پرش به محتوا

مفضل بن محمد جندی

از ویکی حج
مفضل بن محمد جَنَدی
مشخصات فردی
کنیهابو سعید
نسبمنسوب به جَنَد در یمن
دیناسلام
منصبعالم
تاریخ درگذشت308ق.
مشخصات دینی
نقش‌های برجستهمحدث و عالم اسلامی
دیگر فعالیت‌هانگارش کتاب در فضایل مدینه و مکه

مفضل بن محمد بن ابراهیم بن مفضل جَنَدی مکی (درگذشت ۳۰۸ق)، محدث و قاری قرن سوم و آغاز قرن چهارم هجری بود. وی از محدثان مکه به شمار می‌رفت و فضائل المدینة، از کهن‌ترین نگاشته‌ها دربارهٔ فضایل و احکام شهر مدینه، از آثار اوست.

تبار و جایگاه علمی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

ابو سعید مفضل بن محمد بن ابراهیم بن مفضل جندی، از نسل عامر بن شراحیل شعبی کوفی بود. نسبت «جَنَدی» به شهر جَنَد، از نواحی یمن، بازمی‌گردد.[۱]

جندی در مکه به تدریس و نقل حدیث اشتغال داشت و در مسجدالحرام حلقهٔ درس برپا می‌کرد.[۲] رجالیان و تراجم‌نگاران او را با اوصافی مانند «ثقه» و «کثیرالحدیث» ستوده‌اند و ذهبی از او با عنوان «محدث مکه» یاد کرده است.[۳]

مشایخ و شاگردان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

جندی نزد شماری از استادان و محدثان روزگار خود دانش آموخت، از جمله:[۴]

  • صامت بن معاذ جندی
  • محمد بن عمر عُذی
  • ابراهیم بن محمد شافعی
  • ابوحمد محمد بن یوسف
  • علی بن زیاد لججی
  • حسن بن علی حوانی

شماری از محدثان و قاریان نیز از او حدیث شنیدند یا روایت کردند، از جمله:[۵]

  • ابوبکر بن مجاهد
  • عبدالواحد بن ابی‌هاشم
  • ابوالقاسم طبرانی
  • ابوحاتم بُستی، مشهور به ابن حبان
  • ابوبکر بن مقری
  • ابوجعفر عقیلی
  • ابواحمد بن عدی
  • محمد بن سعید بن عبدان

وفات[ویرایش | ویرایش مبدأ]

بنابر گزارش غالب مورخان و تراجم‌نگاران، جندی در جمادی‌الاولی سال ۳۰۸ق در مکه درگذشت.[۶] بااین‌حال، سمعانی وفات او را پس از سال ۳۱۰ق دانسته است.[۷]

آثار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

از مفضل بن محمد جندی دو اثر گزارش شده است:

  • فضائل مکة: بخشی از نسخهٔ خطی این اثر با شمارهٔ ۳۳۰ در کتابخانهٔ ظاهریهٔ دمشق نگهداری می‌شود.[۸]
  • فضائل المدینة: رساله‌ای در احادیث فضایل شهر پیامبر، مسجدالنبی، حرمت صید و قطع درختان و حدود حرم مدینه.[۹]

پانویس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. ↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ذیل «جَنَد».
  2. ↑ عقیلی، الضعفاء الکبیر، ذیل ترجمهٔ مفضل بن محمد جندی.
  3. ↑ ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ذیل ترجمهٔ مفضل بن محمد جندی؛ سمعانی، الأنساب، ذیل «الجندی».
  4. ↑ ابن حجر عسقلانی، تهذیب التهذیب، ذیل ترجمهٔ مفضل بن محمد جندی.
  5. ↑ ابن حجر عسقلانی، تهذیب التهذیب، ذیل ترجمهٔ مفضل بن محمد جندی؛ ابن عدی، الکامل فی ضعفاء الرجال، ذیل ترجمهٔ او.
  6. ↑ ذهبی، العبر فی خبر من غبر، ذیل حوادث سال ۳۰۸ق.
  7. ↑ سمعانی، الأنساب، ذیل «الجندی».
  8. ↑ حاجی خلیفه، کشف الظنون، ذیل «فضائل مکة».
  9. ↑ ابن نجار، اخبار مدینة الرسول؛ سمهودی، وفاء الوفا بأخبار دار المصطفی.

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • ابن اثیر، مبارک بن محمد، جامع الاصول فی احادیث الرسول، تحقیق ایمن صالح شعبان، بیروت، دارالکتب العلمیة.
  • ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، تهذیب التهذیب، بیروت، دارالفکر.
  • ابن سعد، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، بیروت، دار صادر.
  • ابن عدی، عبدالله بن عدی، الکامل فی ضعفاء الرجال، بیروت، دارالکتب العلمیة.
  • ابن شبه، عمر بن شبه، تاریخ المدینة المنورة، تحقیق فهیم محمد شلتوت، قم، دارالفکر.
  • ابن نجار، محمد بن محمود، اخبار مدینة الرسول، مکه، مکتبة الثقافة الدینیة.
  • سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الأنساب، بیروت، دارالجنان.
  • سمهودی، علی بن عبدالله، وفاء الوفا بأخبار دار المصطفی، بیروت، دارالکتب العلمیة.
  • ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، تحقیق شعیب ارنؤوط، بیروت، مؤسسة الرسالة.
  • ذهبی، محمد بن احمد، العبر فی خبر من غبر، تحقیق محمد سعید، کویت، دارالکتب العلمیة.
  • عقیلی، محمد بن عمرو، الضعفاء الکبیر، بیروت، دارالمکتبة العلمیة.
  • قائدان، اصغر، «فضائل المدینه (جندی)»، میقات حج، سال دوم، شمارهٔ چهارم، تابستان ۱۳۷۲ش، صص ۳۴–۳۶.
  • یاقوت حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، بیروت، دار صادر.