|
|
| (۲۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| '''عبدالله جوادی آملی'''، مفسر قرآن، فقیه، فیلسوف و از عالمان معاصر حوزه علمیه قم است. وی یکی از [[اسرارنویسان حج]] به شمار می‌آید. کتاب وی در این زمینه به نام [[صهبای حج]] در چهار جلد منتشر شده است. در نگاه جوادی آملی، حج اسرار و باطنی دارد که اگر حجگزار آن را بداند حج او خالص تر و کامل تر محقق میشود. جوادی آملی جان و اساس حج را ذکر خدا می‌داند. به اعتقاد وی حج‌گزاری که خدای سبحان را به یاد می‌آورد به چیزی آگاه میشود که دیگران از دیدن و شهود آن عاجز و محروم‌اند.
| | شناسه |
| | | ==معرفی== |
| او همچنین هریک از اعمال و مناسک حج را نیز دارای اسرار و فلسفه ای می داند. به طور مثال [[حلق و تقصیر|تراشیدن موی سر]] در [[منا]]، نشانی از پاک شدن از آلودگی‌های اخلاقی و بیرون آمدن از سنگینی و تاریکی گناهان است. یا به نظر وی [[سعی بین صفا و مروه]]، دویدن به سوی حق است و تردد بین آن دو کوه به معنای بودن در حالت بین خوف و رجا است.
| | ... |
| | |
| == معرفی == | |
| عبدالله جوادی آملی در سال ۱۳۱۲ش در آمل به‌دنیا آمد. وی در شهرهای آمل، تهران و قم به تحصیل در حوزه علمیه پرداخت. از مهمترین اساتید او در حوزه می‌توان به محمدتقی آملی، ابوالحسن شعرانی، مهدی الهی قمشه‌ای و محمدحسین تونی، آیت‌الله بروجردی، سیدمحمد محقق داماد، میرزا هاشم آملی، امام خمینی و علامه طباطبایی اشاره کرد. وی سالها در حوزه علمیه قم، به تدریس تفسیر قرآن، درس خارج فقه و فلسفه پرداخت و آثار زیادی در این موضوعات تألیف کرد. تفسیر وی از سالهای طولانی در حوزه علمیه متداول است.<ref>«جوادی آملی ۱»، ج۱، ص۸۵۵.</ref><ref>«[https://javadi.esra.ir/زندگینامه-آیت-الله-جوادی-آملی زندگینامه آیت‌الله العظمی جوادی آملی حفظه الله]»، سایت آیت‌الله جوادی آملی.</ref>
| |
| | |
| == صهبای حج ==
| |
| کتاب صهبای حج اثر جوادی آملی است که در آن، حکمت‌ها و اسرار مناسک و آداب حج به‌صورت تحلیلی بیان شده است. این کتاب از چهار بخش اصلی تشکیل شده است:
| |
| * بخش اول به «ابعاد حج» می‌پردازد و جایگاه، اهمیت و نظام حج در اسلام را تبیین می‌کند.
| |
| * بخش دوم درباره «اماکن حج» است و معارف و ویژگی‌های کعبه، حجرالأسود، صفا و مروه و دیگر مکان‌های مقدس را شرح می‌دهد.
| |
| * بخش سوم به «مناسک حج» اختصاص دارد و اسرار طواف، نماز طواف، وقوف در عرفات، قربانی، رمی جمرات و بیتوته در منا را با استناد به آیات و روایات بررسی می‌کند.
| |
| * بخش چهارم نیز به موضوع «زیارت» و معارف مربوط به آن می‌پردازد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، صفحه فهرست.</ref>
| |
| | |
| کتاب جرعه‌ای از صهبای حج، خلاصه این کتاب می‌باشد.
| |
| | |
| == اسرار حج از نگاه جوادی آملی ==
| |
| عبدالله جوادی آملی در کتاب صهبای حج خود، سعی داشته است در کنار تفسیر و شرح اعمال حج، به بیان اسرار و باطن حج و اعمال آن نیز بپردازد. در نظر او، حجگزار به هر میزان که به [[اسرار حج]] آگاه باشد، حج او خالصانه‌تر است؛ از این جهت بدون آشنایی به اسرار اعمال، پیمودن مراحل کامل اخلاص میسر نیست و کسی که پیش از معرفت به اسرار حج، راهی بیت‌الله شود، گرچه ممکن است حج او صحیح باشد، ولی حج کامل و مقبول انجام نداده است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۶۵.</ref> جوادی آملی معتقد است مردم در حج با وجود اختلاف زبان‌ها و رنگ‌ها، به یک ندا پاسخ می‌گویند و همه تسلیم خدای قهار هستند. در نگاه او، مناسک حج نمونه‌ای از قیامت است؛ پوشیدن [[لباس احرام]] که جامه‌ای شبیه کفن است، اعتراف به گناهان، و در امان بودن از تجاوز و جدال، همگی تجلیاتی از معاد است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۴۲.</ref>
| |
| | |
| جوادی آملی جان و مغز حج را ذکر خدا می‌داند. به اعتقاد وی حج‌گزاری که خدای سبحان را به یاد می‌آورد به چیزی آگاه میشود که دیگران از دیدن و شهود آن عاجز و محروم‌اند. فراموش کردن خدا و آیات او باعث کوری از شهود اسرار مناسک حج می‌گردد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۰.</ref> حج از نگاه جوادی، طردکنندهٔ هر جاهلیت و در هم شکنندهٔ هر بت و نشانهٔ شرک‌آلود جاهلی است. از نظر او حج شفابخش دل‌ها از بیماری‌های شرک‌آلودی همچون ریا و بخل و خودپسندی است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۸۱.</ref>
| |
| | |
| === اسرار برخی اعمال حج ===
| |
| به اعتقاد جوادی آملی همه اعمال و مناسک حج باطن و اسراری دارد. به طور مثال به نظر وی [[سعی بین صفا و مروه]]، دویدن به سوی حق است و تردد بین آن دو کوه به معنای بودن در حالت بین خوف و رجا است. مطابق این نظر، صفا نشان تصفیه و تهذیب روح است و مروه رمز مروّت و مردانگی است. حجگزار با سعی بین این دو، سعی می‌کند تا به صفای الهی و مروّت دست یابد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۰۰.</ref> در نظر جوادی آملی [[طواف]] بر گرد کعبه تجسم توحید است؛ از این جهت اگر کسی به گونه‌ای شایسته [[کعبه]] را طواف کند، به بیت‌المعمور در عالم مثال صعود می‌کند و چنانچه وظایف آن مرحله را ادا کرد، به مقام عرش الهی بار می‌یابد.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۹۰.</ref> در نگاه وی، لبیک در حج، زاری و لابه به درگاه خداوند و بانگی خیره‌کننده علیه هر نوع شرک جلیّ یا خفیّ است.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۸۱.</ref>
| |
| | |
| جوادی آملی سنگ زدن به [[جمرات|جمره‌ها]] را رمز و نشانه‌ای از بیرون راندن شیاطین توصیف می‌کند. به گفته او بیان قرآن دربارهٔ [[رمی|رمی جمرات]] این است که سنگریزه‌ها شیطان را رجم و طرد نمی‌کند، بلکه این انزجار درونی است که شیاطین را می‌راند.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۳.</ref> از نظر وی پوشیدن [[لباس احرام]] به معنای پوشیدن لباس طاعت است و همچنین تشبیهی به کفن است که روز مرگ را تذکر می‌دهد. همچنین با پوشیدن لباس ساده احرام، امتیازات ظاهری افراد زایل شده و زمینه هرگونه برتری‌طلبی از بین می‌رود.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۱۷۵.</ref> در نگاه جوادی آملی، [[حلق و تقصیر|تراشیدن موی سر]] در [[منا]]، نشانی از پاک شدن از آلودگی‌های اخلاقی و زدودن زنگارهای روح و بیرون آمدن از سنگینی و تاریکی گناهان است. حجگزار به هنگام [[حلق و تقصیر|حلق]] از خدای تعالی می‌خواهد که برابر هر تار مویی، در قیامت نوری به وی عطا کند.<ref>جرعه‌ای از صهبای حج، ص۲۲۹.</ref>
| |
| | |
| == پانویس == | | == پانویس == |
| {{پانویس}} | | {{پانویس}} |
|
| |
|
| == منابع == | | == منابع == |
| * جرعه‌ای از صهبای حج، جوادی آملی، عبدالله، تهران، مشعر، ۱۳۸۶ش.
| |
| * «جوادی آملی ۱»، ایازی، سیدمحمدعلی، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، به کوشش بهاءالدین خرمشاهی، تهران، دوستان و ناهید، ۱۳۹۳ش.
| |
| * «[https://javadi.esra.ir/زندگینامه-آیت-الله-جوادی-آملی زندگینامه آیت‌الله العظمی جوادی آملی حفظه الله]»، سایت آیت‌الله جوادی آملی، انتشار: ۲۲ دی ۱۴۰۳ش، بازدید: ۲۸ مهر ۱۴۰۵ش.
| |
| {{منابع}} | | {{منابع}} |
| {{پایان}} | | {{پایان}} |
