اسرار احرام: تفاوت میان نسخه‌ها

}}'''اَسرار اِحرام''' مجموعه‌ای از معانی، اهداف و نتایج عمل [[احرام]] در [[حج]] و [[عمره|عُمره]] است. معنای احرام، حرام کردن گناهان بر خود و پرهیز از لذت‌های دنیایی با هدف نزدیکتر شدن به خداوند و خالص شدن فقط برای خود خدا است. از دیگر اهداف احرام، پاسداشت حریم [[کعبه]] و ایجاد آمادگی، تواضع و امید برای انجام [[مناسک حج|اعمال حج]] هست.

معنای [[احرام]] دوری از همه گناهان است. [[حج‌گزار]] باید هنگام احرام از لذت‌های حرام فاصله بگیرد و حتی از لذت‌های حلال به اندازه ضرورت استفاده کند.<ref>أنوار الحقيقة وأطوار الطريقة وأسرار الشريعة، ص831.</ref> احرام بازگشت به پیمانی قدیمی با خداست به این معنا که زائر در ادامه زندگی نیز حرمت نگه دارد و گناه نکند.<ref>عرفان اسلامی، ج7، ص112؛ درسنامه اسرار حج، ص79.</ref>

شخص [[حج‌گزار]] خود را فقط وقف خدا کرده و دستور به احرام تذکر به این نکته است که آدمی فقط برای خداست. انسان [[محرم (احرام‌گزار)|مُحرِم]] از انجام برخی اعمال حلال نیز [[محرمات احرام|منع شده]]. به این معنا که آن اعمال به خودی خود حلال هستند ولی در موقعیت خاصِ احرام، این انسان است که بر آن اعمال و اشیاء حرام شده. این نگاه لطیف به احرام اشاره به این دارد که انسان برای خدا خلق شده و اشیاء برای انسان خلق شده‌اند.<ref>اسرار عرفانی عمره، ص64.</ref>

به نقل از [[امام رضا(ع)]] علت وجوب احرام این است که حجاج قبل از داخل شدن به حرم امن خداوند، از جهت خشوع و تواضع آماده شده و غرور خود را در برابر عظمت خداوند، زمین بگذارند. علت دیگر وجوب احرام ایجاد صبر و امید برای رسیدن به ثواب اعمال است.<ref>علل الشرايع(فارسی)، ج1، ص869.</ref>

هنگامی که حاجی احرام می‌بندد. قلب خود را از اندیشه‌های معنوی که مقدار کمی از آن در وجودش بوده، پر می‌کند و از زندگی دنیایی فاصله می‌گیرد. در آنجا خود را فقط به عنوان یکی از لشگريان خداوند متعال می‌بیند كه آنان را خوانده و به اجابت موفق گشته‌اند.<ref>عرفانی اسلامی، ج7، ص87.</ref>