چاه اعواف: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''چاه اُعواف'''، یکی از چاه‌های [[تبرک|متبرک]] [[مدینه]] و از موقوفات [[حضرت محمد(ص)]] است. | '''چاه اُعواف'''، یکی از چاه‌های [[تبرک|متبرک]] [[مدینه]] و از موقوفات [[حضرت محمد(ص)]] است. | ||
== مکان == | ==مکان== | ||
چاه | چاه اُعواف از چاه‌های [[مدینه]]، واقع در منطقه عوالی است.<ref>وفاء الوفا، ج3، ص124؛ المعالم الاثیره، ص31.</ref> برخی، اعواف را نام واحه‌ای بزرگ<ref>وفاء الوفا، ج3، ص154.</ref> و یا نام محله‌ای<ref>عمدة الاخبار، ص207.</ref> در مدینه دانسته‌اند، که این چاه در آن قرار داشت. | ||
سمهودی (م.۹۱۱ق)، موقعیت این چاه را در میان شمار فراوان چاه‌های واحه اعواف نامشخص دانسته و تنها چاهی که احتمال می‌دهد همان چاه اعواف باشد، را نیز خشک و بی‌آب معرفی کرده است.<ref>وفاء الوفا، ج3، ص124.</ref> این در حالیست که ایوب صبری پاشا (م.۱۲۹۰ق)، در توصیف هفت باغ مخیریق، آنگاه که از باغ و چاه اعواف یاد می‌کند، موقعیت آن را مشخص می‌داند.<ref>موسوعه مرآة الحرمین، ج4، ص807.</ref> | |||
== مالک == | |||
چاه اعواف، در باغ اعواف<ref>المعالم الاثیره، ص31؛ نک: وفاء الوفا، ج3، ص150-152.</ref> از هفت باغ مُخیریقِ [[یهودیت|یهودی]] قرار داشت، که بر پایه وصیت او پس از شهادتش در [[غزوه احد|نبرد احد]]، به پیامبر(ص) رسید<ref>المغازی، ج1، ص378؛ تاریخ المدینه، ج1، ص173؛ وفاء الوفا، ج3، ص154؛ اخبار المدینه، ص212.</ref> و او در سال هفتم هجری وقف مسلمانان کرد.<ref>تاریخ المدینه، ج1، ص175؛ وفاء الوفا، ج3، ص151؛ المعالم الاثیره، ص157.</ref> این در حالیست که منابع [[شیعه|شیعی]]، از وصیت [[حضرت فاطمه(س)]] به [[امام علی(ع)]]، درباره اعواف و دیگر باغ‌های مخیریق یاد کرده‌اند.<ref>الکافی، ج7، ص48؛ من لایحضره الفقیه، ج4، ص244؛ تهذیب، ج9، ص144-145.</ref> | |||
== امروزه == | برخی، چاه اعواف را از اموال خنافه از بزرگان یهود و جد ریحانه [[امهات المؤمنین|همسر حضرت محمد(ص)]]<ref>تاریخ دمشق، ج3، ص184.</ref> دانسته‌اند.<ref>وفاء الوفا، ج13، ص124.</ref> | ||
از موقعیت کنونی چاه | |||
== وضوی پیامبر(ص) == | |||
بر پایه گزارشی از ابن شبه (م.۲۶۲ق)، [[حضرت محمد(ص)]] کنار چاه اعواف وضو گرفت؛ آب وضوی او بر زمین جاری شد و آنجا درختی رویید.<ref>تاریخ المدینه، ج1، ص159.</ref> | |||
==امروزه== | |||
از موقعیت کنونی چاه اعواف آگاهی در دست نیست. | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
نسخهٔ ۳۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۲۳
چاه اُعواف، یکی از چاه‌های متبرک مدینه و از موقوفات حضرت محمد(ص) است.
مکان
چاه اُعواف از چاه‌های مدینه، واقع در منطقه عوالی است.[۱] برخی، اعواف را نام واحه‌ای بزرگ[۲] و یا نام محله‌ای[۳] در مدینه دانسته‌اند، که این چاه در آن قرار داشت.
سمهودی (م.۹۱۱ق)، موقعیت این چاه را در میان شمار فراوان چاه‌های واحه اعواف نامشخص دانسته و تنها چاهی که احتمال می‌دهد همان چاه اعواف باشد، را نیز خشک و بی‌آب معرفی کرده است.[۴] این در حالیست که ایوب صبری پاشا (م.۱۲۹۰ق)، در توصیف هفت باغ مخیریق، آنگاه که از باغ و چاه اعواف یاد می‌کند، موقعیت آن را مشخص می‌داند.[۵]
مالک
چاه اعواف، در باغ اعواف[۶] از هفت باغ مُخیریقِ یهودی قرار داشت، که بر پایه وصیت او پس از شهادتش در نبرد احد، به پیامبر(ص) رسید[۷] و او در سال هفتم هجری وقف مسلمانان کرد.[۸] این در حالیست که منابع شیعی، از وصیت حضرت فاطمه(س) به امام علی(ع)، درباره اعواف و دیگر باغ‌های مخیریق یاد کرده‌اند.[۹]
برخی، چاه اعواف را از اموال خنافه از بزرگان یهود و جد ریحانه همسر حضرت محمد(ص)[۱۰] دانسته‌اند.[۱۱]
وضوی پیامبر(ص)
بر پایه گزارشی از ابن شبه (م.۲۶۲ق)، حضرت محمد(ص) کنار چاه اعواف وضو گرفت؛ آب وضوی او بر زمین جاری شد و آنجا درختی رویید.[۱۲]
امروزه
از موقعیت کنونی چاه اعواف آگاهی در دست نیست.
پانویس
- ↑ وفاء الوفا، ج3، ص124؛ المعالم الاثیره، ص31.
- ↑ وفاء الوفا، ج3، ص154.
- ↑ عمدة الاخبار، ص207.
- ↑ وفاء الوفا، ج3، ص124.
- ↑ موسوعه مرآة الحرمین، ج4، ص807.
- ↑ المعالم الاثیره، ص31؛ نک: وفاء الوفا، ج3، ص150-152.
- ↑ المغازی، ج1، ص378؛ تاریخ المدینه، ج1، ص173؛ وفاء الوفا، ج3، ص154؛ اخبار المدینه، ص212.
- ↑ تاریخ المدینه، ج1، ص175؛ وفاء الوفا، ج3، ص151؛ المعالم الاثیره، ص157.
- ↑ الکافی، ج7، ص48؛ من لایحضره الفقیه، ج4، ص244؛ تهذیب، ج9، ص144-145.
- ↑ تاریخ دمشق، ج3، ص184.
- ↑ وفاء الوفا، ج13، ص124.
- ↑ تاریخ المدینه، ج1، ص159.
منابع
محتوای این مقاله برگرفته شده است از: دانشنامه حج و حرمین شریفین مدخل چاه اعواف.
- اخبار المدینه، محمد بن الحسن ابن زبالة ( -۱۹۹ق.)، به کوشش صلاح عبدالعزیز زین سلامه، مدینه، مرکز بحوث و دراسات المدینه، ۱۴۲۴ق.
- تاریخ المدینة المنوره(اخبار المدینه النبویه)، عمر بن شبّه النمیری ( -۲۶۲ق.)، به کوشش فهیم محمد شلتوت، قم، دارالفکر، ۱۳۶۸ش.
- تاریخ مدینه دمشق، علی بن الحسن ابن عساکر ( -۵۷۱ق.)، به کوشش علی شیری، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۵ق.
- تهذیب الاحکام فی شرح المقنعه للشیخ المفید، محمد بن حسن الطوسی (۳۸۵-۴۶۰ق.)، به کوشش سید حسن موسوی خرسان و علی آخوندی، تهران، انتشارات دارالکتب اسلامیه، ۱۳۶۵ش.و علی آخوندی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۵ش.
- عمدة الاخبار، احمد بن عبدالحمید، به کوشش الانصاری، ناشر سید اسعد طرابزونی.
- الکافی، محمد بن یعقوب کلینی ( -۳۲۹ق.)، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، انتشارات دارالکتب اسلامیه، ۱۳۷۵ش.
- المعالم الاثیره، محمد محمد حسن شراب، بیروت، دارالقلم، ۱۴۱۱ق.
- المغازی، محمد بن عمر الواقدی ( -۲۰۷ق.)، به کوشش مارسدن جونس، بیروت، موسسه الاعلمی، ۱۴۰۹ق.
- من لایحضره الفقیه، شیخ صدوق محمد بن علی بن بابویه (۳۱۱-۳۸۱ق.)، تحقیق و تصحیح علی اکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق.
- موسوعه مرآة الحرمین الشریفین، ایوب صبری باشا ( -۱۲۹۰ق.)، القاهره، دارالآفاق العربیه، ۱۴۲۴ق.
- وفاء الوفاء باخبار دارالمصطفی، علی بن عبدالله السمهودی ( -۹۱۱ق.)، به کوشش محمد محیی الدین عبدالحمید، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۲۰۰۶م.