| نسخهٔ فعلی |
متن شما |
| خط ۲: |
خط ۲: |
|
| |
|
| [[رده:مقاله‌های در حال ویرایش]] | | [[رده:مقاله‌های در حال ویرایش]] |
| '''زائر''' به کسی می گویند که برای زیارت خانه خدا، قبر امامان، بزررگان دینی یا حتی امامزاده‌ها | | '''زائر''' به کسی می گویند که برای زیارت قبر امامان، بزررگان دینی یا حتی امامزاده‌ها؛ مانند [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]] راهی [[زیارت]] می‌شوند. |
|
| |
|
| به زائران اماکن مقدس لقب هایی مثل حاجی، کربلایی و یا مشهدی داده می‌شود. | | به زائران اماکن مقدس لقب هایی مثل حاجی، کربلایی و یا مشهدی داده می‌شود. |
| خط ۱۲: |
خط ۱۲: |
| در واقع زائر قصد کسی را میکند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت میکند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref> | | در واقع زائر قصد کسی را میکند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت میکند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref> |
|
| |
|
| زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۱۱.</ref> | | زائر کسی است که به زیارت مکان مقدسی دینی می‌رود (مقابل «مجاور» و مقیم). زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود [دایرة‌المعارف فارسی, ج. 1, ص. 1157]. |
|
| |
|
| زائر به معنای دیدارکننده است؛ کسی که به دیدار یک شخصیت یا حرم و زیارتگاه می‌رود. زائر کسی است که خانۀ خدا و مرقد امامان و مکان‌های مذهبی را زیارت میکند.<ref>فرهنگ نامه زیارت، ص35.</ref> | | زائر به معنای دیدارکننده است؛ کسی که به دیدار یک شخصیت یا حرم و زیارتگاه می‌رود. زائر کسی است که خانۀ خدا و مرقد امامان و مکان‌های مذهبی را زیارت میکند.<ref>فرهنگ نامه زیارت، ص35.</ref> |
|
| |
|
| خانه و اقامتگاه زائر. به خانه‌ها، مهمان‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و حسينيه‌هايى كه براى اقامت چند روزۀ زائران در مكه، مشهد، كربلا و شهرهاى زيارتى ديگر اختصاص دارد، زائر سرا گفته مى‌شود.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>
| | == آداب و ویژگی ها == |
| | |
| جمع زائر، زُوّار است به معنای زیارت کنندگان.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>
| |
| | |
| از مهمّ‌ترین آثار زیارت اربعین در تربیت فردی زائر؛ تهذیب نفس، تمرین صبر و استقامت، افزایش عشق و محبّت و تقویت دینداری است. علاوه بر تربیت فردی، زیات اربعین در بعد تربیت اجتماعی نیز می‌تواند در ایجاد همبستگی، ایجاد شور و شعور حسینی، توجّه به امر به معروف و نهی از منکر، انفاق و بخشندگی و ایجاد روحیه‌ی ظلم ستیزی تأثیر بگذارد.علاوه بر تربیت فردی، زیات اربعین در بعد تربیت اجتماعی نیز می‌تواند در ایجاد همبستگی، ایجاد شور و شعور حسینی، توجّه به امر به معروف و نهی از منکر، انفاق و بخشندگی و ایجاد روحیه‌ی ظلم ستیزی تأثیر بگذارد.<ref>«زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، ص۶۵.</ref>
| |
| | |
| هدف غایی زائر در زیارت خدا و تقرب به ساحت اوست؛ زیارت صحیفهای از معرفت است که در آن انسان به امامشناسی، معرفت نفس و معرفت الهی میرسد و بهسوی تکامل حقیقی و وارستگی حرکت میکند.<ref>«بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، ص۱.</ref>
| |
| | |
| == آداب == | |
| در مفاتیح‌الجنان، مجموعه‌ای از آداب برای زائر ذکر شده است که شامل غسل زیارت، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.<ref>قمی، کلیات مفاتیح‌الجنان، انتشارات اسوه، ص۳۰۶-۳۱۳.</ref> | | در مفاتیح‌الجنان، مجموعه‌ای از آداب برای زائر ذکر شده است که شامل غسل زیارت، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.<ref>قمی، کلیات مفاتیح‌الجنان، انتشارات اسوه، ص۳۰۶-۳۱۳.</ref> |
|
| |
|
| شرک...
| |
|
| |
|
| مؤلفه‌ها و شاخصهایی می‌پردازد که باعث تأثیر اخلاقی ـ تربیتی زیارت بر زائران می‌شوند. این مؤلفه‌ها تا پنج مورد شمارش شده‌اند. عامل نخست، اعتقاد و ایمان به زیارت‌شونده به عنوان پیامبر یا امام است. عامل دوم، عشق و علاقة زائر به مزور است و در واقع، زیارت بدون علاقه به مزور معنا ندارد. عامل سوم، شخصیت و جایگاه مزور است. عامل چهارم، برخورداری زائر از آمادگی پیشین از طریق اجتناب از گناه و استغفار از گناهان پیشین است. عامل پنجم، نیز احساس حضور در محضر مزور می‌باشد که از طریق شیوه‌هایی؛ مانند اذن دخول تقویت می‌شود.<ref>«تأثیر زیارت بر تربیت اخلاقی»، ص۳۳.</ref>
| |
| [[پرونده:زائران حرم حضرت معصومه(س)، ۱۳۵۶ش..jpg|بندانگشتی|زائران [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]]، ۱۳۵۶ش.]] | | [[پرونده:زائران حرم حضرت معصومه(س)، ۱۳۵۶ش..jpg|بندانگشتی|زائران [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]]، ۱۳۵۶ش.]] |
|
| |
| == ویژگی ها ==
| |
| زائر کسی است که با عشق و شوق به دیدار مکان‌های مقدس و مزار اولیای الهی می‌رود. زیارت نمودی از احساس شوق درونی انسان و نشانه‌ای از محبت و دلیلی بر عشق و علامتی از تعلق خاطر است.
| |
|
| |
| برای عاشق شائق، نه‌تنها خود محبوب جالب است، بلکه هر چیزی که رنگ تعلق و رایحه انتساب به او را داشته باشد، مطلوب و جاذبه‌دار است. <ref>فرهنگ زیارت، ص۲۴.</ref>
| |
|
| |
| زائر پس از زیارت باید بهتر از قبل از آن باشد. این تحول و انقلاب روحی، نشانۀ اثرپذیری از جذبه‌های معنوی است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۵۸</ref>
| |
|
| |
| حضور در کنار مزار امام و زیارت قبر پیشوایان معصوم، نوعی تجدید عهد و پیمان با امام است. نشانۀ تحکیم میثاق «امت» با «امام» و تقویت پیوند «ولایت» است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۶۷.</ref>
| |
|
| |
| با سفره‌ها و رهتوشه‌های رنگین به زیارت نمی‌رود (به‌ویژه در زیارت امام حسین علیه‌السلام). با حالت افسردگی و غمگینی به زیارت می‌رود، چنانکه به قبر پدر یا مادرش می‌رود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۲۱۵.</ref>
| |
|
| |
| با شناخت و معرفت به کعبه می‌رود، نه مانند جاهلیت که بدون هدف و معرفت طواف می‌کردند. فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 142. در مدار توحید طواف میکند و هرگونه شرک و طغیان را می‌زداید.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۵۱.</ref>
| |
|
| |
|
| == پانویس == | | == پانویس == |
| خط ۴۹: |
خط ۲۶: |
|
| |
|
| == منابع == | | == منابع == |
| * «بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، پژوهش های مطالعات اسلامی معاصر، شماره ۳، شهریور 1402ش.
| |
| * پیام عاشورا، صحت، علی، تهران، منیر، ۱۳۸۴ش. | | * پیام عاشورا، صحت، علی، تهران، منیر، ۱۳۸۴ش. |
| * «تأثیر زیارت بر تربیت اخلاقی»، حیدری، مجتبی، میقات حج، شماره ۹۹، بهار 1396ش.
| |
| * زيارة الإمام الحسين علیه السلام، تمیمی، رافد، کربلا، العتبة الحسينية المقدسة، ۱۴۳۵ث. | | * زيارة الإمام الحسين علیه السلام، تمیمی، رافد، کربلا، العتبة الحسينية المقدسة، ۱۴۳۵ث. |
| * «زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، بابایی، افسانه، فقه، حقوق و مطالعات اجتماعی نوین، شماره ۶، شهریور 1405ش.
| |
| * فرهنگ زیارت: اهداف، آثار، تاریخچه، مشروعیت، سازندگی و آداب زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، ۱۳۸۶ش.
| |
| * فرهنگ‌نامه زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، بی‌تا. | | * فرهنگ‌نامه زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، بی‌تا. |
| * کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، قم، انتشارات اسوه، بی‌تا. | | * کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، قم، انتشارات اسوه، بی‌تا. |
| {{منابع}} | | {{منابع}} |
| {{پایان}} | | {{پایان}} |
