|
|
| خط ۱۲: |
خط ۱۲: |
|
| |
|
| == هزینههای سفر == | | == هزینههای سفر == |
| سفر حج هزینه فراوان داشت. اگر حاجی تنها سفر میکرد، باید هزینه خانواده خود را دست کم برای یک سال تهیه مینمود و سپس راهی سفر حج میشد. این استطاعت مالی برای حاجیان به آسانی حاصل نمیشد و حجگزاری همیشه ویژه توانگران بود.<ref>قابوس نامه، ص16.</ref> | | سفر حج امروزه همگانی شده؛<ref>تاریخ بیهق، ص188-189.</ref> اما در گذشته هزینهی سنگینی داشت و ویژهی توانگران بود؛ ازاینرو حاجی باید هزینهی یکسال خانواده را تأمین میکرد.<ref>قابوس نامه، ص16.</ref> این نابرابری اقتصادی، به رواج ضربالمثلهای اعتراضی و کنایهآمیز دربارهی حاجیان انجامید.<ref>فرهنگ امثال سخن، ج1، ص16، 85، 119، 346، 682.</ref> در میراث مکتوب، از حج طبقات فرودست گزارشی نیست، جز داستانهای صوفیان که با توکل و بیزادوتوشه سفر میکردند.<ref>نک: گلستان سعدی، ص58، 124.</ref> |
|
| |
|
| همین موضوع سبب رواج پارهای از ضربالمثلهای کنایهآمیز درباره حاجیان در میان مردم بود که به بیعدالتی اجتماعی در توزیع ثروت در جامعه اعتراض میکردند. درونمایه این ضربالمثلها و همانندهای آنها در ادبیات منظوم و منثور، مخالفت با ریاکاری و دل خوش کردن به ظواهر شریعت است؛ ضربالمثلهایی چون: «انگور بدزد شیره کن/ خرجی راه مکه کن»؛ «حاجی را از شکمش باید شناخت»؛ «سه دزد بیصدا دارم الهی/ حاجی و مشهدی و کربلایی»؛ «افزون ز هزار کعبه باشد یک دل»؛ «دل به دست آور که حج اکبر است».<ref>فرهنگ امثال سخن، ج1، ص16، 85، 119، 346، 682.</ref> در ادبیات مکتوب حج، آنچه از میراث گذشتگان تا پیش از دوران معاصر برای ما باقی مانده، بیشتر درباره حجگزاری ثروتمندان است. به ویژه در دوران حکومت قاجار، بیشتر سفرنامهها از آنِ اشراف است. از حجگزاری طبقه فرودست ایرانی، گزارشی چندان در دست نیست؛ جز آنچه در داستانهای مربوط به حجگزاری عارفان و صوفیان آمده است. صوفیان معمولاً بر اندیشه توکل، بدون زاد و توشه در راه دشوار حج گام مینهادند و گاه روزهای فراوان گرسنگی را تحمل میکردند.<ref>نک: گلستان سعدی، ص58، 124.</ref>
| | کاروانها در گذشته در مسیر زمینی حج، مزار بزرگان را زیارت میکردند و این آیین، بخشی از فرهنگ سفر حج به شمار میرفت.<ref>تاریخ بیهق، ص188-189.</ref> از همین رو، ایرانیان شیعه نیز زیارت قبور امامان در عراق را در همین سفر به جا میآوردند<ref>تاریخ حجگزاری ایرانیان، ص178، 318.</ref> و برخی نیز پیش یا پس از سفر حج به زیارت امام رضا(ع) در خراسان میرفتند.<ref>نک: زبور آل داود، ص136-137.</ref> |
| | |
| امروزه حجگزاری اختصاصی به ثروتمندان ندارد و بسیاری از مردم طبقه متوسط جامعه نیز به حج میروند. رفتن به مکانهای زیارتی در طول مسیر حج به ویژه تا پیش از دوران معاصر که مسافرتها از راه زمینی انجام میشد، بسیار رواج داشته است. کاروانهای حج در مسیر خود، مزار بزرگان صوفیه و عالمان و صالحان را زیارت میکردند.<ref>تاریخ بیهق، ص188-189.</ref> ایرانیان شیعه مذهب پایبند بودند که در راه حج، قبور امامان در عراق را زیارت کنند و ثواب حج و زیارت امامان را در یک سفر جمع نمایند.<ref>تاریخ حجگزاری ایرانیان، ص178، 318.</ref> گروهی از مردم ایران زیارت مشهد [[امام رضا(ع)]] در [[خراسان]] را نیز پیش یا پس از سفر حج خود به جا میآوردهاند.<ref>نک: زبور آل داود، ص136-137.</ref>
| |
|
| |
|
| == بدرقه و استقبال == | | == بدرقه و استقبال == |