کتاب: درسنامه آداب زیارت: تفاوت میان نسخه‌ها

تحقق اهداف و آرمان های یک سازمان، به عوامل مختلفی بستگی دارد. در این میان، «مدیریت سازمانی» و «عامل انسانی» اساسی ترین و محوری ترین نقش را در این زمینه ایفا می کند. نیروی انسانی، افزون بر اینکه عامل موفقیت هر سازمانی محسوب می شود، شاخص و معیاری برای پیش بینی میزان موفقیت آن سازمان نیز تلقی می گردد. از این روی؛ آموزه های وحیانی به جامعه دینی اکیداً توصیه نموده که در واسپاری مسئولیت ها، به صلاحیت نیروهای انسانی توجه ویژه نمایند: (إِنَّ اللهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى أَهْلِها ...) (نساء: ۵۸).  

انتظار می رود که مدرسان و دانش پژوهان محترم پس از طی دوره، نقطه نظرات اصلاحی خود را پیرامون متن، محتوا، منابع و دیگر بخش  های درسنامه، جهت رفع و اصلاح نواقص و اشکالات احتمالی، به واحد آموزش معاونت فرهنگی ارایه نمایند.

برای هر عملی آدابی است که با رعایت آن ارزش عمل و میزان تأثیرگذاری و ماندگاری آن بیشتر می شود. زیارت هم در جایگاه یکی از اعمال عبادی آدابی دارد.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۲۰، ص۱۰۲.

</ref> در متون اسلامی،  آداب متعددی برای زیارت بیان شده است<ref>شهید اول، الدروس، ج۲، ص۲۲ - ۲۵.

شبهه شناسی زیارت و پاسخ به این شبهات و آسیب شناسی عزاداری در درس هشتم خواهد آمد؛ شبهاتی مانند: چرا زیارت باید پیاده باشد، در حالی که وسایل نقلیه فراوان است؟ چرا درآمد جامعه باید صرف تکرار زیارت شود و در جهت رفع محرومیت ها هزینه نشود؟ چرا شیعیان به گرد حرم ائمه خود طواف می کنند؟ چرا اربعین یک روزه را به یک هفته توسعه می دهید؟ همچنین آسیب های راه  یافته به عزاداری ها (مانند قلاده بستن به خود، ذکر مصیبت های دروغین، زبان حال هایی که با هیچ قرینه ای تأیید نمی شود و گرایش به بیان احساسات و خالی شدن از شناخت و معرفت) در درس هشتم بررسی می شوند.  

انتظار می رود با مطالعه این درس:

۸. با مهم ترین منابع زیارت آشنا شویم.

«آداب» جمع «ادب» در لغت به معانی مختلف مانند حسن خلق، انجام خوبی ها و ریاضت نفس<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۱، ص۲۴۶؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۲، ص۵؛ مصباح المنیر، ج۲، ص۹.

</ref> آمده است. همچنین ادب را ادب گفته اند؛ چون مردم را به سوی امور پسندیده تأدیب می کند و از امور قبیح نهی می کند.<ref>تاج العروس، ج ۱، ص۲۹۶.

در تعریف اصطلاحی ادب اختلاف بسیاری وجود دارد؛<ref>همان؛ طبرسی، الآداب الدینیه للخزانه المعینیه، ص۱۹۹؛ دیلمی، ارشاد القلوب الی الصواب، ترجمه عبدالحسین رضایی، ص۳۸۳؛ طباطبائی، المیزان، ج۶، ص۲۵۶.

</ref> اما یک مفهوم کلی که از همه این تعاریف برداشت، و در مقام تعریف ادب ارائه می شود عبارت است از: حفظ حد و  اندازه هر چیز و تجاوز نکردن از آن؛ به گونه ای که فرد با رعایت آن خود را از سرزنش حفظ می کند. فعل با این شکل و هیئت را مؤدبانه مى نامند.  

بسیاری از آداب اجتماعی به زمان بستگی دارند و درون فرهنگْ تکامل یا حتی تعادل می یابند. آداب مناسب در یک فرهنگ ممکن است در فرهنگ دیگر ناپسند یا تعجب آور باشد؛ مثلاً از آداب تلاوت قرآن میان مسلمانان این است که مؤدبانه رو به قبله بنشینند؛ اما در مسیحیت از آداب تلاوت انجیل این است که بایستند؛ اما آداب زیارت برگرفته از دستورهای شارع مقدس است و زمان و تحولات اجتماعی تأثیری در آن ندارد.  

«زیارت» در لغت مصدر ماده «زارَ، یَزورُ» به معنای قصد کردن و دیدار کردن است.<ref>طریحی، مجمع البحرین، ج۲، ص۳۰۵؛ زبیدی، تاج العروس، ج ۶، ص۴۷۷ و ۴۸۳؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۴، ص۳۳۵.

</ref> در ریشه این واژه، مفهوم میل و عدول نهفته است؛<ref>سیاح، فرهنگ بزرگ جامع نوین، ص۷۹۰؛ راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن الکریم، ص۳۸۶ - ۳۸۷، ماده الزَّور (فتح واو).

</ref>

مفهوم اصطلاحى معمولاً در ساحت علمى و دینى یا در باور و فرهنگ عرفى مطرح مى شود و فراتر از معناى لغوی است؛ چنان که در خصوص زیارت چنین است. زیارت اصطلاحی دینى است و مفهوم آن همواره بار دینى داشته و با قصد آیین گزار همراه بوده است. ازاین رو بعضی صاحب نظران زیارت را این گونه تعریف کرده اند: زیارت قصد کردن کسی یا چیزی با گرایش قلبى و انس روحى است.<ref>طریحی، مجمع البحرین، ج۲، ص۳۰۵؛ فیومی، المصباح المنیر، ج۲، ص۲۶۰ .

</ref>  

در این تحقیق مقصود ما از مزور تنها معصومان :، و مراد از زائر نیز فقط زیارت کنندگان این بزرگواران، و مقصود از مزار و زیارتگاه نیز تنها حرم مطهر این اولیای الهی - و نه حتی کعبه - است.

«سرّ» (جمع آن «اسرار») به معناى چیزى پوشیده و نهان است<ref>ابن فارس، معجم مقائیس اللغه، ج۳، ص۶۷؛ ابن منظور، لسان العرب؛ ج ۴؛ ص۳۵۶؛ زبیدی، تاج العروس، ج ۶،ص۵۱۱؛ راغب اصفهانی، المفردات، ص۴۰۴.

</ref> و از آن جهت که «حکمت و چرایی» احکام معمولاً مستور است، به آن «سر» می گویند.<ref>معاونت امور روحانیون حوزه نمایندگی حج، فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص۱۴.  

</ref>

زیارتنامه های معصومان: و فرزندان آنان (امامزادگان) به دو دسته تقسیم می شوند: زیارتنامه های مأثور و زیارتنامه های غیر ماثور.  

زیاراتی که از معصومان: نقل شده است را زیارات مأثور می نامند. «أثَرَ الحدیث» به معنای نقل کردن حدیث و روایت، و «أثَرَ» به معنای نقل کرده است، می باشد.<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۶، ص۸؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۴، ص۶.

</ref> در منابع روایی در ابواب مختلف بر خواندن ادعیه، اذکار و زیارتنامه های مأثور تصریح شده است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۳، ص۴-۷، ۱۰-۱۴.

به اعتبار دیگر می توان زیارات را به زیارت خاص و زیارات مشترک تقسیم کرد. زیارت خاص زیارتی است که با آن معصوم خاصی زیارت می شود؛ اما زیارت مشترک زیارتی است که همه معصومان: را می توان با آن زیارت کرد؛ مثلاً زیارت عاشورا و زیارت وارثْ مخصوص امام حسین۷، و زیارت آل یاسین مخصوص امام عصر/ است؛  اما زیارت جامعه کبیره یا زیارت امین الله را می توان در زیارت هر یک از ائمه خواند. .

بخشی از زیارتنامه های موجود زیارتنامه های غیر مأثور است؛ یعنی متن این زیارت از معصوم صادر نشده است، بلکه علما با توجه به شخصیت مزور از محتوا و متن زیارتنامه های مأثور بهره گرفته اند و زیارتنامه ای انشا کرده اند؛ مثلاً شیخ صدوق می گوید:  

زیارتنامه های امامزادگان، جز معدودی، از زیارتنامه های غیر مأثورند.  

زیارت رسمى دیرینه است که در همه ادیان و مذاهب وجود داشته است و اگرچه ممکن است در آداب و روش ها گاه متفاوت شود، چون برانگیخته از فطرت آدمى و با انگیزه اى درونى است، امری مقدس و ارزشمند محسوب می شود. در اینجا به پیشینه زیارت در بعضی ادیان و مذاهب اشاره می کنیم:

زیارت در مذهب هندو پیشینه ای بلند دارد و براى آن آدابى، همچون شست وشوى بدن پیش از زیارت و عطرآگین کردن خود و پوشش مخصوص براى زنان، مقرر است. بزرگ ترین معابد و زیارتگاه هاى هندوها در شهر بنارس میلیون ها زائر را به سوى خود جلب مى کند و در شهر امریت سر، که معبد طلایى معروف در آن قرار دارد تشریفات زیارت دیدنى است.<ref>«حج در ادیان»، میقات حج، ش۶۱، ص۱۴۲ - ۱۴۵.

</ref>

در تاریخ چین کهن، تائوئیست ها و بودایی ها بر فراز کوه ها معابدی برای زیارت می ساختند که بعدها به مراکز مهم حج برای پیروان این ادیان بدل شد. افزون بر این در آیین بودا معابد بزرگ و جدیدی وقف زیارت شده و صدها سال است زائران بسیاری برای برپایی مراسم زیارت ویژه بوداییان نه تنها از چین بلکه از ژاپن، مغولستان، مانچوریا، آسیای میانه و هندوستان به این مکان می آیند.

</ref>

تورات تمام مردان یهود را وادار می کرد که هر سال سه بار در قدس، بارگاه یهوه، حضور یابند و آن را در سه عید فسح (فتیر)،<ref>Fysyh Paskalya.

</ref> چاوت (هفته ها)<ref>Chavuat Penteksat.

</ref>

مسیحیان اولیه نیز مانند یهودیان معبد قدس را زیارت می کردند.<ref>امور رسل، ۵/ ۴۲ و ۳/ ۱.

</ref> با این حال کلیسا می خواست معبد تازه ای بسازد. کلیسایی کوچک در نزدیکی محل تجمع شاگردان حضرت مسیح در قدس وجود داشت (خانه ای که پس از عروج مسیح به آسمان در آن جمع می شدند) که بعدها کلیسای سیون<ref>Sion.  

</ref>

قرن هاست مسلمانان به زیارت قبور پیامبران، جانشینان آنها و مؤمنان می روند و کنار قبور آنها دعا می کنند و برای ایشان رحمت و مغفرت الهی می طلبند. این سنت حسنه میان همه فرق مسلمان مشروع شمرده می شود و ادله مختلفی برای جواز آن اقامه شده است. روایات بسیاری از رسول خدا۹ در منابع فریقین دال بر جواز زیارت است. در منابع اهل سنت از رسول خدا۹ روایت شده است که فرمود: «مَنْ زَارَنِي مُتَعَمِّدًا كَانَ فِي جِوَارِي يَوْمَ الْقِيَامَه»؛<ref>قاری، مرقاه المفاتیح، ج۵، ص۱۸۸۵.

</ref> «کسی که من را با قصد زیارت کند در روز قیامت در کنار من خواهد بود».

کسی که من را بعد از مرگم زیارت کند مانند کسی است که در حال حیاتم من را زیارت کرده است و کسی که در حال حیاتم من را زیارت کند در روز قیامت در کنار من خواهد بود.

هدف  اصلی و غایی زیارت ارتباط با مزور و کسب تربیت انسانی الهی است که خالق برای تکامل مقرر کرده است. قرب به  خدا ی تعالی و رسیدن به مقام جانشینی خداوند در روی زمین و در نهایت رسیدن به  چیزی که خداوند از خلقت نوع بشر اراده کرده از اهداف زیارت است. برخی از مهم ترین اهداف زیارت عبارتند از:  

در روایات، از معصومان: به «باب الله»<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۴۵.  

</ref> تعبیر شده است. زیارت یکی از مصادیق ورود از باب الله است؛ چه زائر بر کسانی وارد می شود که معرفت الله از طریق آنان به دیگران افاضه می شود؛ همان طور که برای ورود به خانه باید از در آن وارد شد، برای رسیدن به معرفت الهی هم باید از باب الله وارد شد. خداوند در قرآن می فرماید:  

</ref> یعنی مردم هر زمان به امام زمان خویش که طاعتش بر آنان واجب است، معرفت پیدا کنند. به تعبیر دیگر از طریق معرفت امام، معرفت اللّه محقق می شود.

زیارت بهترین فضا و موقعیت زمانی و مکانی را برای تربیت زائر فراهم می کند. بر اساس یکی از نظریه ها درباره نحوه یادگیری بیشترین نوع یادگیری از راه مشاهده است. بر اساس این نظریه یادگیری نه با تشویق کردن و جایزه دادن بلکه از طریق مشاهده  رفتار دیگران و الگوگیری ایجاد می شود.<ref>سیف، روان شناسی پرورشی، ص۳۱۲ و ۲۴۳.

</ref>

</ref> به افرادی که به هیچ وسیله ای اصلاح نمی شدند زیارت امام حسین۷ را پیشنهاد می دادند.

یکی دیگر از اهداف زیارت با آداب خاص آن پرورش اعتقاد به واسطه فیض بودن مزور برای زائر و طلب حاجت از خدا به واسطه مزور است. در منابع روایی درباره وجود مبارک امام عصر/ آمده است:  

شما خاندانی هستید که دوستدار شما سعادتمند می شود و کسی که به سوی شما بیاید خسران نمی بیند و روی آورنده به سوی شما ضرر نمی کند و دشمن شما هیچ گاه سعادتمند نمی شود و کسی را نمی یابم که در پناه بردن به او بهتر از شما برای من باشد.  

آنچه زائر بر اثر زیارت به آن خواهد رسید را می توان در چند محور مهم و اساسی بیان کرد:  

قرآن کریم از قول رسول خدا۹ می فرماید: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّه فِي الْقُرْبى)؛<ref>شوری: ۲۳.

</ref> «بگو: من هیچ گونه اجر و پاداشی از شما بر این دعوت درخواست نمی کنم، جز دوست داشتن نزدیکانم (اهل بیتم)».  

یکی از راه های ادای حق رسول خدا۹ زیارت ایشان و خاندان مطهرشان است؛ چنان که امام رضا۷ فرمود: «هر امامی بر گردن پیروان خود حقی دارد و از تمام وفای به این حق زیارت امام توسط پیروان او می باشد».<ref>کلینی، الكافی، ج۴، ص۵۶۷؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۵۷.

اگر برائت از دشمنان خدا و رسول خدا۹ و خاندان پیامبر واجب است (که واجب است)، مسلمانان باید آن را در رفتار خود ظهور و بروز دهند. زیارت یکی از مصادیق بارز عملی است که تولی و تبرای زائر را نشان می دهد؛ چنان که امام باقر۷فرمود: «تَمامُ الحَجِّ لِقاءُ الاِمام».<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴.  

</ref> نیز در روایتی دیگر فرمود: «اِنمَا اُمُرُوا اَن یَطُوفُوا بِهَذه ِالاَحجَار ِثُم یَاتُونَا فَیُعَلِمُونا وِلَایتَهُم»؛<ref>همان.

</ref> «جز این نیست که این مردم مأمور شده اند که گرد این سنگ ها طواف کنند. سپس نزد ما بیایند و ولایتشان را به ما اعلام کنند». کسی که به حج اکتفا کند و اعلام ولایت نکند نتوانسته به طور کامل وارد دایره ولایت الهی شود.

زیارت ائمه معصوم: زائر را به زیارت پروردگار - که همان قرب الهی است - می رساند. اباصلت هروی می گوید: به امام رضا۷ عرض کردم: ای پسر رسول خدا، نظر شما درباره این روایت چیست: «أَنَّ الْمُؤْمِنِينَ يَزُورُونَ  رَبَّهُمْ  مِنْ  مَنَازِلِهِمْ  فِي الْجَنَّه»؛ «مؤمنین از منازلشان در بهشت پروردگارشان را زیارت می کنند».

در حقیقت زیارت معصوم واسطه رسیدن به زیارت خداست و وقتی زیارت معصوم با شرایط خاص آن حاصل شود زیارت پروردگار محقق شده است.  

زیارت می تواند زائر را در جهت شناختی، رفتاری و عاطفی تربیت کند و نگاه او را به جهان و عوامل مؤثر در آن تغییر دهد. در زیارت امام حسین۷ آمده است:  

</ref>

آثار بسیاری در زمینه زیارت در قرون اولیه اسلام روایات زیارت و زیارتنامه های وارد شده برای زیارت هر یک ازمعصومان: و فرزندان ایشان را جمع آوری کرده اند. در ادامه به معرفی اجمالی مهم ترین آثار قرون اولیه اسلام تا عصر حاضر می پردازیم:  

کتاب کامل الزيارات تألیف شیخ ابوالقاسم، جعفر بن محمد مشهور به ابن قولویه قمى (متوفى ۳۶۷ق) است. این اثر ارزشمند با نام های مختلف شناخته می شود؛ چنان که نجاشى از این کتاب به الزيارات، و شیخ طوسی در کتاب فهرست به «جامع الزیارات» تعبیر کرده است.<ref>ابن قولویه، کامل الزیارات، مقدمه، ص۶.

</ref>

مشهورترین نام این کتاب كامل الزياره است. به آن كامل الزيارات و كتاب المزار نیز گفته اند؛ ولی در فهرست ها و چاپ های امروز كامل الزيارات نامیده شده است. این اثر از معتبرترین کتاب هاى روایى شیعه است که در طول هزار سال که از زمان نگارش آن مى گذرد پیوسته محل توجه علما و فقهاى شیعه بوده و روایات آن در منابع مهم روایى شیعه نقل، و به آن استناد شده است. این کتاب مجموعه روایاتى از ائمه: درباره شیوه زیارت رسول خدا۹ و دیگر امامان و امامزادگان: و ثواب و فضل آن است.

مؤلف  کتاب المزار ، ابوعبدالله محمد بن محمد بن نعمان عکبرى بغدادى معروف به شیخ مفید (۳۳۶- ۴۱۳ق) است. او از فقهای برجسته شیعه در نیمه دوم قرن چهارم هجرى است.

</ref>

کتاب مصباح المتهجد و سلاح المتعبد تألیف ابوجعفر محمد بن حسن معروف به شیخ طوسى (۳۸۵- ۴۶۰ق) است. شیخ طوسى در این کتاب روایات عبادات و زیارات و متن ادعیه و زیارات و بخشى از احکام فقهى مربوط به عبادات را که در طول سال مستحب است جمع آوری کرده است.

با توجه به استقبال فراوان از این کتاب شیخ طوسى، به منظور استفاده بهتر عموم از آن، خود تصمیم به خلاصه کردن آن گرفت و نام آن را مصباح المتهجد صغير نهاد.

کتاب المزار الكبير اثر ابوعبداللّه محمد بن جعفر بن علی مشهدی حائری معروف به ابن مشهدی (متوفی ۶۱۰ق) کتابى جامع انواع و اقسام زیارات است که در مشاهد مشرفه معصومان: قرائت مى شود.

این کتاب از کتبی است که عالمان بزرگی نظیر سید بن طاووس در مصباح الزائر، عبدالکریم بن طاووس در فرحه الغری و مجلسی در بحار الانوار به آن استناد کرده اند. علامه مجلسی گفته است: «از روایات آن فهمیدم که کتاب معتبری است».<ref>شهید اول، المزار، مقدمه، ص۶.

کتاب  الإقبال بالأعمال الحسنه فيما يعمل مره في السنه، تألیف سیدرضى الدین، على بن موسى بن طاووس حلى (۵۸۹- ۶۶۴ق) است. جد هفتم ایشان، محمد بن اسحاق - که به سبب زیبایى و ملاحتش به طاووس مشهور شده بود - از سادات بزرگوار مدینه محسوب مى شد.

</ref>

کتاب المزار تألیف شمس الدین محمد بن مکی معروف به شهید اول (۷۳۴ - ۷۸۶ق) - همان گونه که از نامش پیداست - منتخب زیارات، و درباره اعمال و آداب مشاهد مشرفه معصومان: است.  

این کتاب مشتمل بر دو باب است که ذیل هر باب چندین فصل و یک خاتمه آمده است. باب اول (فی الزیارات) هشت فصل و یک خاتمه دارد و هر فصل به زیارت معصومان دفن شده کنار هم می پردازد. خاتمه باب اول هم دارای چهار فصل است که به زیارات کوتاه و زیارت بعضی شخصیت ها و مؤمنان می پردازد. باب دوم هشت فصل و یک خاتمه دارد. فصول به زیارت مساجد پرداخته و خاتمه هم به زیارت مسلم، هانی و مختار اشاره کرده است.  

کتاب البلد الامین و الدرع الحصین تألیف شیخ تقی الدین ابراهیم بن على عاملى کفعمى (۸۴۰- ۹۰۵ق)، برادر شیخ شمس الدین محمد جبعى عاملى، جد  شیخ بهایى است.

مؤلف در این کتاب آداب واجب و مستحب اعمال عبادی (مانند آداب تخلى، آداب نماز و کفن و دفن میت)، و سپس ادعیه اوقات مختصه و ادعیه ایام هفته، و پس از آن اعمال و ادعیه ماه هاى سال را بیان، و از ماه شریف رجب آغاز کرده است. کفعمى زیارات متعددى براى پیامبر۹ و ائمه: ذکر کرده و زیارات ایام مخصوصه را با آداب آن، مانند غسل زیارت، آورده است.  

کتاب جُنه الأمان الواقيه و جَنه الإيمان الباقيه معروف به مصباح کفعمی  تألیف تقى الدین ابراهیم بن على عاملی معروف به کفعمى (۸۴۰- ۹۰۵ق) در موضوع ادعیه و زیارات است که پس از البلد الأمين نوشته شده و در حقیقت منتخب و خلاصه اى از آن است. کفعمى کتاب مصباح را در سال ۸۹۵ هجرى یعنى ده سال پیش از وفات تألیف کرده است.

</ref>

کتاب زاد المعاد اثر علامه محمدباقر مجلسى، شامل ادعیه و اعمال کثیره  وارد شده درباره  ایام و لیالى در کتب ادعیه است. علامه این کتاب را در سال ۱۱۰۷ قمری در اواخر عمر شریفشان به زبان عربى نوشتند. در پایان این کتاب، کتاب دیگرى در حاشیه زاد المعاد، تحت عنوان مفتاح الجنان، درباره تعقیبات نمازها و زیارات مختلف درباره ائمه و اعمال مربوط به اماکن مشرفه آنان و دعاهای وارد شده در دفع بعضى امراض و آلام از اهل بیت به سند صحیح چاپ شده است.

اصل کتاب زاد المعاد در چهارده باب و یک خاتمه تدوین، و در ادامه، مفتاح الجنان - که در حاشیه  زاد المعاد بوده - به آن افزوده شده است. در باب یازدهم کتاب زیارات رسول اکرم۹ و ائمه هدى: آمده است.

نویسنده تحفه الزائر علامه محمدباقر مجلسی است. ازآنجاکه ثواب زیارت پیامبر اکرم۹ و ائمه: در احادیث بسیاری آمده و بیشتر کتب زیارت به زبان عربی نوشته شده است، ایشان در صفر سال ۱۰۸۵ قمری<ref>مجلسی، تحفه الزائر، ص۴۳.  

</ref> تصمیم گرفت کتابی در زمینه آداب زیارت نقل شده از معصومان به زبان فارسی بنویسد.<ref>درگاهی، کتاب شناسی علامه مجلسی، ص۱۷۶.

</ref>  این کتاب دوازده باب و یک خاتمه دارد.

کتاب مفاتیح الجنان تألیف شیخ عباس بن محمدرضا قمی (۱۲۹۴ - ۱۳۵۹ق)، مشهور به شیخ عباس قمی و محدث قمی، است. شیخ عباس قمی خود می گوید مفاتیح الجنان را به انگیزه اصلاح مفتاح الجنان علامه مجلسی، که در آن زمان رایج و دعاهای بدون سند بوده، نوشته است: «برادران دینی از من خواسته اند که دعاهای سنددار کتاب مفتاح الجنان را جدا نموده به همراه سایر دعاهای معتبر بنویسم».<ref>قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۲.

</ref>

شیخ عباس قمی این اثر را با بهره گرفتن از آثار گذشتگان در سه باب دسته بندی کرده است. ایشان در باب سوم، که درباره زیارات است، ابتدا مطالبی درباره آداب سفر و زیارت و نیز اذن دخول به حرم ها ذکر کرده است. سپس در ابتدا زیارت رسول خدا۹، و پس از آن زیارت حضرت زهرا۳، و سپس زیارت ائمه بقیع: را آورده است. طولانی ترین بخش این باب به زیارت امام حسین۷ اختصاص دارد. سپس زیارت سایر معصومان: و زیارت بعضی امامزادگان (مانند حضرت عباس۷، علی اکبر۷، فاطمه معصومه ۳ و عبدالعظیم حسنی۷) و بعضی بزرگان (مانند حمزه، مسلم و فاطمه بنت اسد) و زیارت اماکن مقدس و مساجد آمده است.  

۱. جمعی از نویسندگان، زیارت (مجموعه مقالات رد شبهات زیارت)، نشر مشعر.  

۵. داود حسینی، آموزه های تربیتی زیارت معصومان:، نشر مشعر.

۱. «آداب» عبارت است از تجاوز نکردن از حد و انجام دادن عمل به گونه ای که از سرزنش محفوظ بماند. «زیارت» به معنای قصد کردن و دیدار کردنی است که در آن میل و گرایش نهفته باشد. «اسرار» نیز به معنای پوشیده و پنهان، و مترادف آن «حکمت» و «فلسفه» است.  

۹. منابع تألیفی در زمینه زیارتنامه عبارتند از: کامل الزیارات، کتاب المزار، مصباح المتهجد، المزار الکبیر، اقبال الاعمال، المزار، البلد الامین، مصباح کفعمی، زاد المعاد، تحفه الزائر و مفاتیح الجنان.  

۱. ارکان زیارت را توضیح دهید.

۱۰. سید بن طاووس کدام اثر را در زمینه زیارات تألیف کرده است؟  

انتظار می رود با مطالعه این درس:

۳. از دیدگاه فقها درباره حکم زیارت آگاه شویم.  

همان طور که در درس گذشته آمد، زیارت در همه ادیان و مذاهب وجود دارد و مردم بر اساس فطرت انسانی و الهی خود به زیارت اماکن مقدس، شخصیت های دینی و ملی و گذشتگان خود می روند. اسلام هم زیارت را نوعی عبادت دانسته و مردم را بر ادای آن تشویق کرده است. این عمل عبادی در اسلام اهمیت خاصی دارد و در قرآن کریم، روایات و فقه فریقین و سیره معصومان: بررسی، و به آن سفارش شده است. ما در این درس به اهمیت زیارت از دیدگاه قرآن، حدیث، سیره و فقه فریقین می پردازیم.  

قرآن کریم می فرماید:  

</ref>

زیارت رسول خدا۹ و اولیاءالله از مباحث پرچالش بین مسلمین و فرقه متعصب وهابیت است. میان اهل سنت، وهابیون معتقد به حرمت سفر برای زیارت، حتی زیارت رسول خدا٩ هستند. در آغاز اسلام چون هنوز عده کثیری از مردم مشرک بودند و مسلمانان در اقلیت بودند و بالطبع در قبرستان ها غلبه با اموات مشرکان بود، رسول خدا۹ مردم را از زیارت قبور منع می کردند<ref>ابن حنبل، المسند، ج۲، ص۳۳۷؛ ابن ماجه، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۵۰۲ .

</ref> تا شرک و کفر را از افکار و رفتار مردم بزدایند؛ اما هنگامی که اسلام به تدریج در جامعه رواج یافت و مسلمین بر اثر شهادت در غزوه ها در قبرستان ها دفن می شدند، ایشان به زیارت قبور دستور دادند. در این زمینه روایتی در منابع اهل سنت از رسول خدا۹ نقل شده است:  

از مجموع روایات اهل سنت استفاده می شود که زیارت رسول خدا۹ اهمیتی ویژه  و نیز پاداشی ارزشمند دارد.  

نعمان بن ثابت مشهور به ابوحنیفه، امام مذهب حنفی، جواز زیارت را مسلّم شمرده است.<ref>ابن عابدین، رد المحتار علی الدر المختار، ج۲، ص۲۵۷.

</ref> نیز مالک بن انس، امام مذهب مالکی ها، زیارت قبر رسول خدا۹ را مستحب می داند.<ref>ابن رشد، البیان و التحصیل، ج۱۸، ص۱۱۹.

</ref>

اکثر فقهای چهار مذهب اهل سنت، افزون بر قول به جواز زیارت قائل به استحباب زیارت قبور و زیارت قبر رسول خدا۹ شده اند.<ref>ابن همام حنفی، شرح فتح القدیر، ج۳، ص۱۷۹-۱۸۰.

</ref> بعضی زیارت قبر رسول خدا۹ را از بافضیلت ترین مستحبات دانسته<ref>همان.

</ref>

در منابع روائی شیعه روایات متعددی از رسول خدا۹ و سایر معصومان: درباره زیارت وارد شده است. بخشی از این روایات از رسول خدا۹ و تصریح به زیارت قبر رسول خدا۹ دارد؛ مانند روایتی که امام سجاد۷ از رسول خدا۹ روایت می کند که حضرت فرمود: «کسی که قبر من را بعد از مرگم زیارت کند مانند آن است که در حال حیاتم به نزد من هجرت کرده باشد. پس اگر توانایی زیارت را نداشتید، به سوی من سلام کنید که سلام شما به من می رسد».<ref>«مَنْ زَارَ قَبْرِي بَعْدَ مَوْتِي كَانَ كَمَنْ هَاجَرَ إِلَيَّ فِي حَيَاتِي فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِيعُوا فَابْعَثُوا إِلَيَّ السَّلَامَ فَإِنَّهُ يَبْلُغُنِي» (طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۳؛ مجلسی، روضه المتقین، ج۵، ص۳۵۸، فی القوی).

</ref> در روایتی دیگر امام باقر۷ فرمود: «زیارت قبر رسول خدا۹ معادل حج قبول شده با رسول خدا۹ است».<ref>«إِنَّ زِيَارَه قَبْرِ رَسُولِ الله۹ تَعْدِلُ حِجَّه مَعَ رَسُولِ اللَّهِ۹ مَبْرُورَه» (کلینی، الکافی، ج۴، ص۵۴۸؛ مجلسی، روضه المتقین، ج۵، ص۳۶۰، فی الموثق کالصحیح).

</ref>

رسول خدا۹ و سایر معصومان: افزون بر توصیه به زیارت خود نیز به زیارت قبور اجداد، والدین، اصحاب و یاران خویش به ویژه اهل بقیع می رفتند. در اینجا به نمونه هایى از رفتار معصومان: اشاره مى کنیم:

</ref> «زیارت کرد امیرالمؤمنین۷ را به این زیارت در روز غدیر، در سالی که معتصم حضرت را احضار کرد».  

فقهاى شیعه با استناد به روایات به استحباب زیارت فتوا داده اند. فقیه نامور امامیه، محقق حلى، گفته است: «بر حج گزار مستحب مؤکد است که به زیارت پیامبر اکرم۹ بشتابد».<ref>محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۱، ص۲۷۸؛ نجفی، جواهر الکلام، ج۲۰، ص۷۹.

</ref> وى اضافه می کند: «اگر مردم زیارت پیامبر اکرم۹ را ترک کردند، حاکم اسلامى باید آنها را بر زیارت اجبار کند؛ زیرا ترک زیارت آن حضرت موجب جفا به اوست».<ref>شرائع الاسلام، ج۱، ص۲۷۷.

</ref> امام خمینی= زیارت رسول خدا۹ و ائمه معصوم: در بقیع را از بهترین اعمالِ دارای ثواب بسیار بیان فرموده اند.<ref>امام خمینی، صحیفه حج، ج۱، ص۱۹۱.

</ref> مقام معظم رهبری هم به زیارت توجهی ویژه دارند؛ چنان که یکی از توصیه های همیشگی ایشان به حجاج بهره گیری از زیارت رسول خدا۹ و خاندان ایشان و غنیمت شمردن این فرصت است که در هیچ جای دیگر پیدا نمی شود. ایشان در زمینه زیارت اربعین امام حسین۷ و راهپیمایی آن می فرماید: «غبطه  خودم را نسبت به کار آنها -که ما محروم بودیم، آنها موفق شدند- عرض می کنم».<ref>آیت الله خامنه ای، بیانات در دیدار با بسیجیان کشور، ۰۳/۰۹/۱۳۹۵.  

در این درس از چند جهت اهمیت زیارت در اسلام را بررسی کردیم.

از دیدگاه فقهای شیعه، زیارت یکی از عبادات مستحب و ارزشمند است.  

۱. سه نمونه از آثار زیارت رسول خدا۹ که در روایات اهل سنت ذکر شده است را بیان کنید.

۳. از دیدگاه فقهای شیعه زیارت رسول خدا ۹ و ائمه معصوم: چه حکمی دارد؟ دلیل آنها بر فضیلت زیارت صالحان و نیکان چیست؟  

۱. جمعی از نویسندگان، زیارت (مجموعه مقالات رد شبهات زیارت)، نشر مشعر.  

۴. جمعی از محققین، مجموعه مقالات زیارت، ج۱ و ۲، نشر مشعر.  

اهداف درس

  | شاخه فرعی۳ =  

}}