آیه ۱۵۸ سوره بقره: تفاوت میان نسخهها
←شرح واژگان: ابرابزار |
|||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
کلمه «شعائر» جمع شعیره، به معنای علامت و نشانه است. به باور برخی از لغتشناسان، نشانه بودن صفا و مروه که در آیه گفته شده، به این معناست که با دقت در آن میتوان به بزرگی خدا پیبرد.<ref>التحقیق فی کلمات القرآن، ذیل واژه شعر.</ref> برخی نیز احتمال دادهاند شعائر در این آیه و امثال آن، به معنای مناسک و عبادت باشد، مانند آیه {{آیه|وَالْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَکُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ}}<ref>سوره حج، آیه ۳۶.</ref><ref>درسنامه مناسک حج، ص۹۲.</ref> | کلمه «شعائر» جمع شعیره، به معنای علامت و نشانه است. به باور برخی از لغتشناسان، نشانه بودن صفا و مروه که در آیه گفته شده، به این معناست که با دقت در آن میتوان به بزرگی خدا پیبرد.<ref>التحقیق فی کلمات القرآن، ذیل واژه شعر.</ref> برخی نیز احتمال دادهاند شعائر در این آیه و امثال آن، به معنای مناسک و عبادت باشد، مانند آیه {{آیه|وَالْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَکُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ}}<ref>سوره حج، آیه ۳۶.</ref><ref>درسنامه مناسک حج، ص۹۲.</ref> | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
نسخهٔ ۴ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۸
متن و ترجمه
| ﴿ | إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ در حقيقت صفا و مروه از شعاير خداست [كه يادآور اوست]، پس هر كه خانه [خدا] را حج كند يا عمره گزارد، بر او گناهى نيست كه ميان آن دو سعى به جاى آورد و هر كه افزون بر فريضه كار نيكى كند خدا حق شناس و داناست. |
﴾ |
شرح واژگان
مراد از «صفا و مروه» در آیه ۱۵۸ سوره بقره، دو کوه است که نزدیک کعبه، در سمت حجرالاسود، به فاصله چند صد متری (حدود۳۷۰ متر) از یکدیگر قرار دارند.[۱] واژه «صفا» در اصل به معنای زمین صاف و هموار و نرم، و «مروه» به معنای سنگ سفید است.[۲] برخی نیز گفتهاند مروه به معنای جایی است که در آن سنگریزه باشد.[۳]
کلمه «شعائر» جمع شعیره، به معنای علامت و نشانه است. به باور برخی از لغتشناسان، نشانه بودن صفا و مروه که در آیه گفته شده، به این معناست که با دقت در آن میتوان به بزرگی خدا پیبرد.[۴] برخی نیز احتمال دادهاند شعائر در این آیه و امثال آن، به معنای مناسک و عبادت باشد، مانند آیه ﴿وَالْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَکُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ﴾[۵][۶]
محتوا
پانویس
منابع
تاريخ و آثار اسلامى مكه و مدينه،علیاصغر قائدان.
التحقيق فى كلمات القرآن، حسن مصطفوى، تهران، بنگاه ترجمه و نشر كتاب، ١٣۶٠ش.
جامع البيان عن تأويل آيات القرآن، محمد بن جرير طبرى، دارالفكر، ١۴١۵ق.
المصباح المنير، احمد بن محمد فيومى، قم، دارالهجرة، دوم، ١۴١۴ق.