بدرالدین لؤلؤ: تفاوت میان نسخهها
عاطفه فتاحی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
عاطفه فتاحی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
بدرالدین لؤلؤ از جمله حاکمانی است که به مشاهد مقدس ائمه(ع) بهویژه دو آستان علوی و حسینی توجه داشته است. مورخان گزارش دادهاند که بدرالدین لؤلؤ تا پایان عمر خود، هر سال یک قندیل طلا به ارزش هزار دینار و یک شمعدان طلا و نقره کوب به حرم امام علی(ع) ارسال میکرد؛ بهگونهای که پس از مرگ او شمار قندیلها و شمعدانهایی که نام وی بر آنها بود به چهل میرسید. بدرالدین لؤلؤ از محدث حنبلی، عزالدین عبدالرزاق بن رزقالله رسعنی موصلی(مقتول در 660ق) خواستهبود که احادیث صحیح در فضیلت امام علی(ع) را استخراج کند و این احادیث را بر شمعدانهای ارسالی به حرم آن حضرت بنویسند که موضوع یکی از این احادیث وصف شمایل و صفات ظاهری امام(ع) بود. | بدرالدین لؤلؤ از جمله حاکمانی است که به مشاهد مقدس ائمه(ع) بهویژه دو آستان علوی و حسینی توجه داشته است. مورخان گزارش دادهاند که بدرالدین لؤلؤ تا پایان عمر خود، هر سال یک قندیل طلا به ارزش هزار دینار و یک شمعدان طلا و نقره کوب به حرم امام علی(ع) ارسال میکرد؛ بهگونهای که پس از مرگ او شمار قندیلها و شمعدانهایی که نام وی بر آنها بود به چهل میرسید. بدرالدین لؤلؤ از محدث حنبلی، عزالدین عبدالرزاق بن رزقالله رسعنی موصلی(مقتول در 660ق) خواستهبود که احادیث صحیح در فضیلت امام علی(ع) را استخراج کند و این احادیث را بر شمعدانهای ارسالی به حرم آن حضرت بنویسند که موضوع یکی از این احادیث وصف شمایل و صفات ظاهری امام(ع) بود. | ||
درباره اقدامات وی در حرم امام حسین و سایر مشاهد ائمه گزارشی در منابع تاریخی ذکر نشده اما در پایان نسخهای خطی از امالی شیخ طوسی، که به شماره 9439 در کتابخانه ملی ایران نگهداری میشود یادداشتی افزوده شده که در آن به سنگفرش کردن امام حسین(ع) در سال 646 یا 647ق به دستور بدرالدین لؤلؤ اشاره شده است. | درباره اقدامات وی در حرم امام حسین و سایر مشاهد ائمه گزارشی در منابع تاریخی ذکر نشده اما در پایان نسخهای خطی از امالی شیخ طوسی، که به شماره 9439 در کتابخانه ملی ایران نگهداری میشود یادداشتی افزوده شده که در آن به سنگفرش کردن امام حسین(ع) در سال 646 یا 647ق به دستور بدرالدین لؤلؤ اشاره شده است. | ||
==ساخت مشاهد منسوب به فرزندان ائمه== | |||
بدرالدین لؤلؤ از حاکمان شیعی قرن هفتم، اهتمام ویژهای در ساخت آثار معماری و یادمانهای شیعی داشته است. از میان این آثار، سه اثر شاخص، شامل مزار یحیی بن قاسم و عونالدین بن حسن(ع) در موصل و مزار زینب بنت علی(ع) در سنجار را میتوان نام برد. | |||
نکته قابل توجه درباره این مشاهد آن است که بیشتر آنها به امامزادگانی منسوباند که این انتسابها از نظر شواهد و مستندات تاریخی قابل پذیرش نیست. حتی برخی از شخصیتهایی که این مشاهد به آنها منسوب شدهاند، همچون یحیی بن قاسم بن حسن(ع) و عونالدین بن حسن(ع) وجود خارجی ندارند. برخی دیگر از این امامزادگان نیز همچون محسن بن علی(ع) و زینب بنت علی(ع) در سنجار، از نظر تاریخی امکان اثبات دفن آنها در این مزارها وجود ندارد. | |||