معراج نامه شجاعی مشهدی
معراجنامه شجاعی مشهدی منظومهای داستانی به زبان فارسی، سروده شجاعی مشهدی در شرح معراج و سفر آسمانی پیامبر اسلام (ص) و مشاهدات ایشان از بهشت و دوزخ است.
معرفی منظومه و شاعر آن
معراج نامه، منظومهای داستانی به زبان فارسی در شرح معراج پیامبر اسلام (ص) و مشاهدات ایشان از بهشت و دوزخ است. گفته شده با وجود اشکالات فراوان در وزن و قافیه و سطح نه چندان بالای ارزش ادبی، این اثر در دوره قاجار از محبوبیت بالایی برخوردار بوده و بارها به صورت چاپ سنگی منتشر شده است.[۱]
اطلاعات زندگیشناختی چندانی از شجاعی مشهدی در دست نیست؛ اما بر پایه اشعار وی، او تا اوایل سده سیزدهم هجری قمرى در قید حیات بوده و در سال ۱۲۰۴ ق از مشهد به عتبات عالیات سفر کرده است [۲]. از این رو، زمان سرایش این منظومه را میتوان اواخر سده دوازدهم یا اوایل سده سیزدهم هجری قمری دانست.
نسخههای خطی
بنابر پژوهشها، بیشتر نسخههای خطی شناختهشده این منظومه متعلق به حوزه شبهقاره هند است که نشاندهنده توجه فارسیزبانان آن دیار به اثر است. نسخههای هندی معراجنامه غالباً نفیس و شامل نگارههایی از داستان معراج و اماکن مقدس حرمین شریفین، عتبات عالیات و زیارتگاههای شیعی هستند.[۱]
تاکنون سه نسخه خطی شاخص از این اثر در حوزه شبهقاره شناسایی شده است: نسخه کتابخانه دانشگاه پنجاب (لاهور): [۳]؛ نسخه حراجی بونامز [۴] و نسخه کتابخانه ملی اسرائیل: [۵].[۶]
پانویس
منابع
- خامهیار، احمد، (1392)، «نسخههای خطی معراجنامه شجاعی»، کتاب ماه هنر، شماره 175.
- شجاعی مشهدی، (بیتا)، «داستان پادشاه چین و امام علی7»، مجموعه شماره 9068 در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران