کاربر:Salar/صفحه تمرین۲
پوشاندن پا در فقه اهل سنت از محرمات احرام ویژه مردان احرامگزار است. فقیهان اهلسنت پوشیدن نوعی دمپایی را که روی آن باز و تنها دارای بند یا نخی است که بین انگشتان قرار میگیرد جایز شمردهاند.
جایگاه
پوشاندن پا که از محرمات احرام بهشمار میرود، با عنوان «لبس الخُفّ و الجَوْرَب» در منابع فقهی یاد شده و همه منابع فقه اهلسنّت[۱] آن را ذیل موضوع «پوشیدن لباس دوخته شده» آوردهاند.
حکم
- بهنظر فقیهان اهلسنّت[۲] پوشاندنِ پا برای احرامگزار مرد جایز نیست و دلیل دیدگاه آنها، روایات است.[۳]
محدوده جایز پوشاندن پا
در محدوده جایز پوشاندن پا در حال احرام، میان فقیهان اهل سنت اختلافنظر است:
- فقیهان اهلسنت[۴] پوشیدن نعلین یا تاسومه (نوعی دمپایی که روی آن باز و تنها دارای بند یا نخی است که بین انگشتان قرار میگیرد)[۵][۶] را برای مرد احرامگزار جایز شمردهاند؛ ولی پوشیدن جوراب، چکمه یا کفشی که همه روی پا را میپوشاند، حرام دانستهاند.[۷]
- در باور فقیهان مالکی و حنبلی و شافعی، پوشیدن هرگونه کفش یا چکمه که روی پا را بپوشاند، حرام است.[۸] حنفیان پوشیدن هر چیز را که برآمدگی رویِ پا را نپوشاند، جایز شمردهاند.[۹]
- در فقه شافعی و مالکی و حنبلی، پوشاندن بخشی از پا مانند پوشاندن همه آن حرام است.[۱۰] در فقه حنفی، پوشیدن هرچه که بالاتر از کعبین (برآمدگی دو طرف پا) را بپوشاند، حرام و پوشاندن پایینتر از آن جایز است.[۱۱]
معنای اصطلاحی نزد اهل سنت
اما در معنای جدال در حج، میان عالمان اهل سنت اختلاف است. برخی مقصود از جدال ناپسند در حج را اموری چون خشمگین کردن رفیق و همراه،[۱۲] مشاجره زبانی با حاجیان،[۱۳] اختلاف ورزیدن در مکان وقوف،[۱۴] و ستیز و تردید هنگام حج دانسته و آن را در زمره محرمات احرام نشمردهاند.[۱۵] ..........
فقیهان و مفسران اهلسنت مقصود از جدال ناپسند در حج را اموری چون خشمگین کردن رفیق و همراه،[۱۶] مشاجره زبانی با حاجیان،[۱۷] اختلاف ورزیدن در مکان وقوف،[۱۸] و ستیز و تردید هنگام حج دانسته و آن را در زمره محرمات احرام نشمردهاند.[۱۹] البته به سخن شماری از فقیهان اهلسنت، کراهت یا حتی حرمت جدال احرامگزار را میتوان برداشت کرد.[۲۰] اما آنان به این ممنوعیت تصریح نکردهاند. تنها شماری از مفسران اهلسنت بر آنند که مقصود از جدال، شک در حج و وجوب آن است و حج با چنین جدالی باطل بهشمار میرود؛ زیرا شک در وجوب حج، موجب کفر و بطلان حج است.[۲۱] .........................................////
از جمله حکمتهای نهی از جدال در حج، بر پایه منابع فقهی و تفسیری، چنین است: تقوا (سوره بقره، آیه 197)، پرهیز از دروغ و لغو،[۲۲] و پیشگیری از راه یافتن شبهه به قلب.[۲۳]
پانوشت
- ↑ المدونة الکبری، ج1، ص463؛ المبسوط، سرخسی، ج4، ص7؛ روضة الطالبین، ج2، ص405؛ المغنی، ج3، ص272.
- ↑ المبسوط، سرخسی، ج4، ص7؛ المغنی، ج3، ص271-272؛ المجموع، ج7، ص249-258؛ الثمر الدانی، ص382-383.
- ↑ صحیح البخاری، ج1، ص42؛ ج2، ص215؛ صحیح مسلم، ج4، ص2-3؛ سنن الترمذی، ج2، ص165.
- ↑ المبسوط، سرخسی، ج4، ص126-127؛ مواهب الجلیل، ج4، ص205-206؛ حواشی الشروانی، ج4، ص163؛ کشاف القناع، ج2، ص473، 496.
- ↑ النهایه، ج2، ص83، «نعل.
- ↑ مغنی المحتاج، ج1، ص519.
- ↑ المبسوط، سرخسی، ج4، ص7.
- ↑ المغنی، ج3، ص275؛ مغنی المحتاج، ج1، ص519.
- ↑ الدر المختار، ج2، ص539.
- ↑ المغنی، ج3، ص275؛ المجموع، ج7، ص258؛ الشرح الکبیر، ج2، ص55.
- ↑ الاختیار، ج1، ص144.
- ↑ المبسوط، ج4، ص7؛ البحر الرائق، ج2، ص566؛ المجموع، ج7، ص140.
- ↑ جامع البیان ج2، ص370-372.
- ↑ الموطا، ج1، ص389.
- ↑ نک: بدائع الصنائع، ج2، ص183-216؛ روضة الطالبین، ج2، ص401-418؛ کشاف القناع، ج2، ص489-520.
- ↑ المبسوط، ج4، ص7؛ البحر الرائق، ج2، ص566؛ المجموع، ج7، ص140.
- ↑ جامع البیان ج2، ص370-372.
- ↑ الموطا، ج1، ص389.
- ↑ نک: بدائع الصنائع، ج2، ص183-216؛ روضة الطالبین، ج2، ص401-418؛ کشاف القناع، ج2، ص489-520.
- ↑ المغنی، ج3، ص265؛ کشاف القناع، ج2، ص523؛ البحر الرائق، ج2، ص566.
- ↑ التفسیر الکبیر، ج5، ص182.
- ↑ تذکرة الفقهاء، ج7، ص394.
- ↑ الثمر الدانی، ص24.