در حال ویرایش قصد قربت (بخش)

== قصد قربت در حج ==
رعایت قصد قربت در طول سفر حج توصیه شده و گفته‌اند حاجی باید در تمام مراحل حج، از آغاز سفر تا بازگشت، نیت خود را بر قرب الهی و انجام تکلیف شرعی استوار کند و از آمیختن این سفر عبادی با انگیزه‌هایی مانند تفریح، سیاحت و جهانگردی پرهیز کند.<ref>جوادی آملی، ادب فنای مقربان، ج۱، ص۱۲۷.</ref> چراکه تنها در صورت ارائه خالصانه عمل، پذیرفته شده و پاداش داده می‌شود.<ref>طبرسی، مجمع البیان، ج۱، ص۳۸۹.</ref> در قرآن، ضمن گزارش دعای ابراهیم و اسماعیل(ع) پس از بنای کعبه، از درخواست آنان برای پذیرش عملشان با تعبیر «رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنّا» یاد شده است<ref>ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ج۲، ص۱۶۹.</ref>؛ تعبیری که در کنار درخواست پذیرش، بیانگر تواضع آنان و ناچیز شمردن عمل خود در مقام بندگی دانسته شده است.<ref>طباطبایی، المیزان، ج۱، ص۲۸۳.</ref>

امام صادق(ع) بر پاکی نیت و زدودن دل از هر چیز غیر الهی در هنگام نیت حج تأکید کرده است.<ref>مصباح الشریعه، ص163؛ مستدرک الوسائل، ج10، ص172.</ref>


مرحوم فیض در محجة البیضاء می‌فرماید: حقیقت اخلاص آن است که نیت انسان از هرگونه شرک خفی و جلی پاک باشد. همان‌گونه که شیر خالص نه رگه‌های خون در آن است و نه اثری از آلودگی درون شکم، نیت و عمل خالص نیز باید هیچ انگیزه‌ای جز انگیزه اله بر آن حاکم نباشد. اخلاص در عمل، مربوط به حوزه نیت و انگیزه انجام دادن عمل است و از این جهت مقدم بر عمل است. ارزش هر عمل عبادی به میزان رعایت اخلاص در آن است.

نیتِ صحیح و مقبول، یعنی اخلاص، دشواری فراوانی دارد و هرگز دشواریِ کار به اندازه دشواری نیّت آن نیست.<ref>جوادی آملی، تسنیم، ج۱، ص۵۰۴.</ref> مرحوم فیض در محجة البیضاء می فرماید:

حقیقت اخلاص آن است که نیت انسان از هرگونه شرک خفی و جلی پاک باشد؛ چنانچه، قرآن می فرماید: (وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعامِ لَعِبْرَةً نُسْقِيكُمْ.…).<ref>مؤمنون: ۲۱.</ref> شیر خالص آن است که نه رگه های خون در آن باشد و نه اثری از آلودگی درون شکم؛ صاف و پاک و بدون غل و غش باشد. نیت و عمل خالص نیز همین گونه است؛ باید هیچ انگیزه ای جز انگیزه اله بر آن حاکم نشود.<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، ج۸ ، ص۱۲۸.</ref>