زائر: تفاوت میان نسخه‌ها

'''زائر''' به کسی می‌گویند که به [[زیارت]] [[بیت‌الله|خانه خدا]]، قبور [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت|اهل‌بیت(ع)]]، بزرگان دین و امامزاده‌ها می‌رود. به زائران اماکن مقدس لقب‌هایی مثل حاجی، کربلایی یا مشهدی داده می‌شود. زائر قصد تکریم و تعظیم زیارت‌شونده را دارد و به او محبت دارد.[[پرونده:زائران حرم حضرت فاطمه معصومه(س).jpg|بندانگشتی|زائران حرم حضرت معصومه (س) در اواخر [[قاجاریان|دوره قاجار]]]]

زائر در لغت به معنای دیدارکننده است؛ و زائر کسی است که خانهٔ خدا و مرقد پیامبران و امامان و اولیاء و صاحبان مقامات و عارفان و مکان‌های مذهبی را زیارت می‌کند.<ref>فرهنگ نامه زیارت، ص35.</ref><ref>زیارة الإمام الحسین علیه السلام، ص۱۵.</ref> در واقع زائر قصد کسی را می‌کند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت می‌کند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref> همچنین زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۱۱.</ref>

هدف غایی زائر در زیارت ائمه(ع) و اولیاءالله، تقرب به خداوند است؛ در واقع زائر از امام‌شناسی به معرفت نفس و معرفت الهی می‌رسد و به‌سوی تکامل حقیقی حرکت می‌کند.<ref>«بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، ص۱.</ref> همچنین برای زائر در برخی زیارت ها مانند زیارت اربعین، آثاری از زیارت برشمرده اند که به اوصاف و مکارم اخلاقی مانند: تهذیب نفس، تمرین صبر و استقامت، افزایش عشق و محبّت و تقویت دینداری، ایجاد روحیهٔ ظلم ستیزی می‌رسد.<ref>«زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، ص۶۵.</ref>

خانه و اقامتگاه زائر. به خانه‌ها، مهمان‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و حسینیه‌هایی که برای اقامت چند روزهٔ زائران در مکه، مشهد، کربلا و شهرهای زیارتی دیگر اختصاص دارد، زائر سرا گفته می‌شود.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref> همچنین جمع زائر، زُوّار است به معنای زیارت کنندگان.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>