در حال ویرایش زائر

{{در دست ویرایش|ماه=[[دی]]|روز=[[۲]]|سال=[[۱۴۰۴]]|کاربر=Mo.ali.rezapour  }}

[[رده:مقاله‌های در حال ویرایش]]
'''زائر''' به کسی می گویند که برای زیارت خانه خدا، قبر امامان، بزررگان دینی یا حتی امامزاده‌ها 

به زائران اماکن مقدس لقب هایی مثل حاجی، کربلایی و یا مشهدی داده می‌شود.
[[پرونده:زائران حرم حضرت فاطمه معصومه(س).jpg|بندانگشتی|زائران حرم حضرت معصومه(س) در اواخر [[قاجاریان|دوره قاجار]]]]

== تعریف ==
زائر بر کسی اطلاق می‌شود که قصد مکان خاص و مقدسی مانند مرقد انبیا، ائمه، اولیا و صاحبان مقامات را میکند.<ref>زيارة الإمام الحسين علیه السلام، ص۱۵.</ref>

در واقع زائر قصد کسی را میکند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت میکند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref>

زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۱۱.</ref>

زائر به معنای دیدارکننده است؛ کسی که به دیدار یک شخصیت یا حرم و زیارتگاه می‌رود. زائر کسی است که خانۀ خدا و مرقد امامان و مکان‌های مذهبی را زیارت می‌کند.<ref>فرهنگ نامه زیارت، ص35.</ref>

خانه و اقامتگاه زائر. به خانه‌ها، مهمان‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و حسينيه‌هايى كه براى اقامت چند روزۀ زائران در مكه، مشهد، كربلا و شهرهاى زيارتى ديگر اختصاص دارد، زائر سرا گفته مى‌شود.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>

جمع زائر، زُوّار است به معنای زیارت کنندگان.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>

از مهمّ‌ترین آثار زیارت اربعین در تربیت فردی زائر؛ تهذیب نفس، تمرین صبر و استقامت، افزایش عشق و محبّت و تقویت دینداری است. علاوه بر تربیت فردی، زیات اربعین در بعد تربیت اجتماعی نیز می‌تواند در ایجاد همبستگی، ایجاد شور و شعور حسینی، توجّه به امر به معروف و نهی از منکر، انفاق و بخشندگی و ایجاد روحیه‌ی ظلم ستیزی تأثیر بگذارد.علاوه بر تربیت فردی، زیات اربعین در بعد تربیت اجتماعی نیز می‌تواند در ایجاد همبستگی، ایجاد شور و شعور حسینی، توجّه به امر به معروف و نهی از منکر، انفاق و بخشندگی و ایجاد روحیه‌ی ظلم ستیزی تأثیر بگذارد.<ref>«زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، ص۶۵.</ref>

هدف غایی زائر در زیارت خدا و تقرب به ساحت اوست؛ زیارت صحیفهای از معرفت است که در آن انسان به امامشناسی، معرفت نفس و معرفت الهی میرسد و بهسوی تکامل حقیقی و وارستگی حرکت میکند.<ref>«بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، ص۱.</ref>

== آداب ==
در مفاتیح‌الجنان، مجموعه‌ای از آداب برای زائر ذکر شده است که شامل غسل زیارت، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.<ref>قمی، کلیات مفاتیح‌الجنان، انتشارات اسوه، ص۳۰۶-۳۱۳.</ref>

شرک...
[[پرونده:زائران حرم حضرت معصومه(س)، ۱۳۵۶ش..jpg|بندانگشتی|زائران [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]]، ۱۳۵۶ش.]]

== ویژگی ها ==
زائر کسی است که با عشق و شوق به دیدار مکان‌های مقدس و مزار اولیای الهی می‌رود. زیارت نمودی از احساس شوق درونی انسان و نشانه‌ای از محبت و دلیلی بر عشق و علامتی از تعلق خاطر است.

برای عاشق شائق، نه‌تنها خود محبوب جالب است، بلکه هر چیزی که رنگ تعلق و رایحه انتساب به او را داشته باشد، مطلوب و جاذبه‌دار است. <ref>فرهنگ زیارت، ص۲۴.</ref>

زائر پس از زیارت باید بهتر از قبل از آن باشد. این تحول و انقلاب روحی، نشانۀ اثرپذیری از جذبه‌های معنوی است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۵۸</ref>

حضور در کنار مزار امام و زیارت قبر پیشوایان معصوم، نوعی تجدید عهد و پیمان با امام است. نشانۀ تحکیم میثاق «امت» با «امام» و تقویت پیوند «ولایت» است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۶۷.</ref>

با سفره‌ها و رهتوشه‌های رنگین به زیارت نمی‌رود (به‌ویژه در زیارت امام حسین علیه‌السلام). با حالت افسردگی و غمگینی به زیارت می‌رود، چنانکه به قبر پدر یا مادرش می‌رود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۲۱۵.</ref>

با شناخت و معرفت به کعبه می‌رود، نه مانند جاهلیت که بدون هدف و معرفت طواف می‌کردند. فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 142. در مدار توحید طواف می‌کند و هرگونه شرک و طغیان را می‌زداید.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۵۱.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}

== منابع ==
* «بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»،  نانکلی، زینب، پژوهش های مطالعات اسلامی معاصر، شماره ۳، شهریور 1402ش.
* پیام عاشورا، صحت، علی، تهران، منیر، ۱۳۸۴ش.
* زيارة الإمام الحسين علیه السلام، تمیمی، رافد، کربلا، العتبة الحسينية المقدسة، ۱۴۳۵ث.
* «زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، بابایی، افسانه، فقه، حقوق و مطالعات اجتماعی نوین، شماره ۶، شهریور 1405ش.
* فرهنگ زیارت: اهداف، آثار، تاریخچه، مشروعیت، سازندگی و آداب زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، ۱۳۸۶ش.
* فرهنگ‌نامه زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، بی‌تا.
* کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، قم، انتشارات اسوه، بی‌تا.
{{منابع}}
{{پایان}}