قصد قربت: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی « == معنا == قصد قربت یعنی نیت انسان از انجام یک عمل، نزدیک شدن به خداوند باشد و نیت خود را از هرگونه آلودگی و ناخالصی پاک کند و عمل را تنها برای رضای خدا انجام دهد و ستایش دیگران در او اثر نداشته باشد.<ref>فیض کاشانی، الحقایق، ص۴۱۶.</ref>» ایجاد کرد |
|||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
== معنا == | == معنا == | ||
قصد قربت یعنی نیت انسان از انجام یک عمل، نزدیک شدن به خداوند باشد و نیت خود را از هرگونه آلودگی و ناخالصی پاک کند و عمل را تنها برای رضای خدا انجام دهد و ستایش دیگران در او اثر نداشته باشد.<ref>فیض کاشانی، الحقایق، ص۴۱۶.</ref> | قصد قربت یعنی نیت انسان از انجام یک عمل، نزدیک شدن به خداوند باشد و نیت خود را از هرگونه آلودگی و ناخالصی پاک کند و عمل را تنها برای رضای خدا انجام دهد و ستایش دیگران در او اثر نداشته باشد.<ref>فیض کاشانی، الحقایق، ص۴۱۶.</ref> | ||
تفاوت قصد قربت با اخلاص | |||
اخلاص در عمل است اما قصد قربت مربوط به حوزه نیت و انگیزه انجام دادن عمل است و از این جهت، مقدم بر عمل است. رعایت اخلاص موجب افزایش ارزش هر عمل عبادی می‌شود ولی رعایت قصد قربت در نیت، موجب صحت انجام عمل عبادی است. | |||
نسخهٔ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۲
معنا
قصد قربت یعنی نیت انسان از انجام یک عمل، نزدیک شدن به خداوند باشد و نیت خود را از هرگونه آلودگی و ناخالصی پاک کند و عمل را تنها برای رضای خدا انجام دهد و ستایش دیگران در او اثر نداشته باشد.[۱]
تفاوت قصد قربت با اخلاص
اخلاص در عمل است اما قصد قربت مربوط به حوزه نیت و انگیزه انجام دادن عمل است و از این جهت، مقدم بر عمل است. رعایت اخلاص موجب افزایش ارزش هر عمل عبادی می‌شود ولی رعایت قصد قربت در نیت، موجب صحت انجام عمل عبادی است.
- ↑ فیض کاشانی، الحقایق، ص۴۱۶.