متن و ترجمه

شرح واژگان

واژه «بيت» در لغت به معناى مأوى، مسكن و محل اجتماع است.[۱]

«بكّه» در لغت به معناى تجمع و ازدحام است.[۲] طبرسی، مفسّر شیعه، بكّه را همان مكّه دانسته كه ميم آن تبديل به باء شده است.[۳]

بر اساس روایتی، امام علی(ع) مکه را «اطراف حرم» و بکه را «محل خانه خدا» دانسته است. او علت نامگذاری بکه را این دانسته که خانه خدا چشمان سرکشان و گناهکاران را گریان می‌کند. (بکّت رقاب الجبارین و اعناق المذنبین.)[۴]

واژه «مبارک» از رشه برک به دو معنای «نمو و زیادت»، و «ثبوت و قوام» است. [۵] راغب اصفهانی، لغت‌شناس قرآنی، بركت را به معناى خير الهى در چيزى دانسته است.[۶]

چشم‌انداز

محتوا

پانویس

  1. ↑ المصباح المنیر، ذیل واژه بات.
  2. ↑ اساس البلاغه، ذیل واژه بکّ.
  3. ↑ مجمع البیان، ج۱، ص۴۷۷.
  4. ↑ بحار الانوار، ج۵۴، ص۲۳۱.
  5. ↑ صحاح اللغه، ذیل واژه برک؛ المصباح المنیر، ذیل واژه برک.
  6. ↑ مفردات الفاظ قرآن، ذیل واژه برک.

منابع

این مقاله برگرفته از کتاب درسنامه تفسیر آیات حج، محمد فاکر میبدی، قم، حوزه نماینگی ولی‌فقیه در امور حج و زیارت، مؤسسه علمی فرهنگی دار الحدیث، سازمان چاپ و نشر، ۱۳۸۷ش. است.