| اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا شُهداءُ یا سُعَداءُ یا نُجَباءُ یا نُقَباءُ یا أَهْلَ الصِّدْقِ وَالْوَفاءِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا مُجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدّارِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا شُهَداءُ وَرَحْمَةُ اللّهِ وَبَرکاتُهُ. |
زیارت شهدای واقعه حرّه: تفاوت میان نسخهها
| خط ۲: | خط ۲: | ||
واقعهٔ حرّه یکی از قیام های مردم مدینه علیه حکومت امویان و یزید بن معاویه بود که در سال ۶۳ قمری روی داد؛ واژه حرّه در زبان عربی به معنای سنگستان سیاهرنگ است.<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۵. انساب الأشراف، ج ۴، ص۴۱. طبری، ج ۵، ص۴۹۴.</ref> پس از واقعهٔ کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش، نارضایتی گستردهای از حکومت یزید در میان مسلمانان، بهویژه در مدینه، شکل گرفت.<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۷۹-۴۸۰.</ref> مردم این شهر به رهبری عبدالله بن حنظله بن ابیعامر علیه امویان قیام کردند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۸۰-۴۸۲.</ref> و والی یزید را از مدینه اخراج نمودند.<ref>طبری، ج ۵، ص۴۸۲. مروج الذهب، ج۳، ص۲۶۷.</ref> | واقعهٔ حرّه یکی از قیام های مردم مدینه علیه حکومت امویان و یزید بن معاویه بود که در سال ۶۳ قمری روی داد؛ واژه حرّه در زبان عربی به معنای سنگستان سیاهرنگ است.<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۵. انساب الأشراف، ج ۴، ص۴۱. طبری، ج ۵، ص۴۹۴.</ref> پس از واقعهٔ کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش، نارضایتی گستردهای از حکومت یزید در میان مسلمانان، بهویژه در مدینه، شکل گرفت.<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۷۹-۴۸۰.</ref> مردم این شهر به رهبری عبدالله بن حنظله بن ابیعامر علیه امویان قیام کردند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۸۰-۴۸۲.</ref> و والی یزید را از مدینه اخراج نمودند.<ref>طبری، ج ۵، ص۴۸۲. مروج الذهب، ج۳، ص۲۶۷.</ref> | ||
یزید بن معاویه برای سرکوب شورش، سپاهی بزرگ را به فرماندهی مسلم بن عقبه به مدینه فرستاد.<ref>البدایة و النهایة، ج ۴، ص۲۲۰. الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۷۹. انساب الأشراف، ج ۴، ص۳۷. طبری، ج ۵، ص۴۸۴.</ref> سپاه امویان پس از ورود به شهر، سه روز به قتل، غارت و تعرض پرداخت.<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴. المنتظم فی تاریخالملوک و الامم، ج ۶، ص۱۵. کتابالبدء و التاریخ، ج ۶، ص۱۴.</ref> مورخان گزارش کردهاند که در این واقعه هزاران نفر از مردم کشته شدند<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴ـ۱۸۵. التنبيه والاشراف، ص۳۰۵. | یزید بن معاویه برای سرکوب شورش، سپاهی بزرگ را به فرماندهی مسلم بن عقبه به مدینه فرستاد.<ref>البدایة و النهایة، ج ۴، ص۲۲۰. الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۷۹. انساب الأشراف، ج ۴، ص۳۷. طبری، ج ۵، ص۴۸۴.</ref> سپاه امویان پس از ورود به شهر، سه روز به قتل، غارت و تعرض پرداخت.<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴. المنتظم فی تاریخالملوک و الامم، ج ۶، ص۱۵. کتابالبدء و التاریخ، ج ۶، ص۱۴.</ref> مورخان گزارش کردهاند که در این واقعه هزاران نفر از مردم کشته شدند<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴ـ۱۸۵. التنبيه والاشراف، ص۳۰۵. وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفی، ج ۱، ص۱۲۶. انساب الأشراف، ج ۴، ص۴۲.</ref> که در میان آنان حدود هشتاد تن از صحابه<ref>الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۵.</ref> و بیش از هفتصد نفر از فرزندان مهاجرین و انصار حضور داشتند؛<ref>حوادث و وفیات ۶۱ـ۸۰ه، ص۳۰. وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفی، ج ۱، ص۱۲۶.</ref> بسیاری از قربانیان در قبرستان بقیع ، در کنار شهدای جنگ اُحد، به خاک سپرده شدند.<ref>ادعیه و آداب حرمین شریفین، ص285.</ref> | ||
زائر هنگام زیارت شهیدان واقعه حرّه و مجروحان جنگ احد که پس از بازگشت به مدینه شهید شدند و در بقیع دفن شدند، بگوید:<ref>ادعیه و آداب حرمین شریفین، ص286.</ref> | زائر هنگام زیارت شهیدان واقعه حرّه و مجروحان جنگ احد که پس از بازگشت به مدینه شهید شدند و در بقیع دفن شدند، بگوید:<ref>ادعیه و آداب حرمین شریفین، ص286.</ref> | ||
نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۳
زیارت شهدای واقعه حرّه
واقعهٔ حرّه یکی از قیام های مردم مدینه علیه حکومت امویان و یزید بن معاویه بود که در سال ۶۳ قمری روی داد؛ واژه حرّه در زبان عربی به معنای سنگستان سیاهرنگ است.[۱] پس از واقعهٔ کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش، نارضایتی گستردهای از حکومت یزید در میان مسلمانان، بهویژه در مدینه، شکل گرفت.[۲] مردم این شهر به رهبری عبدالله بن حنظله بن ابیعامر علیه امویان قیام کردند[۳] و والی یزید را از مدینه اخراج نمودند.[۴]
یزید بن معاویه برای سرکوب شورش، سپاهی بزرگ را به فرماندهی مسلم بن عقبه به مدینه فرستاد.[۵] سپاه امویان پس از ورود به شهر، سه روز به قتل، غارت و تعرض پرداخت.[۶] مورخان گزارش کردهاند که در این واقعه هزاران نفر از مردم کشته شدند[۷] که در میان آنان حدود هشتاد تن از صحابه[۸] و بیش از هفتصد نفر از فرزندان مهاجرین و انصار حضور داشتند؛[۹] بسیاری از قربانیان در قبرستان بقیع ، در کنار شهدای جنگ اُحد، به خاک سپرده شدند.[۱۰]
زائر هنگام زیارت شهیدان واقعه حرّه و مجروحان جنگ احد که پس از بازگشت به مدینه شهید شدند و در بقیع دفن شدند، بگوید:[۱۱]
زیارت شهدای واقعه حره
| اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا شُهداءُ یا سُعَداءُ یا نُجَباءُ یا نُقَباءُ یا أَهْلَ الصِّدْقِ وَالْوَفاءِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا مُجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدّارِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا شُهَداءُ وَرَحْمَةُ اللّهِ وَبَرکاتُهُ. |
| سلام برشما ای شهیدان، ای نیکانوسعادتمندان، ای جوان مردان و گرامیان، ای مهتران و بزرگتران، ای اهل صدق و وفا، سلام بر شما ای جهادکنندگان در راه خدا آن گونه که حق و سزاوار بود، سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان چه نیکوست سرانجام آن سرای جاویدان، سلام بر شما ای شهیدان، رحمت و برکات خداوند بر شما باد. |
| سلام برشما ای شهیدان، ای نیکانوسعادتمندان، ای جوان مردان و گرامیان، ای مهتران و بزرگتران، ای اهل صدق و وفا، سلام بر شما ای جهادکنندگان در راه خدا آن گونه که حق و سزاوار بود، سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان چه نیکوست سرانجام آن سرای جاویدان، سلام بر شما ای شهیدان، رحمت و برکات خداوند بر شما باد. |
پانویس
- ↑ الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۵. انساب الأشراف، ج ۴، ص۴۱. طبری، ج ۵، ص۴۹۴.
- ↑ تاریخ طبری، ج۵، ص۴۷۹-۴۸۰.
- ↑ تاریخ طبری، ج۵، ص۴۸۰-۴۸۲.
- ↑ طبری، ج ۵، ص۴۸۲. مروج الذهب، ج۳، ص۲۶۷.
- ↑ البدایة و النهایة، ج ۴، ص۲۲۰. الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۷۹. انساب الأشراف، ج ۴، ص۳۷. طبری، ج ۵، ص۴۸۴.
- ↑ الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴. المنتظم فی تاریخالملوک و الامم، ج ۶، ص۱۵. کتابالبدء و التاریخ، ج ۶، ص۱۴.
- ↑ الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۴ـ۱۸۵. التنبيه والاشراف، ص۳۰۵. وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفی، ج ۱، ص۱۲۶. انساب الأشراف، ج ۴، ص۴۲.
- ↑ الامامة والسیاسة، ج۱، ص۱۸۵.
- ↑ حوادث و وفیات ۶۱ـ۸۰ه، ص۳۰. وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفی، ج ۱، ص۱۲۶.
- ↑ ادعیه و آداب حرمین شریفین، ص285.
- ↑ ادعیه و آداب حرمین شریفین، ص286.
منابع
ابنقتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم، الامامة و السیاسة المعروف بتاریخالخلفاء، چاپ طه محمد زینی، [قاهره ۱۳۸۷/ ۱۹۶۷]، چاپ افست بیروت،بیتا.
ابنکثیر، البدایة و النهایة، چاپ احمد ابوملحم، بیروت، ۱۹۸۵م.
علیبن عبدالله سمهودی، وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفی، چاپ محمد محییالدین عبدالحمید، بیروت، ۱۹۸۴م.
علىبن حسين مسعودى، کتاب التنبيه والاشراف، چاپ دخويه، ليدن، ۱۸۹۴م.
محمدبن جرير طبرى، تاريخالطبرى: تاريخالامم والملوک، چاپ محمد ابوالفضل ابراهيم، بيروت، ۱۹۶۲ـ ۱۹۶۷م.
محمدبن محمدمفید، الارشاد فی معرفة حججاللّه علیالعباد، قم، ۱۴۱۳ق.
مسعودی، أبوالحسن علی بن الحسین بن علی، مروج الذهب و معادن الجوهر؛ به تحقیق اسعد داغر؛ چ2، چاپ دارالهجرة، قم، 1409ق.
مطهربن طاهر مقدسی، کتابالبدء و التاریخ، چاپ کلمان هوار، پاریس، ۱۸۹۹ـ۱۹۱۹م.
علىبن حسين مسعودى، کتاب التنبيه والاشراف، چاپ دخويه، ليدن ۱۸۹۴م.
احمدبن یحیی بلاذری، انسابالاشراف، چاپ ماکس شلوسینگر، اورشلیم، ۱۹۳۸م.
بلاذری، أحمد بن یحیی بن جابر، انساب الأشراف، تحقیق احسان عباس،چاپ جمعیة المستشرقین الألمانیة، بیروت، 1979م.
مطهربن طاهر مقدسی، کتابالبدء و التاریخ، چاپ کلمان هوار، پاریس، ۱۸۹۹ـ۱۹۱۹.
ابنجوزی، المنتظم فی تاریخالملوک و الامم، چاپ محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت ،۱۹۹۲م.
محمدبن احمد ذهبی، تاریخالاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، چاپ عمر عبدالسلام تدمری، حوادث و وفیات ۶۱ـ۸۰ه، بیروت ۱۹۹۰م.