کاربر:Gholampour/صفحه تمرین3
از سدههای نخستین اسلامی، ایرانیانی چون هیثم بن معاویه عتکی (نخستین امیر ایرانی مکه در ۱۴۱ق) و خاندانهایی مانند طاهریان، صفاریان و ابوساج بر حجاز نفوذ داشتند. در قرن چهارم، آلبویه در رقابت با اخشیدیان مصر بر سر خطبه مکه بودند. سلجوقیان نیز در قرن پنجم جانشین آلبویه شده و با فاطمیان بر سر نفوذ در حجاز رقابت میکردند. در آستانه حمله مغول، سلطان محمد خوارزمشاه کاروان حج به حجاز میفرستاد.
در دوره ایلخانان، اولجایتو برای حمایت از امیر مکه سپاهی فرستاد و ابوسعید با مصر عهدنامه همکاری حج امضا کرد. در دوره فترت، جلایریان و آققویونلوها نیز در حجاز نفوذ داشتند. صفویه با شرفای مدینه به دلیل سیادتشان، ارتباط خوبی داشت. نادرشاه از عثمانی خواستار حقوق ویژه برای شیعیان در حرمین شد؛ ولی موفق نبود. در دوره قاجار، روابط اشراف مکه با ایران خوب بود. پس از حاکمیت آلسعود و تخریب بقاع متبرکه، ایران در دوره پهلوی، حج را ممنوع کرد؛ ولی در ۱۳۰۸ش عهدنامه مودت بسته و حج برقرار شد. اعدام ابوطالب یزدی در ۱۳۲۲ش به قطع دوباره روابط انجامید که با میانجیگری در سال ۱۳۲۷ش روابط از سرگرفته شد. پس از انقلاب اسلامی ایران، مراسم برائت از مشرکان در مکه، موجب واقعه حج خونین (۱۳۶۶ش) و قطع روابط شد و از ۱۳۷۰ش حج از سر گرفته شد و مراسم برائت از مشرکین در منا برگزار میگردد.