صفه‌ی مسجدالنبی

صفه‌ی مسجدالنبی، سکویی بوده در قسمت انتهایی مسجد که محل استقرار و اقامت مهاجران فقیر و بدون جا و مکان بوده‌است. امروزه این مکان با نام دکه الاغوات در مسجدالنبی شناخته می‌شود.

موقعیت مکانی

سکویی در قسمت شمالی مسجدالنبی، خارج از مسجد ولی متصل به آن قرارداشت که سایبانی از برگ درختان خرما بر آن قرار داده‌بودند تا مهاجران فقیر و نیز کسانی که جایی برای اقامت نداشتند در آن‌جا مستقر شوند. این سکو که صفه نام داشت، به مساحتی ۹۶ متر در منتهاالیه شرقی مسجد و به عبارتی در انتهای مسجد، کناره دیواره شمالی آن قرار گرفته‌بود.

جایگاه آموزش قرآن و تعالیم اسلامی

صفه مکانی بود که اصحاب صفه، به حفظ و آموزش قرآن می‌پرداختند. از آن‌جا ‌كه بسياری از پيروان پيامبر گرفتار كارهای روزمره خود بودند، حضور مهاجران مجرد در مسجد فرصتی در اختيار پيامبر نهاد تا برای گسترش فرهنگ و آموزه‌های اسلامی از آن‌ها بهره برد. حضور مفسران مشهور ميان اصحاب صفه همچون ابوسعيد خدری انصاری، ابن مسعود و عبدالله عمرو پيامد اين برنامه بود. بسیاری از این افراد که تازه به مدینه آمده بودند، در همان صفّه، به آموزش های دینی می پرداختند، و گفته شده که عبادة بن صامت، به صُفّه نشینان قرآن می آموخت.

تفاوت صفه و دکه‌الاغوات

برخی مورخان، مکانی که امروزه در مسجدالنبی با نام دکه الاغوات شناخته می‌شود را همان مکان صفه می‌دانند، عده‌ای نیز معتقدند مکان صفه اصلی در غرب دکه اغوات فعلی قرار می‌گرفته است و محل دکه اغوات که بعد از توسعه ولیدبن عبدالملک وارد مسجد شد، تا پیش از آن خارج از مسجد و محل حجرات برخی از زنان رسول خدا بوده است.