زیارت امام صادق(ع): تفاوت میان نسخه‌ها

آغاز زیارت با قرائت «دعای اذن دخول» است؛ دعایی که زائر پیش از ورود به حرم پیامبر اسلام‌(ص) یا یکی از مشاهد امامان‌(ع) برای اجازه‌خواستن و اظهار ادب در پیشگاه آنان می‌خواند.

اللَّهُمَّ إِنِّی وَقَفْتُ عَلَى بَابٍ مِنْ أَبْوَابِ بُیُوتِ نَبِیِّکَ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ قَدْ مَنَعْتَ النَّاسَ أَنْ یَدْخُلُوا إِلا بِإِذْنِهِ فَقُلْتَ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُیُوتَ النَّبِیِّ إِلا أَنْ یُؤْذَنَ لَکُمْ

خدایا، من بر درِ یکی از درهای خانه‌های پیامبرت ایستاده‌ام، و تو مردم را از ورود بدون اجازه نهی کرده‌ای و فرموده‌ای:

  اللَّهُمَّ إِنِّی أَعْتَقِدُ حُرْمَةَ صَاحِبِ هَذَا الْمَشْهَدِ الشَّرِیفِ فِی غَیْبَتِهِ کَمَا أَعْتَقِدُهَا فِی حَضْرَتِهِ وَ أَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَکَ وَ خُلَفَاءَکَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ أَحْیَاءٌ عِنْدَکَ یُرْزَقُونَ یَرَوْنَ مَقَامِی وَ یَسْمَعُونَ کَلامِی وَ یَرُدُّونَ سَلامِی  

خدایا، من حرمت صاحب این بارگاه شریف را در حال غیبتش، همان‌گونه باور دارم که در زمان حضورش باور داشتم، و یقین دارم که پیامبر تو و جانشینانش ـ علیهم‌السلام ـ نزد تو زنده‌اند و روزی داده می‌شوند؛ جایگاه مرا می‌بینند، سخنم را می‌شنوند و سلامم را پاسخ می‌دهند.

وَ أَنَّکَ حَجَبْتَ عَنْ سَمْعِی کَلامَهُمْ وَ فَتَحْتَ بَابَ فَهْمِی بِلَذِیذِ مُنَاجَاتِهِمْ وَ إِنِّی أَسْتَأْذِنُکَ یَا رَبِّ أَوَّلا وَ أَسْتَأْذِنُ رَسُولَکَ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ ثَانِیا وَ أَسْتَأْذِنُ خَلِیفَتَکَ الْإِمَامَ الْمَفْرُوضَ (الْمُفْتَرَضَ) عَلَیَّ طَاعَتُهُ وَ الْمَلائِکَةَ الْمُوَکَّلِینَ بِهَذِهِ الْبُقْعَةِ الْمُبَارَکَةِ ثَالِثا  

و تو شنیدن سخن آنان را از گوش من پوشانده‌ای، اما درِ فهم و لذت مناجاتشان را به رویم گشوده‌ای.

أَ أَدْخُلُ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ أَدْخُلُ یَا حُجَّةَ اللَّهِ أَ أَدْخُلُ یَا مَلائِکَةَ اللَّهِ الْمُقَرَّبِینَ الْمُقِیمِینَ فِی هَذَا الْمَشْهَدِ فَأْذَنْ لِی یَا مَوْلایَ فِی الدُّخُولِ أَفْضَلَ مَا أَذِنْتَ لِأَحَدٍ مِنْ أَوْلِیَائِکَ فَإِنْ لَمْ أَکُنْ أَهْلا لِذَلِکَ فَأَنْتَ أَهْلٌ لِذَلِکَ

آیا اجازه ورود دارم، ای رسول خدا؟