در حال ویرایش اسرار تلبیه

تلبیه به معنای اجابت و پاسخ مثبت است.<ref>العین، ج8، ص341، «لبی»؛ معجم مقاییس اللغه، ج5، ص199، «لب»؛ الصحاح، ج6، ص2479، «لبی».</ref> در اصطلاح فقیهان، گفتن جملات خاص هنگام [[احرام]] حج و عمره را تلبیه می‌گویند.<ref>مستطرفات السرائر، ص590؛ العده، ج1، ص161؛ غایة المراد، ص392.</ref> [[پیامبر اسلام(ص)]] کلمات تلبیه را بسیار تکرار می‌کرد و در موقعیت‌های مختلف چون سوار شدن، بلندی رفتن، سرازیری، پایان شب و پس از هر نماز تلبیه می‌گفت.<ref>الکافی، کلینی، ج4، ص250؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص325.</ref>

در منابع شیعی حکمت‌هایی برای تلبیه بیان شده که برخی از آنها عبارت است از:

# پاسخ بندگان به ندای خداوند در رهایی احرام‌گزاران از آتش<ref>علل الشرائع، ج2، ص416؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص196.</ref>

# پاسخ بندگان به ندای [[حضرت ابراهیم(ع)]] که به فرمان خداوند، مردم را به حج فرا خواند<ref>قرب الاسناد، ص239؛ علل الشرائع، ج2، ص416.</ref>

# پاسخ [[حضرت موسی(ع)]] به ندای خداوند<ref>علل الشرائع، ج2، ص418؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص235.</ref>

=== تنها ذکر واجب حج ===

معنای عمل تلبیه و ذکر لبیک را چنان توصیف کرده اند که حاجی دائما در تردید است که جواب مثبتی که به دعوت خدا (با کلمه لبیک) می‌دهد، مورد پدیرش قرار میگیرد یا رد می‌شود

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* [[تلبیه (فتاوای مراجع)]]

* '''تهذیب الاحکام''': الطوسی (م. 460ق.)، به کوشش موسوی و آخوندی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1365ش؛

*'''درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج'''، کمیته اسرار و معارف معاونت امور روحانیون حوزه نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت، تهران، مشعر، 1389ش.

* '''دعائم الاسلام''': النعمان المغربی (م. 363ق.)، به کوشش فیضی، قاهره، دار المعارف، 1383ق؛

* '''العروة الوثقی''': سید محمد کاظم یزدی (م. 1337ق.)، قم، النشر الاسلامی، 1420ق؛

* '''سنن الترمذی''': الترمذی (م. 279ق.)، به کوشش عبدالوهاب، بیروت، دار الفکر، 1402ق؛

* '''سنن الدارمی''': الدارمی (م. 255ق.)، احیاء السنة النبویه؛

* '''الکافی''': الکلینی (م. 329ق.)، به کوشش غفاری، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1375ش؛

* '''نهج البلاغه''': صبحی صالح، تهران، دار الاسوه، 1415ق؛

* '''الدر المنثور''': السیوطی (م. 911ق.)، بیروت، دار المعرفه، 1365ق؛

{{پایان}}{{حج و عمره}}