هشدار: شما وارد نشدهاید. نشانی آیپی شما برای عموم قابل مشاهده خواهد بود اگر هر تغییری ایجاد کنید. اگر
وارد شوید یا
یک حساب کاربری بسازید، ویرایشهایتان به نام کاربریتان نسبت داده خواهد شد، همراه با مزایای دیگر.
این ویرایش را میتوان خنثی کرد.
لطفاً تفاوت زیر را بررسی کنید تا تأیید کنید که این چیزی است که میخواهید انجام دهید، سپس تغییرات زیر را ذخیره کنید تا خنثیسازی ویرایش را به پایان ببرید.
| نسخهٔ فعلی |
متن شما |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| [[امام حسن مجتبی(ع)]] فرزند [[علی بن ابیطالب(ع)]]، دومین امام [[شیعه|شیعیان]] و پنجمین [[خلیفه]] مسلمانان بود. او را شبیهترین فرد به [[حضرت محمد (ص)|رسول خدا(ص)]] و فردی عابد و زاهد دانستهاند و گزارش کردهاند که چند بار در زندگی تمام یا نیمی از اموالش را صدقه داد. امام حسن پس از شهادت امام علی(ع)، با بیعت مردم به خلافت رسید و در سال ۴۱ قمری به دلیل دودستگی در سپاهیانش مجبور به پذیرش صلح با [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه بن ابیسفیان]] شد؛ معاویه ادعای خلافت داشت و سپاه بزرگی از شام را برای جنگ با امام حسن به سوی عراق فرستاده بود. | | [[وقوف در عرفات]] دومین [[اعمال حج تمتع|عملِ واجبِ حج]] است که طی آن حجگزار، در [[روز عرفه]]، از ظهر تا غروب شرعی در [[عرفات]] میماند. وقوف در عرفات در روایات، «حقیقت حج» و «حج اکبر» معرفی شده است. در اهمیت وقوف در عرفات از [[حضرت محمد (ص)|پیامبر(ص)]] نقل شده که «حج، همان عرفات است» همچنین از آن حضرت نقل شده که خداوند در عصر عرفه به خاطر اهل عرفه به فرشتگان خود مباهات میکند و میفرماید به بندگانم بنگرید که ژولیده و غبار آلود به سوی من آمدهاند. عرفات همان جایی است که بنابر روایات، توبه [[آدم (پیامبر)|آدم(ع)]] پذیرفته شد و از این رو مکانی برای بخشش گناهان است. گفته شده که وقوف در بیرون دروازه [[حرم مکی|حرم مکه]]، انسان را براى ورود به حریم امن الهى آماده مىسازد. همچنین صحرای عرفات را یادآور صحنه قیامت به واسطه ازدحام حاجیان دانستهاند. |
| | | [[اسرار وقوف در عرفات|بیشتر]] |
| امام حسن(ع) بارها با پای پیاده به [[حج]] رفت. پیکرش را بعد از شهادت، در [[بقیع|قبرستان بقیع]] در کنار مادربزرگش [[فاطمه بنت اسد]] دفن کردند. مکانی که بعدها [[امام زین العابدین|امام زین العابدین(ع)]] و [[امام باقر|امام باقر(ع)]] نیز در همانجا دفن شدند. گنبدی بر آن ساخته شده و به قبور ائمه بقیع شهرت یافت که در سال 1344 قمری به دست [[وهابیت|وهابیان]] تخریب شد.
| |
