A.rezai

علامه حلی (حسن بن یوسف بن مطهر حلی)، فقیه، اصولی، متکلم و فیلسوف امامیه در قرن هفتم و هشتم هجری قمری، از شخصیت‌های علمی جهان تشیع به شمار می‌رود. وی با تکیه بر دانش عمیق خود در فقه، اصول، کلام و فلسفه، خدمات شایانی به گسترش و تبیین مذهب امامیه نمود و با تألیف آثار متعدد و بنیادین، روشی نو در استنباط احکام شرعی و تبیین مبانی عقلی و نقلی دین ارائه داد.  

اهمیت علامه حلی در تاریخ علم شیعه، افزون بر تسلط بر دانش‌های مختلف، در تأثیرگذاری بر حکومت زمان خود (ایلخانیان) و مسلمان کردن الجایتو، و تربیت شاگردانی بزرگ همچون شهید اول نهفته است.

همچنین، اهتمام ویژهٔ او به نگارش آثاری با رویکرد تطبیقی و استدلالی، به‌ویژه در باب مناسک حج، او را به یکی از ارکان اصلی در شکل‌گیری و تثبیت فقه مناسک در امامیه تبدیل کرده است.

علامه حلی پس از مرگ سلطان محمد خدابنده در سال ۷۱۶ قمری به شهر حله بازگشت و تا آخر عمر در آنجا اقامت گزید. وی سرانجام ۲۱ محرم ۷۲۶ق در سن ۷۸ سالگی، در شهر حله وفات یافت و در حرم حضرت علی(ع) به خاک سپرده شد.<ref>اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۲۴، ص۲۲۳.</ref>