آداب و رسوم حج ایرانیان: تفاوت میان نسخه‌ها

'''آداب و رسوم حج ایرانیان''' مجموعه‌ای از آداب و رفتار ایرانیان در مورد [[حج|سفر حج]] است. فرهنگ ایرانیان در مورد سفر حج بر اساس دانسته‌ها و مکتوبات تاریخ‌نگاران و یا سفرنامه‌نویسان گزارش شده است. در این گزارشات، شوق به حج و ازدحام ایرانیان در این سفر و همچنین استخاره [[حاجی|حاجیان]] برای شروع، شیوه بدرقه حاجیان و استقبال از آنان و شیوه جمع‌آوری هزینه‌های حج سخن رفته است.

 

امروزه نیز این آیین‌ها با استقبال در فرودگاه، نصب پارچه‌نوشته‌های تبریک و برگزاری مهمانی ولیمه پس از بازگشت، ادامه یافته است. پس از صفویه، پایبندی ایرانیان به زیارت ائمه بقیع و برگزاری مراسم دعای کمیل در شب جمعه در کنار آن‌ها از دیگر نمونه‌های گزارش شده درمورد حج‌گزاری ایرانیان در [[حجاز]] است.

کاروان‌ها در گذشته در مسیر زمینی حج، مزار بزرگان را زیارت می‌کردند و این آیین، بخشی از فرهنگ سفر حج به شمار می‌رفت.<ref>تاریخ بیهق، ص188-189.</ref> از همین رو، ایرانیان شیعه نیز زیارت قبور امامان در عراق را در همین سفر به جا می‌آوردند<ref>تاریخ حج‌گزاری ایرانیان، ص178، 318.</ref> و برخی نیز پیش یا پس از سفر حج به زیارت امام رضا(ع) در خراسان می‌رفتند.<ref>نک: زبور آل داود، ص136-137.</ref>

بدرقه و استقبال حاجیان از آداب کهن سفر حج در ایران است که امروزه نیز کم‌وبیش اجرا می‌شود. در گذشته بستگان، حاجی را تا بیرون شهر یا حتی شهرهای دورتر بدرقه می‌کردند<ref>خاطرات سفر مکه، ص6.</ref> و شمار زیاد بدرقه‌کنندگان گاه حاجی را خسته می‌کرد.<ref>پنجاه سفرنامه، ج8، ص760-761.</ref> هنگام استقبال، مردم گاهی به بیرون شهر و برخی تا شهرهای مرزی می‌رفتند.<ref>پنجاه سفرنامه، ج6، ص137؛ ج8، ص822؛ میراث شهاب، ش41-42، ص21-22، «روزنگار استقبال از حجاج؛ سفرنامه مکه معظمه، ص259.</ref>

 

مراسم استقبال با شادی و جشن همراه بود؛ چنان‌که در گلستان سعدی آمده، والیان به پاس ورود حاجیان، زندانیان را آزاد می‌کردند.<ref>گلستان سعدی، ص42.</ref> مردم شهرهای سرراه نیز به کاروان حج، شادی می‌کردند و خوش‌آمد می‌گفتند.<ref>سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی، ص180.</ref> امروزه بستگان تا فرودگاه به بدرقه یا استقبال می‌روند<ref>با من به خانه خدا بیایید، ص129.</ref> و با پارچه‌نوشته و قربانی، ورود حاجی را تبریک می‌گویند. حاجی نیز پس از بازگشت، مهمانی ولیمه می‌دهد و برای آشنایان سوغاتی‌هایی مانند آب زمزم و هدایای مذهبی از مکه و مدینه می‌آورد.<ref>‌ای قوم به حج رفته، ص11، 18-21؛ آداب سفر حج، ص227؛ زمزم، ص108؛ سفرهای زیارتی در فرهنگ مردم، ص176.</ref>

کهن‌ترین گزارش درباره ایرانیان در حج، متعلق به ابن‌جبیر است که از شور و ازدحام فراوان آنان در مکه خبر داده و به روشن‌کردن شب‌های مکه و مدینه خصوصا مسجدالحرام با شمع‌های بزرگ توسط ایرانیان اشاره کرده است.<ref>رحلة ابن جبیر، ص107-108، 128-129، 139، 141.</ref> پنج قرن بعد، نویسنده‌ای روسی در ۱۸۹۸م، حاجیان ایرانی را از نظر ابراز احساسات فراوان، گریه و بوسیدن در و دیوار مسجدالحرام ممتاز دانسته است.<ref>الرحلة السریه، ص124، 297.</ref>   

از دوران صفویه، پایبندی ایرانیان به زیارت قبور بقیع و برگزاری دعای کمیل در شب جمعه در کنار آن، آنان را از دیگر حاجیان متمایز کرده و امروزه از ویژگی‌های زیارت ایرانیان است.<ref>نک: با کاروان ابراهیم، ص146-147؛ با کاروان عشق، ص297-298؛ حج25، ص63.</ref> برگزاری مراسم عزاداری محرم توسط ایرانیان حاجی مقیم تا پس از ذی‌الحجه از دیگر ویژگی‌های متمایز آنان بوده که در سفرنامه‌های قاجار بازتاب یافته است.<ref>پنجاه سفرنامه، ج5، ص480؛ نک: تذکرة الطریق، ص123.</ref> ایرانیان همچنین از دوران قاجار ارتباط ویژه‌ای با شیعیان نخاوله در مدینه داشته، در خانه‌های آنان ساکن می‌شدند و به آنان یاری مالی می‌رساندند.<ref>سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی، ص147-148؛ پنجاه سفرنامه، ج4، ص154؛ ج5، ص482؛ سفرنامه میرزا داود میروظایف، ص157.</ref>