در حال ویرایش الگو:مقاله برگزیده

<noinclude>هفته: {{#time: W}}<br>
</noinclude>
{{#switch: {{#time: W}}
|۱ =
   
  
  
  
  
|۲ =
   
  
  
  
  
|۳ =
   
  
  
  
  
|۴ =
   
  
  
  
  
|۵ =
   
  
  
  
  
|۶ =
   
  
  
  
  
|۷ =
   
  
  
  
  
|۸ =
   
  
  
  
  
|۹ =
   
  
  
  
  
|۱۰ =
   
  
  
  
  
|۱۱ =
   
  
  
  
  
|۱۲ =
   
  
  
  
  
|۱۳ =
   
  
  
  
  
|۱۴ =
   
  
  
  
  
|۱۵ =
   
  
  
  
  
|۱۶ =
   
  
  
  
  
|۱۷ =
   
  
  
  
  
|۱۸ =
   
  
  
  
  
|۱۹ =
   
  
  
  
  
|۲۰ =
   
  
  
  
  
|۲۱ =
   
  
  
  
  
|۲۲ =
   
  
  
  
  
|۲۳ =
   
  
  
  
  
|۲۴ =
   
  
  
  
  
|۲۵ =
   
  
  
  
  
|۲۶ =
   
  
  
  
  
|۲۷ =
   
  
  
  
  
|۲۸ =
   
  
  
  
  
|۲۹ =
   
  
  
  
  
|۳۰ =
   
  
  
  
  
|۳۱ =
   
  
  
  
  
|۳۲ =
   
  
  
  
  
|۳۳ =
   
  
  
  
  
|۳۴ =
   
  
  
  
  
|۳۵ =
   
  
  
  
  
|۳۶ =
   
  
  
  
  
|۳۷ =
   مقاله پیشنهادی
   مقاله پیشنهادی
   مقاله پیشنهادی
   مقاله پیشنهادی
   مقاله پیشنهادی
|۳۸ =
   
  
  
  
  
|۳۹ =
   
  
  
  
  
|۴۰ =
[[تلبیه|تَلبِیَه]] از [[واجبات احرام]] در [[حج]] و [[عمره]] است که با گفتن عباراتی خاص شامل «لَبَّیک» انجام می‌شود. برای تحقق [[احرام]] در حج، [[عمره تمتع]]، [[حج افراد|حج اِفراد]] و [[عمره مفرده]]، یک‌بار تلبیه [[واجب]] و شرط صحت احرام است که باید به هنگام نیت احرام، به زبان عربی صحیح ادا شود.

با گفتن تلبیه حج‌گزار باید از [[محرمات احرام]] اجتناب کند. عبارت تلبیه به این شکل است: «لَبَّیکَ الّلهُمَّ لَبَّیکَ، لَبَّیکَ لا شَریکَ لَکَ لَبَّیکَ، انَّ الحَمدَ وَالنِّعمَةَ لَکَ وَالمُلکَ، لا شَریکَ لَکَ لَبَّیکَ.»

در خصوص حکمت تلبیه گفته‌اند تلبیه پاسخ بندگان به ندای خداوند در رهایی احرام‌گزاران از آتش یا پاسخ بندگان به ندای [[حضرت ابراهیم(ع)]] است که به فرمان خداوند، مردم را به حج فراخواند و تجدید عهد بندگی با خدا است.
|۴۱ =
 '''حدیث شبلی'''، متن گفتاری است منسوب به [[امام سجاد(ع)]] که امام در آن برخی [[اسرار حج|اسرار عرفانی حج]] را شرح می‌دهد. شبلی صوفی قرن سوم و چهارم هجری بود که پس از کناره‌گیری از دربار [[بنی‌عباس|عباسی]] به زهد و عرفان روی آورد و شاگرد جنید بغدادی شد. این روایت نخستین‌بار در قرن دوازدهم در کتاب التحفة السنية نقل شده و شهرت زیادی دارد. 
حدیث شبلی به اعمال حج و مفاهیم اخلاقی و عرفانی آن می‌پردازد که به صورت کلی شامل اسرار [[میقات]] و مناسک آن، اسرار ورود به حرم و اعمال مکه، [[اسرار وقوف در مشعر|اسرار وقوف]] در مشاعر مقدس است.
  
  
  
  
|۴۲ =
   
 '''حرم حضرت زینب(س)''' زیارتگاهی است در شهر [[دمشق]] در کشور سوریه و مشهور است که قبر حضرت زینب کبری(س)، فرزند [[امام علی(ع)]] و [[حضرت فاطمه زهرا(س)|فاطمه زهرا(س)]] و خواهر [[امام حسن (ع)]] و [[امام حسین (ع)| امام حسین(ع)]] در آن قرار دارد. این زیارتگاه قدمت زیادی دارد و دست کم از قرن ششم قمری وجود داشته است و در منابع تاریخی محل دفن زینب صغری (ام کلثوم) دانسته شده است. اما در سده‌های اخیر به عنوان محل دفن زینب کبری شهرت یافته است.

این زیارتگاه بسیار مورد توجه بوده و در طول تاریخ بارها بازسازی شده است. ایرانیان نیز در بازسازی و اهدای هدایایی به این زیارتگاه نقش داشته اند.
  
  
  
|۴۳ =
   
 '''کتاب المزار''' یا مناسک المزار یا مزار صغیر، کتابی است به زبان عربی، تألیف شیخ مفید، که به گردآوری روایات درباره ارزش و چگونگی زیارت معصومان(ع)، زیارت مؤمنان و قبرهای آنان پرداخته است.
بخش اول کتاب، شامل روایاتی درباره ارزش و آداب زیارت امام علی(ع)، برخی از مکان‌های مقدس در کنار حرم او مانند [[مسجد کوفه]] و [[مسجد سهله]]، ارزش، آداب و وجوب زیارت امام حسین(ع)، زیارت او در روزهای خاص، ارزش و محدوده حائر، ارزش و ویژگی‌های تربت او، چگونگی زیارت [[حضرت علی اکبر(ع)]]، [[حضرت عباس(ع)]] و شهدا است.
بخش دوم کتاب، دارای روایات درباره ثواب و آداب زیارت هر یک از معصومان، زیارت‌های جامعه، آداب و ثواب زیارت نیابتی، ارزش زیارت شیعیان و قبر آنن و ارزش زیارت پدر و مادر است.
  
  
  
|۴۴ =
   
  
  
  
  
|۴۵ =
   
  
  
  
  
|۴۶ =
   
  
  
  
  
|۴۷ =
   
  
  
  
  
|۴۸ =
   
  
  
  
  
|۴۹ =
   
  
  
  
  
|۵۰ =
   
  
  
  
  
|۵۱ =
   
  
  
  
  
|۵۲ =
   
  
  
  
  
|۵۳ =
   
  
  
  
  
}}
@@ خط ۲۶۶: / خط ۲۶۶: @@
 |۴۴ =
-کوه ابوقُبَیس کوه مقدسی برای مسلمانان در شمال شرقی [[مسجدالحرام]] و در [[مکه|شهر مکه]] است.   گفته‌اند که قبر [[آدم]]، شیث بن آدم و حوا همسر آدم در غار کنز در این کوه واقع شده است. آورده‌اند که چون [[حجرالاسود]] از بهشت فرود آمد، در این کوه به ودیعت گذاشته شد. سپس [[حضرت ابراهیم(ع)]] آن را در ساخت کعبه به کار برد. در طوفان [[نوح]] نیز حجرالاسود در این کوه به امانت نهاده شد از این رو در دوران جاهلیت این کوه را «امین» می‌خواندند.
-گفته شده ابراهیم(ع) بر این کوه می‌ایستاد و مردم را به انجام مناسک حج فرامی‌خواند. در سده‌های نخستین اسلامی، بر فراز این کوه، [[مسجد ابراهیم قبیسی|مسجد ابراهیم]] را ساختند که بعدها به مسجد بلال شهرت یافت.
 |۴۵ =