کاربر:Kamran/صفحه تمرین۱: تفاوت میان نسخه‌ها

Kamran (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Kamran (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۸۱: خط ۸۱:
این کتاب به همت پژوهشکده حج و زیارت و به قلم احمد خامه‌یار در سال 1403 توسط نشر مشعر در 500 نسخه منتشر شده است. کتاب 199 صفحه دارد و در قطع رحلی و به صورت تمام رنگی منتشر شده است و شامل بیش از صد تصویر رنگی از نگاره‌های بقیع و تصاویر قدیمی مدینه است.
این کتاب به همت پژوهشکده حج و زیارت و به قلم احمد خامه‌یار در سال 1403 توسط نشر مشعر در 500 نسخه منتشر شده است. کتاب 199 صفحه دارد و در قطع رحلی و به صورت تمام رنگی منتشر شده است و شامل بیش از صد تصویر رنگی از نگاره‌های بقیع و تصاویر قدیمی مدینه است.


جمال الدین مطری
شیخ طوسی
==نام==
 
نام کاملش محمد بن احمد بن محمد المطری بود. با لقب‌های جمال‌الدین و جمال المطری شناخته می‌شود. همچنین او را با شناسه‌‌های انصاری، سعدی، عبادی و مدنی هم یاد کرده‌اند.  
=زندگی‌نامه=
==زندگی==
محمد بن حسن بن علی بن حسن طوسی، در سال 385 در شهر طوس خراسان به دنیا آمد. درباره زندگی او در دوران اقامتش در خراسان اطلاع چندانی در دست نیست. می‌دانیم که او در سال 408 قمری یعنی در سن 23 سالگی به بغداد آمد و در آنجا ساکن شد. برخی پژوهشگران بر اساس اطلاعاتی که در آثا شیخ طوسی پراکنده است نام سه تن از استادان او در خراسان را یافته اند: ابوحازم نیشابوری (م417ق.)، عبدالحمید مقری نیشابوری(م.427ق.) و محمد بن سلمیان حمرانی.
پدر بزرگش در طور سیناء زندگی می‌کرد و از آنجا به شهر مَطَریه در مصر هجرت کرد. پدرش احمد از مطریه به مدینه آمد و در مدینه او را به مَطَری می‌شناختند<ref>التحفه اللطیفه، ج۱، ۱۰۷</ref>
در بغداد او ابتدا در مجالس درس شیخ مفید شرکت کرد و بر کتاب استادش المقنعه شرحی نگاشت که به نام تهذیب الاحکام. بعد از وفات مفید در 413 او شاگرد شریف مرتضی شد که بعد از مفید شخصیت برجسته شیعی در بغداد بود. او دراین مدت کتاب الشافی فی الامامه شریف مرتضی را تلخیص کرد.  
جمال‌الدین در سال ۶۷۱  یا به قولی 673 قمری در مدینه به دنیا آمد. <ref>التحفه اللطیفه، ج۲، ص413</ref> (برخی نیز تاریخ تولد او را ۶۷۶ دانسته‌اند. الدرر الکامنه ابن حجر)
طوسی در مدت اقامتش در بغداد از علمای دیگری نیز شاگردی کرد و آز آنان حدیث شنید. نام ۳۲ تن از مشایخ او را فهرست کرده اند.
پدرش احمد از موذنان مسجدالنبی بود.<ref>التحفه اللطیفه، ج۱، ص۲۷</ref> جمال‌الدین مطری از موذنان بزرگ مسجد نبوی بود. (الدرر الکامنه)
بعد از وفات شریف مرتضی در سال 436 او جایگاه علمی و ریاست امامیه در بغداد را به خود اختصاص داد. رابطه او با دستگاه خلافت هم خوب بود و خلیفه قائم بامر الله کرسی تدریس را به او داده بود. با ورود سلاجقه که به بغداد در سال 477 وضعیت شیعیان در این شهر نیز خراب شد. سلاجقه که با شیعیان دشمنی می‌کردند برخی محلات شیعی را غارت کردند و خانه شیخ طوسی را نیز آتش زدند. پس از این واقعه او به نجف مهاجرت کرد. در نزدیکی مرقد امام علی خانه‌ گزید و حلقه درسی را در نجف تشکیل داد. او تا زمان وفاتش حدود 12 سال در این شهر زندگی کرد و پایه‌های حوزه علمی شیعی در نجف را گذاشت. او در سال 460 قمری در نجف درگذشت.
==استادان ==
==میراث علمی شیخ طوسی==
فهرستی از استادان او در مدینه به شرح زیر است:
شیخ طوسی از جایگاه ممتازی در تاریخ علمی تشیع برخوردار است. او را با لقب شیخ الطائفه می‌شناسند. استفاده از روش عقلی در فقه و اصول و تفسیر، تدوین علم اصول شیعی،‌ روش تطبیقی بین شیعه و سنی در مطالعه فقه و اصول را از جمله ویژگی‌های روش علمی شیخ طوسی دانسته‌اند. نفوذ شیخ طوسی در فقه شیعی به قدری بود که گفته شده تا حدود صد سال پس از او حوزه‌های شیعی از آرای او عدول نکرد و به نوعی از او تقلید می‌کردند. شیخ طوسی در مدت حضورش در بغداد ۴۵ کتاب نگاشت و شاگردان بسیاری را ترتبت کرد. او در مدت اقامتش در نجف بیشتر به تدریس آثار پیشینش پرداخت.
ابی الیمن ابن عساکر (م686ق) نویسنده کتاب تحفه الزائر
===آثار شیخ طوسی===
شرف الدین دمیاتی (۷۰۵ق.)، استاد حدیث،
شیخ طوسی در مجموعه‌ای از علوم کتاب نوشت. دو کتاب از ۴ کتاب اصلی حدیث نزد شیعیان از آثار اوست: کتاب تهذیب الاحکام و کتاب الاستبصار فیما اختلف من الاخبار. همچنین دو کتاب اصلی رجال شیعی نیز نوشته اوست: کتاب الرجال، کتاب فهرست کتب الشیعه و اصلوهم که از کتاب‌های اصلی اولیه رجالی نزد شیعیان به حساب می‌آید.<ref>آشنایی با کتب رجالی شیعه، ص77</ref> او همچنین تلخیصی از کتاب رجال کشی فراهم کرد که نامش اختیار معرفة الرجال است و از همان ابتدا جایگزین اصل کتاب کشی شده و به دست ما رسیده است.<ref>آشنایی با کتب رجالی شیعه، ص61</ref> کتاب او در علی اصول فقه که العدة فی اصول الفقه نام دارد، یکی دیگر از آثار مهم شیخ طوسی است که نقش مهمی در شکل‌گیری و تدوین علم اصول فقه نزد شیعیان داشته است.<ref>العدة فی اصول الفقه، مقدمه، ص 70-73</ref>
علی بن احمد العراقی (م. ۷۰۴) که در اسکندریه او را دید
و کتاب اختیار الرجال.
الشهاب احمد بن اسحاق ابرقوهی(م ۷۰۱)
منابع گوناگون تا ۴۸ اثر او یاد کرده‌اند.<ref>[http://noo.rs/tgIxs پژوهشی پیرامون مصنفات شیخ طوسی، ص۱۳۱]</ref>
محمد بن القطب العسقلانی (۷۰۴)
برخی تقسیم موضوعی آثار او را به شکل زیر ثبت کرده اند:
==مناصب==
او را نایب قاضی شرف الدین الامیوطی دانسته اند.<ref>التحفه اللطیفه، ج۲، ص۴۱۴</ref>
او از [[مؤذنان مسجد نبوی]] بود و به صدای خوش شهرت داشت و پس از پدرش ریاست مؤذنان [[مسجد نبوی]] را برعهده گرفت. هنگامی که به سال 726ق.<ref>سفرنامه ابن بطوطة، ص17، «مقدمه» </ref><ref>مدینه‌شناسی، ص183</ref> [[ابن بطوطة]] به مدینه سفر کرد، ریاست مؤذنان حرم با او بود.<ref>رحلة ابن‌ بطوطة، ج1، ص357</ref> [[عبدالله بن فرحون]]، دانشور معاصر محمد مطری، در کتاب خود به نیکی از او یاد کرده است.<ref>نصیحة المشاور، ص28</ref> وي به سال 741ق. در مدینه درگذشت و در [[قبرستان بقیع]] به خاک سپرده شد.<ref>التحفة اللطیفة، ج5، ص538-542</ref>
==سفرها==
او به مکه برای حج‌گزاری سفر کرد. افزون بر آن در سال‌های ۶۹۶ و ۷۲۷ به طائف رفت. او در سال ۶۹۷  و ۷۲۷ به اسکندریه سفر کرد. (مقدمه التعریف، ص ۱۸)
منابع کتاب دیگری برای او یاد نکرده‌اند. (مقدمه التعریف ص ۱۹)