت و همچنان تندروی مذهبی در میان طبقه‌ای از وهابیان سلفی، به ویژه در نهادهایی چون «هیئت امر به معروف و نهی از منکر» استمرار یافت. این جریان انتقاد طیف‌های میانه‌رو را در پی داشته و دارد. ظهور جریان‌هایی چون القاعده را نمی‌توان از همین پیوندهای تاریخی و پیشینه‌های آن جدا دانست. همچنین شکل‌گیری «اخوان» در شمال غربی چین در سده 13ق. به رهبری دانشوری وهابی، تحت تأثیر مستقیم اخوان در عربستان بوده است.<ref>القومیات المسلمة فی الصین، ص16.</ref>		در پی شکست شورشیان اخوان، بسیاری از هجره‌ها مهجور شدند و برخی از آن‌ها که با آل سعود هم‌پیمان گشتند، همچنان پا بر جا ماندند. نیز گروهی از سران موالی اخوان به مناصبی در حکومت رسیدند و نیروهای نظامی اخوان در گارد ملی عربستان با نام مجاهدان در هم آمیختند.<ref>جزیرة العرب، ص301؛ میقات حج، ش49، ص153، «سفرنامه فرامرزی».</ref> اما نگرش اخوانی در عربستان از میان نرفت و همچنان تندروی مذهبی در میان طبقه‌ای از وهابیان سلفی، به ویژه در نهادهایی چون «هیئت امر به معروف و نهی از منکر» استمرار یافت. این جریان انتقاد طیف‌های میانه‌رو را در پی داشته و دارد. ظهور جریان‌هایی چون القاعده را نمی‌توان از همین پیوندهای تاریخی و پیشینه‌های آن جدا دانست. همچنین شکل‌گیری «اخوان» در شمال غربی چین در سده 13ق. به رهبری دانشوری وهابی، تحت تأثیر مستقیم اخوان در عربستان بوده است.<ref>القومیات المسلمة فی الصین، ص16.</ref>
	==پانویس==		====پانویس====
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		====منابع====
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه
خط ۲۲۲:		خط ۲۲۲:
	4. میقات کسانی که از میقات‌های اصلی یا هم‌راستای آن‌ها عبور نکنند: به نظر برخی فقیهان امامی، میقات حج‌گزارانی که از یکی از میقات‌های سفارش شده یا هم‌راستای آن‌ها عبور نکنند، ادنی‌ الحل است.<ref>تحریر الاحکام، ج1، ص565؛ مجمع الفائده، ج6، ص186.</ref> پشتوانه این حکم، ادله‌ای چون اصل برائت از تکلیف زاید به ضمیمه حرمت ورود به حرم بدون احرام و نیز این نکته است که ادنی‌ الحل میقاتی اضطراری است.<ref>نک: ایضاح الفوائد، ج1، ص284؛ مدارک الاحکام، ج7، ص224.</ref>		4. میقات کسانی که از میقات‌های اصلی یا هم‌راستای آن‌ها عبور نکنند: به نظر برخی فقیهان امامی، میقات حج‌گزارانی که از یکی از میقات‌های سفارش شده یا هم‌راستای آن‌ها عبور نکنند، ادنی‌ الحل است.<ref>تحریر الاحکام، ج1، ص565؛ مجمع الفائده، ج6، ص186.</ref> پشتوانه این حکم، ادله‌ای چون اصل برائت از تکلیف زاید به ضمیمه حرمت ورود به حرم بدون احرام و نیز این نکته است که ادنی‌ الحل میقاتی اضطراری است.<ref>نک: ایضاح الفوائد، ج1، ص284؛ مدارک الاحکام، ج7، ص224.</ref>
	افزون بر موارد یاد شده، اندکی از فقیهان امامی گاه ادنی‌ الحل را میقات اضطراری دانسته‌اند؛ از جمله برای کسانی که منزل آن‌ها میان منطقه حرم و میقات‌های اصلی جای دارد<ref>مسالک الافهام، ج2، ص202؛ مجمع الفائده، ج7، ص391.</ref>، کسی که به نیابت از میت در حالت اضطرار و تنگی وقت حج به جا آورد<ref>مجمع الفائده، ج6، ص80-81.</ref> و تازه مسلمانی که محرم شدنش از میقات سرزمین خود ناممکن باشد.<ref>مجمع الفائده، ج6، ص96-97.</ref>		افزون بر موارد یاد شده، اندکی از فقیهان امامی گاه ادنی‌ الحل را میقات اضطراری دانسته‌اند؛ از جمله برای کسانی که منزل آن‌ها میان منطقه حرم و میقات‌های اصلی جای دارد<ref>مسالک الافهام، ج2، ص202؛ مجمع الفائده، ج7، ص391.</ref>، کسی که به نیابت از میت در حالت اضطرار و تنگی وقت حج به جا آورد<ref>مجمع الفائده، ج6، ص80-81.</ref> و تازه مسلمانی که محرم شدنش از میقات سرزمین خود ناممکن باشد.<ref>مجمع الفائده، ج6، ص96-97.</ref>
	==پانویس==		====پانویس====
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	==منابع==		====منابع====
	{{منابع}}		{{منابع}}
	{{دانشنامه		{{دانشنامه

Jalalyaghmoori در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۱۳

2018-01-13T14:13:16Z

نمایش تغییرات

Jalalyaghmoori در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۵۵

2018-01-09T12:55:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۲۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	*[[اخبار مکه وستنفلد]]		*[[اخبار مکه وستنفلد]]
	*[[اخبار مکه واقدی]]		*[[اخبار مکه واقدی]]

			-----------------------
	*[[اخبار مکه فاکهی]]		*[[اخبار مکه فاکهی]]
	*[[احمد بن حنبل]]		*[[احمد بن حنبل]]

Jalalyaghmoori در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۰۰

2018-01-06T14:00:36Z

نمایش تغییرات

Jalalyaghmoori در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۵۳

2018-01-05T11:53:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۵:۲۳
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	*[[اخبار مکه وستنفلد]]		*[[اخبار مکه وستنفلد]]
	*[[اخبار مکه واقدی]]		*[[اخبار مکه واقدی]]
			*[[اخبار مکه فاکهی]]

	==پانویس==		==پانویس==

Jalalyaghmoori در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۱۶

2018-01-05T10:16:07Z

نمایش تغییرات