مزور: تفاوت میان نسخهها
←واژهشناسی: اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی |
|||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
==معرفی== | ==معرفی== | ||
مزور (به معنای زیارت شده)، | مزور (به معنای زیارت شده)، شخص یا قبری است که مورد [[زیارت]] قرار میگیرد.<ref>الطراز الأول، ج8، ص55.</ref> [[زائر]]، زیارت کننده و مزور، زیارت شده است. به خود [[مزار]] نیز که زیارت میشود، میتوان مزور گفت. همچنین به شخص زندهای که به دیدارش میروند نیز، مزور گفته شده است.<ref>فرهنگنامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص8۸.</ref> | ||
زیارت نیز به معنای ملاقات کردن یا قصد و آهنگِ کسی کردن است.<ref>تاج العروس، ج6، ص477.</ref> برخی زیارت را به معنای قصد دیدار کردن با مزور، برای احترام گذاشتن و انس گرفتن با آن مزور دانستهاند.<ref>المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج1، ص260.</ref> | زیارت نیز به معنای ملاقات کردن یا قصد و آهنگِ کسی کردن است.<ref>تاج العروس، ج6، ص477.</ref> برخی زیارت را به معنای قصد دیدار کردن با مزور، برای احترام گذاشتن و انس گرفتن با آن مزور دانستهاند.<ref>المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج1، ص260.</ref> | ||
==در روایات== | ==در روایات== | ||
در برخی روایات، خدا، بهترین مزور دانسته شده است.<ref>صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص86.</ref> [[امام صادق(ع)]] نیز، در فرازی از دعای ورود به [[مسجد الحرام]]، خدا را «گرامیترین مزور» دانسته است.{{یادداشت|أنت خیر مأتی و أکرم مزور.}}<ref>الکافی، ج4، ص402.</ref> در یکی از زیارتنامههای [[امام علی(ع)]]، که [[حضرت خضر(ع)]] نیز با آن زیارت شده، واژه مزور به کار رفته است. در پایان این زیارتنامه، | در برخی روایات، خدا، بهترین مزور دانسته شده است.<ref>صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص86.</ref> [[امام صادق(ع)]] نیز، در فرازی از دعای ورود به [[مسجد الحرام]]، خدا را «گرامیترین مزور» دانسته است.{{یادداشت|أنت خیر مأتی و أکرم مزور.}}<ref>الکافی، ج4، ص402.</ref> در یکی از زیارتنامههای [[امام علی(ع)]]، که [[حضرت خضر(ع)]] نیز با آن زیارت شده، واژه مزور به کار رفته است. در پایان این زیارتنامه، بر گردن هر مزوری حقی نسبت به [[زائر]] است و خدا را گرامیترین مزور دانسته است. بر پایه این روایت، یکی از حقوق زائر بر گردن مزور، احترام و پذیرایی است.<ref>المزار الکبیر (لابن المشهدی)، ص227؛ فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص87.</ref> | ||
==پانوشت== | ==پانوشت== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵
مَزور (به معنای زیارت شده)، شخص یا قبری است که مورد زیارت قرار میگیرد. در روایات بهترین و گرامیترین مزور، خدا دانسته شده است.
معرفی[ویرایش | ویرایش مبدأ]
مزور (به معنای زیارت شده)، شخص یا قبری است که مورد زیارت قرار میگیرد.[۱] زائر، زیارت کننده و مزور، زیارت شده است. به خود مزار نیز که زیارت میشود، میتوان مزور گفت. همچنین به شخص زندهای که به دیدارش میروند نیز، مزور گفته شده است.[۲]
زیارت نیز به معنای ملاقات کردن یا قصد و آهنگِ کسی کردن است.[۳] برخی زیارت را به معنای قصد دیدار کردن با مزور، برای احترام گذاشتن و انس گرفتن با آن مزور دانستهاند.[۴]
در روایات[ویرایش | ویرایش مبدأ]
در برخی روایات، خدا، بهترین مزور دانسته شده است.[۵] امام صادق(ع) نیز، در فرازی از دعای ورود به مسجد الحرام، خدا را «گرامیترین مزور» دانسته است.[یادداشت ۱][۶] در یکی از زیارتنامههای امام علی(ع)، که حضرت خضر(ع) نیز با آن زیارت شده، واژه مزور به کار رفته است. در پایان این زیارتنامه، بر گردن هر مزوری حقی نسبت به زائر است و خدا را گرامیترین مزور دانسته است. بر پایه این روایت، یکی از حقوق زائر بر گردن مزور، احترام و پذیرایی است.[۷]
پانوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]
- ↑ الطراز الأول، ج8، ص55.
- ↑ فرهنگنامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص8۸.
- ↑ تاج العروس، ج6، ص477.
- ↑ المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج1، ص260.
- ↑ صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص86.
- ↑ الکافی، ج4، ص402.
- ↑ المزار الکبیر (لابن المشهدی)، ص227؛ فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص87.
- ↑ أنت خیر مأتی و أکرم مزور.
منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]
این مقاله برگرفته از مقاله فرهنگ نامه زیارت، جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۸۸ است.
- تاج العروس من جواهر القاموس، محمد بن محمد مرتضی زبیدی، دار الفکر، بیروت، ۱۴۱۴ق.
- الطراز الأول و الکناز لما علیه من لغة العرب المعول، علی خان بن احمدمدنی، موسسة آل البیت(ع) لاحیاء التراث، مشهد، 1384ش.
- الطرائف، علی بن موسی بن طاووس، ترجمه داود إلهامی، قم، ۱۳۷۴ش.
- الکافی، محمد بن یعقوب کلینی، الإسلامیة، تهران، 1407ق.
- المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، احمد بن محمد فیومی، موسسه دار الهجرة، قم، ۱۴۱۴ق.
- المزار الکبیر، محمد بن جعفر بن مشهدی، قم، 1419ق.
- صحیفة الإمام الرضا علیه السلام، علی بن موسی امام هشتم(ع)، مشهد، 1406ق.