شافعی: تفاوت میان نسخه‌ها
Mnourahmadi (بحث | مشارکت‌ها) بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{گسترش}} | |||
یکی از مذاهب چهارگانه فقهی اهل سنت، مذهب شافعی است که مؤسّس آن محمد بن ادریس شافعی (م204 ه.ق) از نسل عبد مناف است. او در کودکی به مکه آمد و کمی بعد ملازم درس مسلم بن خالد، مفتی مکه شد. وقتی به سن پانزده سالگی رسید، از سوی استادش اجازه افتا پیدا کرد. شافعی علم حدیث را از مالک و سفیان بن عیینة گرفت. در اواخر دوره جوانی به یمن سفر کرد و در آنجا متهم به تشیع گشت و پس از آن سفرهای متعدد و مکرری به عراق و مکه داشت. سه چیز از او میان شاگردان و پیروانش ضرب المثل گشت: حافظه، عقل و درایت و پایبندی به سنت. شافعی وقتی به عراق رفت و با شیبانی آشنا شد، فقه جدیدی یافت و این سبب شد که از امتزاج فقه اهل حدیث و اهل رأی، فقه معتدلی پدید آورد. در اواخر عمر به مصر رفت و با علماء و بزرگان آنجا از جمله لیث بن سعد آشنا شد و عادات و رسوم متمایز از آداب و رسوم مردم حجاز و عراق دید، بنابر این در فقه خد تجدید نظر کرد و از برخی احکام عدول کرد. از این رو شافعی دارای دو مذهب فقهی است: مذهب قدیم که از شاگردان عراقی اش مثل احمد بن حنبل، ابوثور ابراهیم بن خالد، حسن بن محمد زعفرانی بغدادی و حسین بن علی کرابیسی نقل شده است؛ و مذهب جدید که در پنج سال آخر عمرش در مصر از امثال بویطی، مزنی و ربیع نقل شده است.<ref>درآمدی بر فقه اسلامی، صص253-254.</ref> | یکی از مذاهب چهارگانه فقهی اهل سنت، مذهب شافعی است که مؤسّس آن محمد بن ادریس شافعی (م204 ه.ق) از نسل عبد مناف است. او در کودکی به مکه آمد و کمی بعد ملازم درس مسلم بن خالد، مفتی مکه شد. وقتی به سن پانزده سالگی رسید، از سوی استادش اجازه افتا پیدا کرد. شافعی علم حدیث را از مالک و سفیان بن عیینة گرفت. در اواخر دوره جوانی به یمن سفر کرد و در آنجا متهم به تشیع گشت و پس از آن سفرهای متعدد و مکرری به عراق و مکه داشت. سه چیز از او میان شاگردان و پیروانش ضرب المثل گشت: حافظه، عقل و درایت و پایبندی به سنت. شافعی وقتی به عراق رفت و با شیبانی آشنا شد، فقه جدیدی یافت و این سبب شد که از امتزاج فقه اهل حدیث و اهل رأی، فقه معتدلی پدید آورد. در اواخر عمر به مصر رفت و با علماء و بزرگان آنجا از جمله لیث بن سعد آشنا شد و عادات و رسوم متمایز از آداب و رسوم مردم حجاز و عراق دید، بنابر این در فقه خد تجدید نظر کرد و از برخی احکام عدول کرد. از این رو شافعی دارای دو مذهب فقهی است: مذهب قدیم که از شاگردان عراقی اش مثل احمد بن حنبل، ابوثور ابراهیم بن خالد، حسن بن محمد زعفرانی بغدادی و حسین بن علی کرابیسی نقل شده است؛ و مذهب جدید که در پنج سال آخر عمرش در مصر از امثال بویطی، مزنی و ربیع نقل شده است.<ref>درآمدی بر فقه اسلامی، صص253-254.</ref> | ||