|
|
| (۸۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| '''آستان مقدس امام علی'''، محل دفن پیکر مطهر [[علی بن ابیطالب]]، پسر عمو و یار نزدیک [[پیامبر اکرم(ص)]]، امام اول شیعیان و خلیفه چهارم است که در [[شهر نجف]] در کشور [[عراق]] قرار دارد. امام علی (ع) در روز ۲۱ رمضان سال ۴۰ قمری به شهادت رسید. بنابر وصیتش، فرزندانش [[امام حسن (ع)]] و [[امام حسین (ع)]]، پیکر مطهرش را شبانه و بهطور مخفیانه، در زمین مرتفعی در پشت [[کوفه]] مدفون ساختند که به نامهای "نجف"، "[[ظهر الکوفه]]"، "الغری" و... خوانده شده است. علت این تصمیم را بیم [[نبش قبر]] آن حضرت به دست دشمنان از جمله [[بنیامیه]]، [[خوارج]] و [[نواصب]] و امثال آنها دانستهاند.
| | [[امام حسن مجتبی(ع)]] فرزند [[علی بن ابیطالب(ع)]]، دومین امام [[شیعه|شیعیان]] و پنجمین [[خلیفه]] مسلمانان بود. او را شبیهترین فرد به [[حضرت محمد (ص)|رسول خدا(ص)]] و فردی عابد و زاهد دانستهاند و گزارش کردهاند که چند بار در زندگی تمام یا نیمی از اموالش را صدقه داد. امام حسن پس از شهادت امام علی(ع)، با بیعت مردم به خلافت رسید و در سال ۴۱ قمری به دلیل دودستگی در سپاهیانش مجبور به پذیرش صلح با [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه بن ابیسفیان]] شد؛ معاویه ادعای خلافت داشت و سپاه بزرگی از شام را برای جنگ با امام حسن به سوی عراق فرستاده بود. |
|
| |
|
| با سقوط بنیامیه و رفع خطر خوارج، امام صادق(ع) برخی از شیعیان را از محل قبر امیرمؤمنان(ع) آگاه ساختند و حتی به همراه برخی از یاران خود به زیارت قبر ایشان میرفتند. محل دفن امیرمؤمنان(ع) در حدود ۱۵۰ سال ناشناس بود و فقط امامان و عدهای از شاگردان مخصوص ایشان از محل دفن آن حضرت آگاه بودند.در قرن دوم هجری، در عصر [[هارون الرشید]]، محل قبر علنی گردید و بنایی بر روی قبر ساخته شد.
| | امام حسن(ع) بارها با پای پیاده به [[حج]] رفت. پیکرش را بعد از شهادت، در [[بقیع|قبرستان بقیع]] در کنار مادربزرگش [[فاطمه بنت اسد]] دفن کردند. مکانی که بعدها [[امام زین العابدین|امام زین العابدین(ع)]] و [[امام باقر|امام باقر(ع)]] نیز در همانجا دفن شدند. گنبدی بر آن ساخته شده و به قبور ائمه بقیع شهرت یافت که در سال 1344 قمری به دست [[وهابیت|وهابیان]] تخریب شد. |
| | |
| در دوره [[عضدالدوله دیلمی]]، ساختمان بزرگ و باشکوهی بر قبر ساختند. همچنین در عهد صفویه به دستور [[شاه صفی]] (۱۰۳۸-۱۰۵۲ه.ق)، حرم مطهر و صحن آن توسعه یافت. | |
| در سال ۱۱۵۶ قمری نیز به دستور [[نادرشاه]]، کاشیهای سبز رنگی که از دوره صفویه زینتبخش گنبد و گلدسته آستان بود، برداشته و بهجای آنها، از خشتهای طلا، استفاده شد و پس از آن [[آقامحمدخان قاجار]] اولین ضریح را که از جنس نقره بود به حرم هدیه کرد.
| |
| [[آستان مقدس امام علی(ع)|ادامه...]] | |
