پرش به محتوا

کاربر:Gholampour/صفحه تمرین3: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حج
Gholampour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Gholampour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
در [[افشاریه|دوره افشاریه]]، بیشتر به دلیل مذاکره [[نادرشاه افشار|نادرشاه]] (۱۱۴۸–۱۱۶۰ق) با حکمرانان [[حکومت عثمانی|عثمانی]] در تاریخ حج‌گزاری ایرانیان شهرت دارد. نادرشاه از عثمانی خواست [[مذهب جعفری]] را به عنوان مذهب پنجم به رسمیت بشناسد، یک رکن از [[مسجد الحرام|مسجدالحرام]] به نماز شیعیان اختصاص یابد و برای حاجیان ایرانی [[امارت حج|امیرالحاج]] جداگانه تعیین شود.<ref>تاریخ جهانگشای نادری، ص350؛ اسناد و مکاتبات تاریخی ایران دوره افشاریه، ص89، 93، 148؛ ایران در زمان نادر شاه، ص332.</ref> عثمانی این درخواست‌ها را نپذیرفت و تنها تعیین امیرالحاج ایرانی در مسیر نجف را قبول کرد.<ref>تاریخ جهانگشای نادری، ص397.</ref> مذاکرات چند بار تکرار شد ولی بی‌نتیجه ماند. در عهدنامه ۱۱۵۹ق میان دو طرف، بر امنیت حاجیان ایرانی در مسیرهای بغداد و شام تأکید شد.<ref>تاریخ جهانگشای نادری، ص496، 530؛ عالم‌آرای نادری، ج3، ص885-887.</ref>
هم‌زمان با حاکمیت آل‌سعود بر حجاز و آغاز پادشاهی رضا پهلوی در ایران (۱۳۴۴ق)،<ref>سلسله‌های اسلامی جدید، ص231، 543.</ref> اوضاع حجاز ناآرام شد و خبر ویرانی بقاع متبرکه منتشر گردید.<ref>اسناد روابط ایران و عربستان، ص60.</ref> دولت ایران در ۱۳۰۴ش سفر حج را ممنوع<ref>روابط سیاسی ایران و عربستان، ص54.</ref> و ویران‌سازی بقاع را محکوم کرد<ref>اسناد روابط ایران و عربستان، ص67.</ref> و مجلس کمیسیونی برای بررسی وضعیت حرمین تشکیل داد.<ref>اطلاعات، سال اول، ش44؛ تخریب و بازسازی بقیع، ص63.</ref> مردم تهران نیز در محکومیت تخریب بقیع راهپیمایی کردند.<ref>مجله خواندنی‌ها، سال4، ش27، ص15-17، «تظاهرات مردم تهران؛  با من به خانه خدا بیایید، ص109-114.</ref> این ممنوعیت‌ها به مشروعیت و منافع مالی آل‌سعود لطمه زد.<ref>اسناد روابط ایران و عربستان، ص21، «مقدمه».</ref> آل‌سعود با ارسال نامه‌هایی امنیت حجاز را تضمین کرد و ایران از نخستین کشورهایی بود که هیاتی برای بررسی اوضاع به حجاز فرستاد.<ref>اسناد روابط ایران و عربستان، ص26، «مقدمه»، ص61، 65؛ روابط سیاسی ایران و عربستان، ص55؛ علاقات السعودیة الایرانیه، ص103.</ref>

نسخهٔ ‏۴ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۲۳:۱۱

هم‌زمان با حاکمیت آل‌سعود بر حجاز و آغاز پادشاهی رضا پهلوی در ایران (۱۳۴۴ق)،[۱] اوضاع حجاز ناآرام شد و خبر ویرانی بقاع متبرکه منتشر گردید.[۲] دولت ایران در ۱۳۰۴ش سفر حج را ممنوع[۳] و ویران‌سازی بقاع را محکوم کرد[۴] و مجلس کمیسیونی برای بررسی وضعیت حرمین تشکیل داد.[۵] مردم تهران نیز در محکومیت تخریب بقیع راهپیمایی کردند.[۶] این ممنوعیت‌ها به مشروعیت و منافع مالی آل‌سعود لطمه زد.[۷] آل‌سعود با ارسال نامه‌هایی امنیت حجاز را تضمین کرد و ایران از نخستین کشورهایی بود که هیاتی برای بررسی اوضاع به حجاز فرستاد.[۸]

  1. سلسله‌های اسلامی جدید، ص231، 543.
  2. اسناد روابط ایران و عربستان، ص60.
  3. روابط سیاسی ایران و عربستان، ص54.
  4. اسناد روابط ایران و عربستان، ص67.
  5. اطلاعات، سال اول، ش44؛ تخریب و بازسازی بقیع، ص63.
  6. مجله خواندنی‌ها، سال4، ش27، ص15-17، «تظاهرات مردم تهران؛ با من به خانه خدا بیایید، ص109-114.
  7. اسناد روابط ایران و عربستان، ص21، «مقدمه».
  8. اسناد روابط ایران و عربستان، ص26، «مقدمه»، ص61، 65؛ روابط سیاسی ایران و عربستان، ص55؛ علاقات السعودیة الایرانیه، ص103.