در حال ویرایش اسرار سعی

{{اصلی|سعی}}سَعْی یکی از اعمال واجب<ref>الخلاف، ج2، ص328-330؛ منتهی المطلب، ج10، ص427؛ أحکام القرآن، ج‏1، ص118</ref> [[عمره مفرده]] و [[عمره تمتع]] و به معنای هفت بار پیمودن<ref>. المبسوط(سرخسی)، ج1، ص 362؛ مدارک الاحکام، ج8، ص207؛ الروضة البهیة، ج2، ص263.</ref> فاصلهٔ میان دو کوه [[صفا و مروه]] در [[مکه]] است.<ref>. المبسوط فی فقه الإمامیة؛ ج1، ص 307؛ شرائع الإسلام، ج1، ص179؛ منتهی المطلب، ج10، ص 414، 418، 427.</ref> این عمل یادآور تلاش [[هاجر]] در جست‌وجوی آب برای [[حضرت اسماعیل(ع)]] و از مهم‌ترین [[مناسک حج]] و [[اعمال عمره تمتع|عمره]] است.<ref name=":0" />

فاصله این دو کوه که حدود ۳۷۵ متر است، [[مسعی]] نامیده می‌شود.<ref>نگاه کنید به: «صفا و مروه»، سيدعلى قاضى عسكر، در «فصلنامه ميقات حج»، ش٩، ص۸۸-۱۰۶ .</ref> این عمل پس از [[نماز طواف]] و پیش از [[تقصیر]] انجام می‌شود.<ref>. المبسوط فی الفقه الامامیه، ج1، ص361؛ السرائر، ج1، ص578؛ شرائع الإسلام، ج1، ص 203-204 ، المجموع، ج8، ص 63،78؛ المبسوط، (سرخسی)، ج4، ص46؛ حاشیة الدسوقی، ج2، ص34.</ref>

بنابر روایتی از [[حضرت محمد (ص)]]، حج‌گزار با [[سعی]] میان [[صفا و مروه]]، از گناهانش بیرون می‌رود.<ref>التهذيب، ج ۵، ص ۱۹، روایت ۵۶ ؛ فقیه، ج ۲، ص ۲۰۸، روایت ۲۱۶۷ .</ref> برخی پاک شدن درون را عامل ایجاد نورانیت در باطن [[حاجی]] دانسته‌اند.<ref>عوارف المعارف، ص۲۹۳-۲۹۶.</ref> در روایتی دیگر از پیامبر، پاداش سعی با پاداش حج پیاده و پاداش آزاد کردن هفتاد بنده برابر شمرده شده است.<ref>بحار، ج٩۶، ص٢٣۶.</ref> در روایاتی از امامان [[شیعه]] بر فضیلت محل سعی تأکید شده است.<ref>بحار، ج٩۶، ص۲۳۴-٢٣۵.</ref> از [[امام صادق(ع)]] نقل شده که در نزد خداوند، هیچ بقعه‌ای محبوب‌تر از محل سعی نیست؛ زیرا هر زورگویی در آن، خوار می‌شود.<ref>الکافی، ج۴، ص۴۳۴.</ref>

[[امام صادق(ع)]] در روایتی با هدف بیان حقیقت [[صفا و مروه]]، توصیه کرد که با ایستادن بر کوه صفا روح و درون خود را برای روز دیدار با خداوند تصفیه کن و جلا ده و نزد مروه صاحب مروت و اوصافی وارسته باش.<ref>مصباح الشریعه، ص47.</ref>  

برخی با توجه به مبارزه با [[شیطان]] در [[رمی|رمی جمرات]] و مبارزه با نَفس در [[قربانی]] و [[حلق]]، این مرحله از [[اعمال حج تمتع|اعمال حج]] را دارای باطن و کاربرد اجتماعی دانسته و صفا را اشاره به صافی دل دوستان در مقام معرفت و مروه را اشاره به مروت عارفان در راه خدمت معرفی کرده‌اند.<ref>كشف الاسرار، ج۱، ص ۴۳۰ ؛ بیان السعادة، ج۱، ص ۱۵۷ .</ref> به عبارت دیگر آن صفوت و این مروت در نهاد بشریت است و قلب [[حاجی]] از این صفا و مروت و با نور خدایی منور می‌شود. <ref>درسنامه اسرار حج، ص149.</ref> نتیجتا حاجی پس از بازگشت از [[حج]] در مقابل مردم مدارا و مردانگی بیشتری نشان خواهد داد.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج ، ص 192.</ref>

بر اساس روایات، سعی واجب شده است برای خوار کردن زورگویان<ref>فروع کافی ج ۴، ص ۳۳۴، روایت ۳ ؛ علل الشرایع، ص ۴۳۳ روایت ۲ ؛ فقیه، ج ۲، ص ۱۹۶، روایت ۲۱۲۴ .</ref> و نزد خداوند هیچ بقعه ای محبوب‌تر از محل سعی نیست زیرا هر گردنکشی در آن خوار می‌شود.<ref>فروع کافی، ج ۴، ص ۴۳۴، روایت ۵ .</ref> برخی احساس ذلت متکبران و گردنکشان در این مکان را به سبب جمعیت عظیمی که برای عبادت خداوند در حرکتند دانسته‌اند.<ref>اسرار عرفانی حج، ص422.</ref> برخی روایات، هروله هنگام سعی را به معنای گریز و دوری جستن از قدرت خود در برای قدرت خداوند دانسته‌اند<ref>بحار الانوار، ج96، ص124.</ref> که موجب کاهش تکبر در انسان می‌شود.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج ، ص 191.</ref>

[[هروله]] در محدوده خاصی از [[مسعی]]، برای مردان مستحب بوده<ref>سنن النسائی، ج۵، ص۲۴۲ و ص۲۴۳؛ السنن الکبری، ج۵، ص۷۹؛ علل الشرایع، ج۲، ص۴۳۳؛ وسائل الشیعه، ج۱۳، ص۴۷۱؛ الکافی، ج۴، ص۴۳۴.</ref> و در این مورد ادعای اجماع بین مذاهب اسلامی شده است.<ref>تذکرة الفقهاء، ج۸، ص۱۳۴؛ جواهر الکلام، ج۱۹، ص۴۲۴؛ مجمع الفائدة، ج۷، ص۱۶۸؛ کشف اللثام، ج۶، ص۱۵؛ منتهی المطلب، ج۱۰، ص۴۱۱؛ روضة الطالبین، ج۲، ص۳۶۹؛ بدایة المجتهد، ج۱، ص۲۷۳.</ref> هروله را به معنای حمله به ابلیس و پیروان و یاران او دانسته‌اند.<ref>درسنامه اسرار حج، ص157.</ref> [[امام صادق(ع)]] علت [[مستحب]] بودن هروله را چنین بیان کردند که در این مکان، شیطان بر [[حضرت ابراهیم‌(ع)]] ظاهر شد و آن حضرت به فرمان [[جبرئیل]] برای دور کردن وی به دنبال او هروله نمود، پس از این عمل شیطان فرار کرده و از آن حضرت دور شد، از این رو این عمل در میان حج‌گزاران سنت شد.<ref>علل الشرایع، ج۲، ص۴۳۲؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۱۹۶.</ref> حدیثی دیگری هروله را نشانه فرار از هواس نفس دانسته است.<ref>بحار الانوار، ج96، ص124.</ref>