الگو:مقاله پیشنهادی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۸ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۲۶

امام حسن مجتبی(ع) فرزند علی بن ابی‌طالب(ع)، دومین امام شیعیان و پنجمین خلیفه مسلمانان بود. او را شبیه‌ترین فرد به رسول خدا(ص) و فردی عابد و زاهد دانسته‌اند و گزارش کرده‌اند که چند بار در زندگی تمام یا نیمی از اموالش را صدقه داد. امام حسن پس از شهادت امام علی(ع)، با بیعت مردم به خلافت رسید و در سال ۴۱ قمری به دلیل دودستگی در سپاهیانش مجبور به پذیرش صلح با معاویه بن ابی‌سفیان شد؛ معاویه ادعای خلافت داشت و سپاه بزرگی از شام را برای جنگ با امام حسن به سوی عراق فرستاده بود.

امام حسن(ع) بارها با پای پیاده به حج رفت. پیکرش را بعد از شهادت، در قبرستان بقیع در کنار مادربزرگش فاطمه بنت اسد دفن کردند. مکانی که بعدها امام زین العابدین(ع) و امام باقر(ع) نیز در همانجا دفن شدند. گنبدی بر آن ساخته‌ شده و به قبور ائمه بقیع شهرت یافت که در سال 1344 قمری به دست وهابیان تخریب شد.

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''انس الساری و السارب''' سفرنامه [[حج]] نوشته ابوعبدالله محمد بن احمد مشهور به السراج و ملقب به ابن ملیح است. سفر ابن ملیح از [[مراکش]] تا [[مکه]] و سپس بازگشت به مراکش بیش از دو سال در فاصله سال های 1040 تا 1042 قمری به طول انجامید و گویا او سفرنامه‌اش را بعد از سال 1045 نگاشته است.
+[[امام حسن مجتبی(ع)]] فرزند [[علی بن ابی‌طالب(ع)]]، دومین امام [[شیعه|شیعیان]] و پنجمین [[خلیفه]] مسلمانان بود. او را شبیه‌ترین فرد به [[حضرت محمد (ص)|رسول خدا(ص)]] و فردی عابد و زاهد دانسته‌اند و گزارش کرده‌اند که چند بار در زندگی تمام یا نیمی از اموالش را صدقه داد. امام حسن پس از شهادت امام علی(ع)، با بیعت مردم به خلافت رسید و در سال ۴۱ قمری به دلیل دودستگی در سپاهیانش مجبور به پذیرش صلح با [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه بن ابی‌سفیان]] شد؛ معاویه ادعای خلافت داشت و سپاه بزرگی از شام را برای جنگ با امام حسن به سوی عراق فرستاده بود.
-سفرنامه که نثری ادبی دارد و آمیخته به شعرهای متعدد است، حاوی گزارشی دقیق و شامل اطلاعات جغرافیای طبیعی و انسانی از منازل سفر حج مردمان مغرب اسلامی است.
+امام حسن(ع) بارها با پای پیاده به [[حج]] رفت. پیکرش را بعد از شهادت، در [[بقیع|قبرستان بقیع]] در کنار مادربزرگش [[فاطمه بنت اسد]] دفن کردند. مکانی که بعدها [[امام زین العابدین|امام زین العابدین(ع)]] و [[امام باقر|امام باقر(ع)]] نیز در همانجا دفن شدند. گنبدی بر آن ساخته‌ شده و به قبور ائمه بقیع شهرت یافت که در سال 1344 قمری به دست [[وهابیت|وهابیان]] تخریب شد.
-این سفرنامه که نویسنده آن به زیارت مقابر و زیارتگاه‌های منسوب به انبیا، امام‌زادگان، علما و صوفیه پایبندی داشته است، از نظر شناخت فرهنگ زیارت و اماکن زیارتی در شمال آفریقا، مصر، شام و حجاز ارزشمند است. سفرنامه همچنین شامل توصیفی قبور امامان(ع) در قبرستان [[بقیع]] در مدینه و مختصری از فضایل ایشان است. توصیف مفصل بناها و زیارتگاه‌های  [[مصر]] و گزارش برخی جزییات بنای [[مسجدالنبی]] بعد از بازسازی سال ۸۷۹ قمری، از ویژگی‌های کتاب است.
-ابن ملیح به تصوف گرایش داشت و سفرش را با کاروانی از صوفیان مغرب آغاز کرد و در طول سفر نیز به دیدار مشایخ صوفیه رفته و از آنان یاد کرده است.
-[[انس الساری|ادامه...]]