کتابخانه آستان امام حسین(ع)

از ویکی حج
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کتابخانه آستان امام حسین(ع)
کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع).jpg
اطلاعات اوليه
بنيانگذار آستان مقدس امام حسین(ع)
تأسیس ۲۰۰۵م. (۱۴۲۶ق)
کاربری کتابخانه
مکان عراق، کربلا، حرم امام حسین(ع)، باب القبله
نام‌های دیگر مكتبه و دار مخطوطات الروضة الحسينيه المقدسه
مشخصات
وضعیت فعال
امکانات نسخه‌های خطی، قفسه باز کتاب، سالن مطالعه
معماری
وبگاه https://imamhussain-lib.com

کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع)، در سال ۱۴۲۶ق. تأسیس شده و در شهر کربلا، حرم امام حسین(ع)، نزدیک باب القبله قرار دارد و دارای بیش از ۶۰ هزار عنوان کتاب و هزار نسخه خطی است.

معرفی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تأسیس کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع)، در سال ۲۰۰۵م. (۱۴۲۶ق) به پایان رسید. این کتابخانه، با نام «مكتبه و دار مخطوطات الروضة الحسينيه المقدسه»[۱] در حرم امام حسین(ع)، سمت شرقى روضه شريف قرار داشته[۲] و درب ورودى آن در سمت چپ راهرو باب القبله قرار دارد.[۱]

امکانات[ویرایش | ویرایش مبدأ]

کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع)، دارای نشریه، پایان‌نامه، کتاب و نسخه خطی است. بیش از ۶۰ هزار عنوان کتاب و هزار نسخه خطی در این کتابخانه موجود است.[۳] این کتابخانه، دارای بيش از ٧٢ جلد قرآن خطى با ارزش و طلاكارى شده است، براى نمونه، مى‌توان از قرآن خطى متعلق به سال ۶٩٣ق. نام برد كه به خط ياقوت المستعصى، خطاط معروف اسلامى نوشته شده است.

برخی از مهمترین قرآن‌های خطی این کتابخانه عبارتند از:

  1. وقف شده در سال ١٢٢۵ق. توسط «محمد جعفر»؛ خط آن كوفى، بسيار قديمى و بر روى پوست نوشته شده است. این قرآن، منسوب به امام سجاد(ع) است.
  2. وقف شده در سال ١٢۵٢ق. توسط أفق الدوله هندى؛ در حاشيه این قرآن، تفسیر نوشته شده و گفته شده براى نوشتن و تزيين آن ۷۰ هزار روپيه هزینه شده است. خطاط آن «ميرزا حسين» است.
  3. وقف شده در سال ١٢۵٢ق. توسط «نواب تاج الدوله»؛ دو صفحه اول آن با نقش و نگار تزیین شده است.
  4. وقف شده در سال ١٢۴٣ق. توسط «فتحعلى شاه قاجار»؛ میان سطرهای آن، ترجمه فارسى و در چهار طرف صفحات، تفسير فارسى نوشته شده است.
  5. وقف شده در سال ١٣٠۴ ق. توسط «فرح سلطان خانم»؛ اين قرآن مزين بوده و در میان سطرهای آن ترجمه فارسى آيات با رنگ سرخ نوشته شده است.
  6. وقف شده در سال ١٢۴٣ق. توسط «فتحعلى شاه قاجار»؛ به خط غلام حسين بن محمد جعفر بوده و در لابه‌لای سطرهای آن ترجمه فارسى با خط سرخ نگاشته شده است.
  7. وقف شده در سال ١٢۴٧ق. توسط «نواب رمضان على خان»؛ سوره فاتحه، صفحه اول سوره بقره و صفحه آخر اين قرآن طلاكارى شده است. لابه‌لای سطرهای آن، ترجمه فارسى آيات به رنگ سرخ و ريز نوشته شده است. خطاط آن محمد نظام كازرونى است.
  8. وقف شده در سال ١٣٠۴ق. توسط «خفراء السلطان»؛ ترجمه فارسى آيات لابه‌لای سطرهای آن به رنگ سرخ بوده و در حاشيه آن خواص تلاوت قرآن ذكر شده است. خط آن ثلث و خطاط آن محمد نظام كازرونى است.
  9. وقف شده در سال ١٢٩۴ق. توسط «ابوالحسن مشير الملك»؛ صفحه اول و دوم آن مذهب است و لابه‌لای سطرهای آن ترجمه فارسى آيات نوشته شده است.
  10. وقف شده توسط حسن على ميزراى فرمانفرما؛ تاريخ وقف آن مجهول است. چهار صفحه اول قرآن مذهب بوده و به خط «عبدالصمد» نگاشته شده است.
  11. وقف شده در سال ١٢۵٩ق. توسط «محمد حسن»؛ در صفحه‌اى از آن سه سطر آن با آب طلا، سه سطر با مداد سرخ و سه سطر با مداد مشكى نوشته شده است. اين قرآن را سلطان محمد بن محمد حسين گنابادى در سال ١٠٠٨ق. نوشته است.
  12. وقف شده در سال ١٢١٢ق. توسط «سيد محمد تقى بن ميرزا محمد حسين»؛ در اول آن دائره‌اى همراه با نشانه‌‌های استخاره گرفتن نوشته شده است. صفحه اول مزين است و لابه‌لای سطرهای آن ترجمه آيات به زبان فارسى و با رنگ مشكى نوشته شده است.
  13. وقف شده در سال ١٢٣۶ق. توسط «جهان بيگم»؛ خط آن كوفى است و روى كاغذ سفيد نوشته شده است. روی جلد آن نوشته شده به خط على بن ابيطالب(ع)؛‌این انتساب را درست ندانسته‌اند. صفحه اول و آخر این قرآن افتادگى دارد.
  14. وقف شده در سال ١٢۴٢ق. توسط «خيرالنساء خانم»؛ دو صفحه اول آن مذهب بوده و لفظ جلاله در تمام قرآن با آب‌طلا نوشته شده است.

پیوند به بیرون[ویرایش | ویرایش مبدأ]

کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع).

پایگاه کتابخانه آستان مقدس امام حسین(ع)‌ به زبان فارسی.

پانوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ مقاله حاشیه و متن حائر حسینی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره ۳ و ۴، ص۲۴۰.
  2. راهنمای اماکن زیارتی و سیاحتی در عراق، ص۲۲۰.
  3. دليل المكتبات: مكتبة العتبة الحسينية المقدسة العامة، الدليل الشامل للمكتبات في الوطن العربي؛ حول القسم، مکتبة العتبة الحسینیة‌ المقدسة؛ ماذا تعرف عن القسم، مکتبة العتبة الحسینیة‌ المقدسة.

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

این مقاله برگرفته از کتاب راهنمای اماکن زیارتی و سیاحتی در عراق و مقاله حاشیه و متن حائر حسینی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره سوم و چهارم، تابستان و پاییز 1389، ص 240 است.