در حال ویرایش اسرار اعمال حج

{{اصلی|اسرار اقسام حج}}[[حج]] در سه صورت [[حج تمتع]]، [[حج افراد]] و [[حج قِران]] انجام می‌شود. در روایتی از [[امام رضا(ع)]]، تشریع حج تمتع نوعی تخفیف و رحمت الهی دانسته شده است؛ به‌گونه‌ای که با کوتاه شدن مدت احرام، از دشواری‌های آن کاسته شود و امکان انجام [[عمره]] و حج در کنار یکدیگر فراهم آید.<ref>وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۲۳۲.</ref> همچنین برای تنوع در اقسام حج، حکمت‌هایی مانند تسهیل تکلیف برای افراد با شرایط<ref>النهایة، ص209؛ توضیح المناسک، ص67؛ نک: المجموع، ج8، ص382-384.</ref> و توانایی‌های متفاوت<ref>المعتبر، ج2، ص785؛ المغنی، ج3، ص247.</ref> و فراهم شدن امکان انجام [[مناسک حج|مناسک]] برای کسانی که در برخی صورت‌های حج با مانع مواجه‌اند<ref>الخلاف، ج2، ص272؛ تحریر الاحکام، ج1، ص557.</ref>، بیان شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۷۵.</ref>

{{اصلی|اسرار مقدمات حج}}آمادگی برای [[حج]] پیش از آغاز سفر، از جمله اموری دانسته شده است که می‌تواند زمینه بهره‌مندی بیشتر از این [[مناسک حج|مناسک]] را فراهم کند. در روایات، به برنامه‌ریزی و [[پس‌انداز]] برای حج توجه شده و این امر دارای آثاری مانند ایجاد انگیزه و قرار گرفتن حج به‌عنوان هدفی معنوی در زندگی دانسته شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۷۶؛ کافی، ج۴، ص۲۸۰-۲۸۱.</ref> همچنین بر تأمین هزینه حج از [[مال حلال]] تأکید شده و استفاده از مال حرام با هدف عبادی حج ناسازگار دانسته شده است.<ref>مناسک حج، ص۳۶؛ مناسک جامع حج، ص۳۶؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۳۶۸؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۷۷.</ref> تهیه توشه مناسب و پاکیزه نیز از دیگر مقدمات حج است که در روایات مورد توجه قرار گرفته و در برخی منابع، حکمت آن را نمایش برخورداری و توانمندی جامعه اسلامی بیان کرده‌اند.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۷۸؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۲۸۲.</ref>

{{اصلی|اسرار مجازات ترک حج}}[[ترک حج]] برای فرد [[مستطیع]] در منابع اسلامی نکوهش شده<ref>التهذیب، ج5، ص18؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص448؛ دعائم الاسلام، ج1، ص288.</ref> و در [[قرآن کریم]] و روایات، پیامدهای دینی و اخروی برای آن بیان شده است. در قرآن، ترک [[حج]] با تعبیر «کفر» مورد نکوهش قرار گرفته<ref>سوره آل عمران، آیه 97 ؛ مرآة العقول، ج7، ص103.</ref> و در برخی روایات، تارک حج از پاداش‌ها و برکات آن محروم دانسته شده است.<ref>سوره آل عمران، آیه ۹۷؛ مرآة العقول، ج۷، ص۱۰۳؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۸۶-۸۷.</ref> همچنین در روایات، حج دارای آثار دنیوی و اجتماعی مانند رفع فقر و گرفتاری و برخورداری از برکات مادی و معنوی دانسته شده<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۰؛ الکافی، ج۴، ص۲۷۰؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۱۵؛ کافی، ج۲، ص۴۵۱.</ref> و ترک آن به معنای محرومیت از این آثار معرفی شده است.<ref>الحج في الكتاب و السنه صص ۱۴۵ ، ۱۴۶ ، ۱۴۷ .</ref> در برخی منابع، ترک جمعی حج نیز موجب پیامدهای اجتماعی و دینی دانسته شده و بر ضرورت حفظ و برپایی این فریضه در جامعه اسلامی تأکید شده است.<ref>وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۲۲؛ کافی، ج۴، ص۲۷۲.</ref>

{{اصلی|اسرار طواف}}[[طواف]] در منابع تفسیری، حدیثی و عرفانی، افزون بر جایگاه عبادی آن، نمادی از توحید و حرکت انسان به سوی خدا دانسته شده است؛ چرخش پیرامون [[کعبه]] یادآور توجه به خداوند به‌عنوان مقصد یگانه مؤمنان و استمرار یاد او در زندگی است. طواف همچنین با فروتنی در برابر خدا، دل بریدن از اتکای به دیگران، توبه و پاکی از گناه و تقویت پیوند و همدلی میان [[حاجی|حاجیان]] ارتباط داده شده است. حضور جمعی طواف‌کنندگان نیز نمادی از پیوند اجتماعی و در عین حال یادآور حرکت انسان از دنیا به آخرت دانسته شده است.<ref>صهبای حج، ص۱۹۰؛ اسرار عرفانی حج، ص۳۶۰؛ محجة البیضاء، ج۲، ص۳۵۰؛ علل الشرایع، ج۲، ص۳۱۰؛ کافی، ج۴، ص۱۸۸؛ پیش‌درآمدی بر فرهنگ‌نامه اسرار و معارف حج، ج۱، ص۲۰۶ و ۲۰۹.</ref> در برخی منابع عرفانی، هفت دور طواف نیز به مراحل سلوک معنوی و گذر از صفات ناپسند و رسیدن به فضایل اخلاقی تفسیر شده است.<ref>اسرار عرفانی حج، ص۳۶۴ و ۳۶۶-۳۷۰؛ اسرار الشریعة، ص۲۴۰ و ۲۴۳.</ref> آغاز طواف از [[حجرالاسود]] نیز نشانه ورود به حریم قدسی [[کعبه]] و تجدید پیمان با خداوند دانسته شده است.<ref>صهبای حج، ص۱۹۴؛ بحارالانوار، ج۹۶، ص۲۲۰؛ الحج و العمره فی الکتاب و السنه، ص۱۰۲-۱۰۳.</ref>

{{اصلی|اسرار نماز طواف}}[[نماز طواف]] نمادی از بندگی و نیازمندی انسان به خداوند دانسته شده است<ref>اسرار عرفانی عمره، ص151 ؛ شرح منازل السائرین، ص129.</ref>؛ نماز طواف را وسیله [[معراج]] [[زائر]] تا عرش الهی دانسته‌اند.<ref>اسرار حج (فارسى مظاهری)، ص31؛ اسلام، آيين رستگارى، ص271.</ref> نمازگزار در این مقام، از دلبستگی به امور دنیوی فاصله می‌گیرد و همه امور را در اراده الهی می‌بیند. خواندن نماز در [[مقام ابراهیم]] نیز با بندگی، طاعت و پیروی از مسیر [[حضرت ابراهیم(ع)]] ارتباط داده شده است. همچنین نماز طواف به ارتباط با [[ولایت]] و نقش [[نبوت]] و [[امامت]] در هدایت انسان تفسیر شده و توجه به خدا در آن، زمینه یاد خدا، خشوع و آرامش دانسته شده است. در برخی منابع عرفانی، با افزایش کیفیت معنوی نماز، حالتی از احساس حضور و نزدیکی به خداوند برای [[حج‌گزار]] توصیف شده است.<ref>اسرار عرفانی عمره، ص۱۵۱، ۱۵۶ و ۱۵۸-۱۵۹؛ حج و عمره در قرآن و حدیث، ص۲۸۵؛ اسرار و معارف حج، ص۷؛ ره‌توشه حج، ج۲، ص۱۹۴؛ فرهنگ‌نامه اسرار و معارف حج، ص۱۸۳-۱۸۴؛ اسرار عرفانی حج، ص۴۱۲-۴۱۳.</ref>

[[تلبیه]] که از اذکار هنگام [[احرام]] در [[حج]] و [[عمره]] است، در روایات به‌عنوان شعار حج معرفی شده و بر بلند گفتن آن تأکید شده است.<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۳۲۶-۳۲۷؛ وسائل الشیعه، ج۱۲، ص۳۷۹.</ref> مضمون «لبیک» به معنای پاسخ به دعوت [[خداوند]] و اعلام آمادگی برای اطاعت از اوست و در برخی منابع، همراه با حالت [[خوف و رجا]] و بیم از پذیرفته نشدن این پاسخ دانسته شده است.<ref>الحج و العمرة فی الکتاب و السنة، ص۵۸؛ وسائل الشیعه، ج۹، ابواب الاحرام، باب۳۷، ح۱ و باب۵۲، ح۱؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۱۲۰.</ref> همچنین تلبیه یادآور دعوت [[حضرت ابراهیم(ع)]] به حج و پاسخ [[حاجیان]] به این دعوت معرفی شده و از حکمت‌های آن، تصمیم بر اطاعت از خداوند و دوری از [[گناه]] دانسته شده است.<ref>علل الشرائع، ج۲، ص۴۱۶ و ۴۱۸؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۹۶ و ۲۳۵.</ref>

[[وقوف در عرفات]] از ارکان [[حج]] است که در روایات، «حقیقت حج» و «[[حج اکبر]]» معرفی شده و بر اهمیت آن تأکید شده است.<ref>مستدرک الوسائل، ج۱۰، ص۳۴؛ الکافی، ج۴، ص۲۶۵؛ سنن ترمذی، ج۲، ص۶۵.</ref> در منابع دینی، از [[عرفات]] به‌عنوان زمان و مکانی ویژه برای [[توبه]] و بخشش گناهان یاد شده و حضور حاجیان در این سرزمین، زمینه بهره‌مندی از رحمت الهی دانسته شده است؛ همچنین در روایات، از مباهات خداوند به اهل [[عرفه]] نزد فرشتگان سخن گفته شده است.<ref>الفقيه، ج۲، ص۲۱۱؛ کافی، ج۴، ص۵۴۱؛ دعائم الاسلام، ج۲، ص۲۹۴؛ بحار الانوار، ج۹۹، ص۱۳.</ref> قرار گرفتن [[عرفات]] در خارج از محدوده [[حرم]] نیز در روایتی از [[امام علی(ع)]] به‌عنوان مقدمه‌ای برای آمادگی روحی [[حاجی]] و اظهار [[تضرع]] پیش از ورود به حریم [[حرم مکی|حرم]] تفسیر شده است.<ref>وسائل الشیعة، ج۱۳، ص۵۵۰؛ علل الشرائع، ج۲، ص۴۰۰.</ref> همچنین اجتماع گسترده حاجیان در عرفات و کوتاهی زمان وقوف، در برخی منابع یادآور [[قیامت]] و کوتاهی فرصت زندگی برای فراهم کردن توشه آخرت دانسته شده است.<ref>کشف الاسرار، ج۱، ص۵۲۵؛ جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۰۳.</ref> در کنار این معانی، بر توجه بیشتر به خداوند و پناه بردن از وسوسه‌های [[شیطان]] در عرفه تأکید شده و بارش رحمت الهی از عوامل ناامیدی شیطان در این روز دانسته شده است.<ref>پرتوی از مشعل هدایت اسرار و معارف حج، ص۲۲؛ در بارگاه نور، ص۹۷؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۱۹۹.</ref>

{{اصلی|اسرار وقوف در مشعر}}[[وقوف در مشعر]] از اعمال واجب و ارکان [[حج]] است که پس از [[عرفات]]، از اذان صبح روز [[عید قربان]] تا طلوع آفتاب انجام می‌شود. در روایات، [[مشعرالحرام]] آستانه‌ای برای ورود به بخش اصلی [[حرم مکی]] دانسته شده و توقف در آن، زمینه آمادگی حج‌گزار برای انجام [[قربانی]] و زیارت خانه خدا و نیز مواجهه با [[شیطان]] در [[رمی جمرات]] معرفی شده است.<ref>کافی، ج۱، ص۲۲۴؛ التهذیب، ج۵، ص۴۴۸؛ حج و عمره در قرآن و حدیث، ص۲۳۶.</ref> همچنین مشعر جایگاه نزول رحمت، بخشش گناهان و استجابت [[دعا]] دانسته شده و برخی منابع، وقوف در آن را نسبت به وقوف در عرفات، زمینه امید بیشتر به رحمت و تقرب الهی معرفی کرده‌اند.<ref>سنن ابن ماجه، ح۳۰۲۴؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۰۸-۲۰۹.</ref> آیه [[۱۹۸ سوره بقره]] نیز مشعرالحرام را جایگاه ذکر خداوند معرفی می‌کند و در برخی تفاسیر، از حکمت وقوف در آن، توجه قلب به [[تقوا]] و خوف از خداوند دانسته شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۰۸-۲۰۹.</ref> از آداب وقوف نیز صبر و پرهیز از شتاب و آزار دیگران، کنار گذاشتن [[تکبر]] و اظهار [[فروتنی]] و توجه به [[دعاهای مکه|دعا]] و طلب آمرزش یاد شده است؛ مجموعه این آداب، مشعر را مرحله‌ای برای تقویت یاد خدا، تقوا و آمادگی معنوی پیش از ادامه مناسک معرفی می‌کند.<ref>وسائل، ج۱۴، ص۶؛ علل الشرایع، ص۴۴۴؛ المحاسن، ج۱، ص۱۴۱؛ الحج و العمره فی الکتاب و السنه، ص۲۲۲، ۲۲۵؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۱۰-۲۱۲.</ref>

{{اصلی|اسرار رمی جمرات}}[[رمی جمرات]] از اعمال واجب [[حج]] است که در [[منا]] انجام می‌شود و در منابع اسلامی، ریشه آن به رویارویی [[حضرت ابراهیم(ع)]] با [[شیطان]] نسبت داده شده است.<ref>قرب الاستاد، ص۵۳۲؛ کنز الفرائد، ص۸۲؛ علل الشرایع، ج۱، ص۴۳۷.</ref> بر اساس برخی روایات و منابع اخلاقی، این عمل نمادی از بندگی و مقابله با وسوسه‌های شیطانی و نیز مبارزه با شهوات و رذایل درونی دانسته شده و پرتاب سنگ‌ها به‌صورت نمادین، بیانگر رویارویی انسان با موانع معنوی و اخلاقی معرفی شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۱۸-۲۱۹؛ فقیه، ج۲، ص۲۱۴؛ کافی، ج۴، ص۴۸۰.</ref> همچنین طهارت ظاهری و باطنی هنگام رمی و ذکر خداوند، در برخی منابع زمینه دوری از شیطان و تقویت آمادگی معنوی [[حج‌گزار]] دانسته شده است.<ref>کافی، ج۴، ص۴۷۸؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۱۹.</ref> تکرار رمی در روزهای مختلف و وجود [[جمرات|سه جمره]] نیز در برخی تفسیرها، نشانه ضرورت استمرار در مبارزه با وسوسه‌ها و وجود موانع متعدد در مسیر تقرب به خداوند دانسته شده است؛ اجتماع حاجیان در رمی نیز به‌صورت نمادین، بیانگر همبستگی آنان در این مبارزه معرفی شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۲۰ و ۲۲۲.</ref>

[[سعی]] میان [[صفا]] و [[مروه]] از اعمال [[حج]] و [[عمره]] است که یادآور تلاش [[حضرت هاجر|حضرت هاجر(س)]] برای یافتن آب برای [[حضرت اسماعیل(ع)]] دانسته شده و در منابع، نمادی از کوشش، امید و توکل بر خداوند معرفی شده است.<ref>درسنامه مناسک حج، ص۴۱-۴۴؛ ویژه‌نامه عمره مفرده: وصال دوست، ص۷۸؛ مدخل سعی در جلد هشتم دانشنامه حج و حرمین شریفین.</ref> در برخی منابع اخلاقی، صفا و مروه به‌ترتیب نماد پاکی دل و مروت و خدمت به دیگران دانسته شده و سعی عاملی برای تزکیه نفس، تقویت روحیه خدمت و کاهش تکبر معرفی شده است.<ref>الکافی، ج۴، ص۴۳۴؛ مصباح الشریعة، ص۴۷؛ درسنامه اسرار حج، ص۱۴۹؛ درسنامه پیش‌درآمدی بر فرهنگ‌نامه اسرار و معارف حج، ص۱۹۲؛ فروع کافی، ج۴، ص۴۳۴.</ref> همچنین [[هروله]] در بخشی از مسیر، نمادی از دوری از هواهای نفسانی و مبارزه با شیطان و شتاب در اطاعت الهی دانسته شده است.<ref>علل الشرایع، ج۲، ص۴۳۲؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۱۹۶؛ درسنامه اسرار حج، ص۱۵۷؛ بحارالانوار، ج۹۶، ص۱۲۴.</ref> رفت‌وآمد میان صفا و مروه نیز به تردد میان خوف و رجا و استمرار در تلاش برای جلب رضایت الهی تفسیر شده و تکرار هفت‌باره آن، در برخی منابع، نمادی از استمرار و پایداری در مسیر بندگی و مقابله با مشکلات دانسته شده است.<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص۵۴۳؛ درسنامه پیش‌درآمدی بر فرهنگ‌نامه اسرار و معارف حج، ص۱۹۳؛ صهبای حج، ص۴۰۱؛ در بارگاه نور، ص۷۴-۷۵.</ref> آغاز سعی از صفا نیز با تقدم نام صفا بر مروه در قرآن و آغاز کردن [[پیامبر(ص)]] از صفا پیوند داده شده و رعایت این ترتیب، نوعی پیروی از سنت و ادب در برابر فرمان الهی دانسته شده است.<ref>[[سوره بقره]]، آیه ۱۵۸؛ تهذیب الأحکام، ج۱، ص۹۶؛ وسائل الشیعه، ج۹، ص۵۲۲، روایت ۱۸۲۵۹؛ فروع کافی، ج۴، ص۴۳۱.</ref>

[[قربانی]] از اعمال واجب [[حج]] و از [[شعائر الهی]] است که در [[منا]] با هدف تقرب به خداوند انجام می‌شود. در منابع [[اسلامی]]، از قربانی به‌عنوان نشانه [[تقوا]]، پیروی از سنت [[حضرت ابراهیم(ع)]] و تسلیم در برابر فرمان الهی یاد شده و برای آن آثاری مانند آمرزش گناهان و [[تقرب]] به خداوند بیان شده است.<ref>المحاسن، ج۱، ص۶۷؛ بحارالانوار، ج۹۶، ص۲۹۶-۲۹۸؛ سوره حج، آیه ۳۷؛ صافات، آیه ۱۰۷.</ref> در برخی منابع اخلاقی و عرفانی، ذبح حیوان در قربانی به‌صورت نمادین به مبارزه با هواهای نفسانی و غلبه بر خصلت‌های حیوانی انسان تفسیر شده است.<ref>معراج السعاده، ص۷۱؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۲۹؛ مصباح الشریعه، ص۹۲.</ref> همچنین قربانی به‌عنوان شکرگزاری برای نعمت بهره‌مندی انسان از چهارپایان و وسیله‌ای برای اطعام و گشایش در زندگی نیازمندان معرفی شده و در روایات و سیره معصومان(ع) بر بخشیدن بخشی از گوشت آن به فقیران و همسایگان تأکید شده است.<ref>از میقات تا عرفات، ص۱۳۰-۱۳۱؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۳۴؛ علل الشرایع، ص۴۳۷؛ وسائل الشیعه، ج۱۶، ص۳۷۴.</ref>

{{اصلی|اسرار حلق و تقصیر}}[[حلق و تقصیر]] از اعمال پایانی [[حج]] و [[عمره]] و نشانه خروج از [[احرام]] است که در منابع اسلامی افزون بر جنبه فقهی، برای آن معانی تربیتی و معنوی نیز بیان شده است. در برخی منابع، تراشیدن یا کوتاه کردن مو نمادی از پاک‌سازی باطن از گناهان، هوا و هوس و زدودن موانع درونی دانسته شده است.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۳۹-۲۴۰؛ مصباح الشریعة، ص۷۶؛ مستدرک الوسائل، ج۱۰، ص۱۶۷.</ref> همچنین زدودن مو به‌صورت نمادین به رهایی از [[زینت در حال احرام|زینت‌ها]] و دلبستگی‌های مادی و قطع آرزوهای دور و دراز تفسیر شده است.<ref>اسرار و معارف حج، ص۵۶؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۴۰.</ref> در برخی روایات و منابع اخلاقی، حلق نشانه فروتنی و عبودیت در برابر خداوند دانسته شده و با امنیت زائران و شجاعت مؤمنان در [[مسجدالحرام]] نیز ارتباط داده شده است.<ref>بحارالانوار، ج۹۶، ص۳۰؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۱۶۲؛ درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۲۴۲-۲۴۴؛ تحلیلی بر مناسک حج، ص۲۷۲.</ref>

* [[احرام]]

* [[محرمات احرام]]

* '''نمادها و رمزواره‌های حج'''، مجتبی شریفی، تهران، رویش نو، ۱۳۸۸ش.{{پایان}}{{حج و عمره}}