اَسرار طَواف مجموعه‌ای از حکمت‌های گوناگونی پیرامون معنا و فلسفه چرخیدن به دور کعبه است که به ورای عمل ظاهری چرخیدن و حقیقت آن در منابع اسلامی می‌پردازد. طواف از بنیادی‌ترین اعمال حج و عمره است که در قرآن و سنت جایگاه برجسته‌ای دارد و در منابع تفسیری، حدیثی و عرفانی، ابعادی برای آن بیان شده است. مجموعه این آموزه‌ها با عنوان «اسرار طواف» طرح شده‌اند. منابعی که درباره اسرار مناسک حج گفتگو کرده‌اند طواف را دارای رمز‌ها و اسرار توحیدی و اخلاقی و عرفانی دانسته‌اند.

اهمیت طواف و اسرار آن

طواف، هفت دور چرخیدن دور کعبه در مسجدالحرام و یکی از اعمال حج و عمره است.[۱]

قرآن کریم در آیات مختلف به مسئله طواف اشاره کرده است؛ از جمله آیه‌ی «وَلْیَطَّوَّفُوا بِالْبَیْتِ الْعَتِیقِ».[۲]در روایات نبوی و احادیث اهل‌بیت(ع) نیز بر ثواب فراوان طواف تأکید فراوان شده و طواف را عامل خوشنودی، رحمت و بخشش خداوند دانسته‌اند[۳]. و گاه از آن با عنوان «نماز» یاد شده است.[۴]

برخی برآنند که صرفِ چرخیدن بر گرد کعبه کافی نیست؛ مشرکان نیز در عصر جاهلی طواف می‌کردند و قرآن آن را نکوهیده است.[۵] اگر زائر معنای طواف را نداند، ممکن است مانند جاهلان تنها حرکت ظاهری انجام دهد و حتی در حال طواف نیز به غیر خدا توجه کند و مرتکب گناه شود.[۶]

اسرار توحیدی طواف

طواف در نگاه بسیاری از مفسران و محققان جلوه‌ای از توحید عملی است؛ حرکتی دایره‌ای به دور یک مرکز که یادآور مقصد یگانه مؤمنان یعنی خداوند است و نشان می‌دهد در مسیر بندگی جایی برای تفرّق وجود ندارد.[۷][۸][۹]

این عبادت به منزله نماز دانسته شده[۴] و حرکتی برای قرب به خدا و دوری از غیر اوست که دل را صیقل می‌دهد و روح را با خدا مأنوس می‌سازد.[۱۰] استمرار آن نمادی از توجه همیشگی بنده به یاد خداست و بدون این یاد، هدف طواف محقق نمی‌شود.[۱۱] چرخیدن به گرد کعبه همچنین نشانه محبت و کمال علاقه به خداوند است[۱۲] و موجب مباهات و توجه ویژه او به طواف‌کنندگان می‌شود.[۱۳]

اسرار اخلاقی و معنوی

منابع اخلاقی و تربیتی، طواف را تمرینی برای پرورش ارزش‌های معنوی می‌دانند و آن را یادآور فروتنی بندگان در برابر عظمت خداوند می‌شمرند [۱۴]. در این سیر، زائر دل از تکیه بر مردم برمی‌گیرد و با بازگشت به کعبۀ حقیقیِ دل، تنها بر خدا اعتماد می‌کند [۱۵]، توبه و پاکی از گناهان را می‌جوید [۱۶] و با طواف معنوی، دل و باطن خویش را در مسیر شوق و صفای درون به حرکت درمی‌آورد [۱۷]. هماهنگی جمعی حاجیان جلوه‌ای از همدلی و یگانگی را پدید می‌آورد [۱۸] و انبوه جمعیت و رفت‌وآمد آنان یاد قیامت و حرکت انسان از دنیا به آخرت را تداعی می‌کند [۱۹].

اسرار عرفانی و رمزی طواف

در نگاه عرفانی، طواف نماد سفر باطنی انسان به سوی خداست و هر مرحله آن رازهایی دارد [۲۰]. گفته شده که کعبه در امتداد بیت‌المعمور و تمثیلی از عرش است و طواف شایسته، سالک را به مراتب بالاتر می‌رساند [۲۱][۷]؛ انسان با گردش پیرامون کعبه به فرشتگانِ طواف‌کننده گرد عرش شبیه می‌شود [۲۲][۲۳]. حقیقت طواف، حرکت دل در محضر خدا و گشتن در مدار انسانِ کامل تعبیر شده است[۲۴] که این سیر، آتش محبت و امید به رحمت الهی را در جان برمی‌افروزد [۱۰]؛ درعین‌حال، اشاره شده که انجام آن در میان جمع نشان می‌دهد که دین، حضور اجتماعی را بر انزوا ترجیح می‌دهد [۲۵].

سرّ عدد هفت در دورهای طواف

طواف در همه مذاهب اسلامی هفت دور دارد و منابع فلسفی، تفسیری و عرفانی درباره راز این عدد توضیحات گوناگونی ارائه کرده‌اند. برخی آن را نشانه دور شدن انسان از هفت صفت ناپسند ــ عجب، کبر، حسد، حرص، بخل، غضب و شهوت ــ و جایگزینی آنها با هفت خُلق نیک چون علم و حکمت، عفت، شجاعت، عدالت، کرم و تواضع دانسته‌اند.[۲۶]

از سوی دیگر، هفت دور طواف به حرکت در اقلیم‌های هفت‌گانه یا افلاک سبعه اشاره دارد[۲۷] و مشابهت‌هایی با هفت مرحله نماز از قیام تا تشهد دارد.[۲۸] در برخی منابع، این عدد با هفت هزار سال فاصله فرشتگان از خداوند در جریان اعتراض به خلقت انسان مرتبط دانسته شده است.[۲۹] همچنین گفته شده است که هر دور طواف، دستیابی به یکی از هفت بطن قرآن و تاویل‌های آن را یادآور می‌شود.[۳۰]

عدد هفت در طواف با دیگر مناسک حج نیز هم‌سنخ است؛ مانند هفت‌بار سعی و هفت سنگریزه رمی جمرات.[۲۶] این هماهنگی با نظام آفرینش نیز دیده می‌شود: قرآن از هفت آسمان[۳۱] و هفت دریا[۳۲] سخن گفته، سوره حمد با هفت آیه به عنوان سبع المثانی شناخته می‌شود، و هفته نیز هفت روز دارد.[۲۶] بدین ترتیب، عدد هفت در طواف نمادی از نظم کیهانی و پیوند عبادت با ساختار آفرینش است.

در نهایت، هفت دور طواف به معنای کامل شدن یک عبادت و رساندن عمل به نقطه تمامیت دانسته شده[۳۳] و در منابع عرفانی نیز به مراحل هفت‌گانه سلوک معنوی و مراتب انسان اشاره دارد.[۳۴]

شروع طواف از حجرالاسود

در روایات، حجرالاسود «دست خداوند در زمین» خوانده شده است.[۳۵] آغاز طواف از آن را نشانه وارد شدن به حریم قدسی خانه خدا و تجدید پیمان با پروردگار دانسته‌اند دست زدن به این سنگ تعهدی است برای اینکه زائر دیگر دست خود را به گناه آلوده نکن.[۳۶]

شروط و آداب

طواف بجز اسرار آدابی هم دارد آدابی نظیر غسل، تواضع، سکینه و اینکه با پای برهنه به مطاف برود.[۳۷] طهارت باطنی [۳۸] و حضور قلب [۳۹]از دیگر آداب و لازمه‌های طواف دانسته شده است. دعا یکی دیگر از مستحبات و آداب طواف است.[۳۷]

پانویس

  1. ↑ درسنامه مناسک حج، ص۳۳.
  2. ↑ حج، 29.
  3. ↑ فروع کافی، ج4، ص412، ح5.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ عوالی الئالی، ج2، ص167.
  5. ↑ انفال، 35.
  6. ↑ صحبای حج، ص193.
  7. ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ صهبای حج، ص190.
  8. ↑ انبیاء، 97.
  9. ↑ پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ج1، ص207.
  10. ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ اسرار عرفانی حج، ص363.
  11. ↑ محجة البیضاء، ج2، ص350.
  12. ↑ حج مقبول، ص۱۱۴.
  13. ↑ مستدرک الوسائل، ج9، ص376.
  14. ↑ دانشنامه حج و حرمین شریفین، ج۶، ص۳۷۲ و ۳۷۳.
  15. ↑ اسرار عرفانی حج، ص360.
  16. ↑ علل الشرایع، ج2، ص310؛ کافی، ج4، ص188.
  17. ↑ اسرار عرفانی حج، ص361.
  18. ↑ پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ج1، ص206.
  19. ↑ پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ج1، ص209.
  20. ↑ صحبای حج، ص191.
  21. ↑ بحار، ج96، ص57.
  22. ↑ زمر، 75.
  23. ↑ مستدرک الوسائل، ج10، ص172.
  24. ↑ اسرار عرفانی حج، ص358.
  25. ↑ پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ج1، ص210.
  26. ↑ ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ اسرار عرفانی حج، ص364.
  27. ↑ اسرار الشریعه، ص243.
  28. ↑ اسرار عرفانی حج، ص365.
  29. ↑ علل الشرایع، ج2، ص407.
  30. ↑ اسرار الشریعه، ص240.
  31. ↑ بقره، 29.
  32. ↑ لقمان، 27.
  33. ↑ اسرار عرفانی حج، ص370 و 371.
  34. ↑ اسرار عرفانی حج، ص366-370.
  35. ↑ بحار الانوار، ج96، ص220؛ الحج و العمره فی الکتاب و السنه، ص102- 103.
  36. ↑ صحبای حج، ص194.
  37. ↑ ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ اسرار عرفانی حج، ص371.
  38. ↑ . نک: صهبای حج، ص217.
  39. ↑ اسرار عرفانی حج، ص359.

منابع

  • درسنامه مناسک حج محمد حسین فلاح زاده، تهران، مشعر، 1389ش..
  • الحج و العمره فی الکتاب و السنه، محمد محمدی ری شهری، قم، دارالحدیث، ۱۳۷۶ش.
  • بحار الانوار، محمد باقر المجلسی، تصحیح محمد باقر بهبودی و دیگران، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق.
  • عوالی اللئالی، محمد ابن ابی جمهوری، قم، سیدالشهداء، 1362ش.
  • المحجة البیضاء، فیض کاشانی، قم، نشر اسلامی، 1417ق.
  • مستدرک الوسائل، میرزا حسین نوری، قم، مؤسسه آل البیت، 1408ق.
  • پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، معاونت امور روحانیون، تهران، مشعر، 1387ش.
  • اسرار عرفانی حج، محمدتقی فعالی، تهران، مشعر، 1386ش.
  • جرعه‌ای از صهبای حج، عبدالله جوادی آملی، تهران، مشعر، 1386ش.