عبدالله جوادی آملی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عبدالله جوادی آملی'''، مفسر قرآن، فقیه، فیلسوف و از عالمان معاصر حوزه علمیه قم است. وی یکی از [[اسرارنویسان حج]] به شمار می‌آید. وی آثار زیادی در زمینه حج تألیف کرده است. در نگاه جوادی آملی، حج اسرار و باطنی دارد که اگر حج‌گزار آن را بداند حج او خالص‌تر و کامل‌تر محقق می‌شود. جوادی آملی، جان و اساس حج را ذکر و یاد خدا می‌داند. به اعتقاد وی حج‌گزاری که خداوند را به یاد می‌آورد به چیزی آگاه می‌شود که دیگران از دیدن و شهود آن عاجز و محروم‌اند.

جوادی آملی هریک از اعمال و مناسک حج را نیز دارای اسرار و فلسفه‌ای می‌داند. به طور مثال [[حلق و تقصیر|تراشیدن موی سر]] در [[منا]]، نشانی از پاک شدن از آلودگی‌های اخلاقی و بیرون آمدن از سنگینی و تاریکی گناهان است. یا به نظر وی [[سعی بین صفا و مروه]]، دویدن به سوی حق است و تردد بین آن دو کوه به معنای بودن در حالت بین خوف و رجا است.  

عبدالله جوادی آملی در سال ۱۳۱۲ش در آمل به‌دنیا آمد. وی در شهرهای آمل، [[تهران]] و [[قم]] به تحصیل در حوزه علمیه پرداخت. از مهمترین اساتید او در حوزه می‌توان به محمدتقی آملی، ابوالحسن شعرانی، [[مهدی الهی قمشه‌ای]]، [[سیدحسین بروجردی]]، سیدمحمد محقق داماد، میرزا هاشم آملی، [[امام خمینی]] و [[علامه طباطبایی]] اشاره کرد. وی سالها در حوزه علمیه قم، به تدریس تفسیر قرآن، خارج فقه، عرفان و فلسفه پرداخت و آثار زیادی در این موضوعات تألیف کرد. تفسیر وی از سال‌های طولانی در حوزه علمیه قم متداول است.<ref>«جوادی آملی ۱»، ج۱، ص۸۵۵؛ «[https://javadi.esra.ir/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A2%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D9%85%D9%84%DB%8C زندگینامه آیت‌الله العظمی جوادی آملی حفظه الله]»، سایت آیت‌الله جوادی آملی.</ref>

جوادی آملی چندین کتاب درباره حج نگاشته است. کتاب اسرار حج وی به زبان عربی است.<ref>أسرار الحج، شناسنامه.</ref> همچنین کتاب دیگر وی در این زمینه عرفان حج است که تحلیلی عرفانی از مناسک حج ارائه می‌دهد. این کتاب حج را سفری سه‌مرحله‌ای از خلق به سوی حق، سیر در حق، و بازگشت از حق به خلق می‌داند که هدف نهایی آن تزکیه روح و انسان‌سازی است.<ref>عرفان حج، ص۷۸.</ref> همچنین کتاب دیگر وی که صهبای حج نام دارد به زبان فارسی نوشته شده است. همچنین کتاب مناسک حج که درباره احکام و آداب حج است و استفتائات حج نیز در آثار او درباره حج دیده می‌شود.

عبدالله جوادی آملی در آثار خود درباره حج، سعی داشته است در کنار تفسیر و شرح اعمال حج، به بیان اسرار و باطن حج و اعمال آن نیز بپردازد. در نظر او، حج‌گزار به هر میزان که به [[اسرار حج]] آگاه باشد، حج او خالصانه‌تر است؛ از این جهت بدون آشنایی به اسرار اعمال، پیمودن مراحل کامل اخلاص میسر نیست و کسی که پیش از معرفت به اسرار حج، راهی بیت‌الله شود، گرچه ممکن است حج او صحیح باشد، ولی حج کامل و مقبول انجام نداده است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۶۵.</ref> جوادی آملی معتقد است مردم در حج با وجود اختلاف زبان‌ها و رنگ‌ها، به یک ندا پاسخ می‌گویند و همه تسلیم خدای قهار هستند. در نگاه او، مناسک حج نمونه‌ای از قیامت است؛ پوشیدن [[لباس احرام]] که جامه‌ای شبیه کفن است، اعتراف به گناهان، و در امان بودن از تجاوز و جدال، همگی تجلیاتی از معاد است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۴۲.</ref>

 

جوادی آملی جان و مغز حج را ذکر خدا می‌داند. به اعتقاد وی حج‌گزاری که خدای سبحان را به یاد می‌آورد به چیزی آگاه می‌شود که دیگران از دیدن و شهود آن عاجز و محروم‌اند. فراموش کردن خدا و آیات او باعث کوری از شهود اسرار مناسک حج می‌گردد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۰.</ref> حج از نگاه جوادی، طردکنندهٔ هر جاهلیت و در هم شکنندهٔ هر بت و نشانهٔ شرک‌آلود جاهلی است. از نظر او حج شفابخش دل‌ها از بیماری‌های شرک‌آلودی همچون ریا و بخل و خودپسندی است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۸۱.</ref>

به اعتقاد جوادی آملی همه اعمال و مناسک حج باطن و اسراری دارد. به طور مثال به نظر وی [[سعی بین صفا و مروه]]، دویدن به سوی حق است و تردد بین آن دو کوه به معنای بودن در حالت بین خوف و رجا است. مطابق این نظر، صفا نشان تصفیه و تهذیب روح است و مروه رمز مروّت و مردانگی است. حج‌گزار با سعی بین این دو، سعی می‌کند تا به صفای الهی و مروّت دست یابد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۰۰.</ref> در نظر جوادی آملی [[طواف]] بر گرد کعبه تجسم توحید است؛ از این جهت اگر کسی به گونه‌ای شایسته [[کعبه]] را طواف کند، به بیت‌المعمور در عالم مثال صعود می‌کند و چنانچه وظایف آن مرحله را ادا کرد، به مقام عرش الهی بار می‌یابد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۹۰.</ref> در نگاه وی، لبیک در حج، زاری و لابه به درگاه خداوند و بانگی خیره‌کننده علیه هر نوع شرک جلیّ یا خفیّ است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۸۱.</ref>

جوادی آملی سنگ زدن به [[جمرات|جمره‌ها]] را رمز و نشانه‌ای از بیرون راندن شیاطین توصیف می‌کند. به گفته او بیان قرآن دربارهٔ [[رمی|رمی جمرات]] این است که سنگریزه‌ها شیطان را رجم و طرد نمی‌کند، بلکه این انزجار درونی است که شیاطین را می‌راند.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۳.</ref> از نظر وی پوشیدن [[لباس احرام]] به معنای پوشیدن لباس طاعت است و همچنین تشبیهی به کفن است که روز مرگ را تذکر می‌دهد. همچنین با پوشیدن لباس ساده احرام، امتیازات ظاهری افراد زایل شده و زمینه هرگونه برتری‌طلبی از بین می‌رود.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۷۵.</ref> در نگاه جوادی آملی، [[حلق و تقصیر|تراشیدن موی سر]] در [[منا]]، نشانی از پاک شدن از آلودگی‌های اخلاقی و زدودن زنگارهای روح و بیرون آمدن از سنگینی و تاریکی گناهان است. حج‌گزار به هنگام [[حلق و تقصیر|حلق]] از خدای تعالی می‌خواهد که برابر هر تار مویی، در قیامت نوری به وی عطا کند.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۹.</ref> جوادی آملی مناسکی مانند احرام، طواف، عرفات و قربانی را نمادهایی از توبه، بندگی محض، و فرار از غیر خدا تفسیر می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که آنچه به خدا می‌رسد، نه گوشت و خون قربانی، بلکه تقوا و روح عمل است.<ref>عرفان حج، ص۱۰۴.</ref>