| نسخهٔ فعلی |
متن شما |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| '''زائر''' به کسی می‌گویند که به [[زیارت]] [[بیت‌الله|خانه خدا]]، قبور [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت|اهل‌بیت(ع)]]، بزرگان دین و امامزاده‌ها می‌رود. به زائران اماکن مقدس لقب‌هایی مثل حاجی، کربلایی یا مشهدی داده می‌شود. زائر قصد تکریم و تعظیم زیارت‌شونده را دارد و علاقه‌مند به اوست. هدف غایی زائر در زیارت ائمه(ع) و اولیاءالله، تقرب به خداوند است.
| | {{در دست ویرایش|ماه=[[دی]]|روز=[[۲]]|سال=[[۱۴۰۴]]|کاربر=Mo.ali.rezapour }} |
|
| |
|
| آدابی برای زائر توصیه شده است؛ مانند: [[غسل زیارت]]، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.[[پرونده:زائران حرم حضرت فاطمه معصومه(س).jpg|بندانگشتی|زائران حرم حضرت معصومه (س) در اواخر [[قاجاریان|دوره قاجار]]]]
| | [[رده:مقاله‌های در حال ویرایش]] |
| | '''زائر''' به کسی می گویند که برای زیارت خانه خدا، قبر امامان، بزررگان دینی یا حتی امامزاده‌ها |
| | |
| | به زائران اماکن مقدس لقب هایی مثل حاجی، کربلایی و یا مشهدی داده می‌شود. |
| | [[پرونده:زائران حرم حضرت فاطمه معصومه(س).jpg|بندانگشتی|زائران حرم حضرت معصومه(س) در اواخر [[قاجاریان|دوره قاجار]]]] |
|
| |
|
| == تعریف == | | == تعریف == |
| زائر در لغت به معنای دیدارکننده است؛ و زائر کسی است که [[بیت‌الله|خانهٔ خدا]] و مرقد پیامبران و [[اهل بیت|امامان]] و اولیاء و صاحبان مقامات و عارفان و مکان‌های مذهبی را زیارت میکند.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۵؛ زیارة الإمام الحسین علیه السلام، ص۱۵.</ref> در واقع زائر قصد کسی را میکند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت میکند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref> همچنین زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۱۱.</ref> | | زائر بر کسی اطلاق می‌شود که قصد مکان خاص و مقدسی مانند مرقد انبیا، ائمه، اولیا و صاحبان مقامات را میکند.<ref>زيارة الإمام الحسين علیه السلام، ص۱۵.</ref> |
| | |
| | در واقع زائر قصد کسی را میکند که به او محبت دارد و بر اساس علاقه و اندیشه به سوی او حرکت میکند تا او تعظیم و تکریم شود.<ref>پیام عاشورا، ص۱۹ و ص۲۰.</ref> |
| | |
| | زائر بیت‌الله مسلمانی است که بنا بر وجوب دینی، یا از روی استحباب، به زیارت خانه خدا می‌رود و حاجی می‌شود [دایرة‌المعارف فارسی, ج. 1, ص. 1157]. |
| | |
| | زائر به معنای دیدارکننده است؛ کسی که به دیدار یک شخصیت یا حرم و زیارتگاه می‌رود. زائر کسی است که خانۀ خدا و مرقد امامان و مکان‌های مذهبی را زیارت میکند.<ref>فرهنگ نامه زیارت، ص35.</ref> |
|
| |
|
| هدف غایی زائر در زیارت ائمه(ع) و اولیاءالله، تقرب به خداوند است؛ در واقع زائر از امام‌شناسی به معرفت نفس و معرفت الهی می‌رسد و به‌سوی تکامل حقیقی حرکت میکند.<ref>«بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، ص۱.</ref> برای زائر در برخی زیارت‌ها مانند [[زیارت اربعین]]، آثاری از زیارت برشمرده‌اند که به اوصاف و مکارم اخلاقی مانند: تهذیب نفس، تمرین صبر و استقامت، افزایش عشق و محبت و تقویت دینداری و ایجاد روحیهٔ ظلم‌ستیزی می‌رسد.<ref>«زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، ص۶۵؛ «تأثیر زیارت بر تربیت اخلاقی»، ص۳۳.</ref>
| | خانه و اقامتگاه زائر. به خانه‌ها، مهمان‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و حسينيه‌هايى كه براى اقامت چند روزۀ زائران در مكه، مشهد، كربلا و شهرهاى زيارتى ديگر اختصاص دارد، زائر سرا گفته مى‌شود.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref> |
|
| |
|
| خانه و اقامتگاه زائر. به خانه‌ها، مهمان‌خانه‌ها، مسافرخانه‌ها و حسینیه‌هایی که برای اقامت چند روزهٔ زائران در [[مکه]]، [[مشهد]]، [[کربلا]] و شهرهای زیارتی دیگر اختصاص دارد، زائرسرا گفته می‌شود.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref> همچنین جمع زائر، زُوّار است به معنای زیارت‌کنندگان.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref>
| | جمع زائر، زُوّار است به معنای زیارت کنندگان.<ref>فرهنگ‌نامه زیارت، ص۳۶.</ref> |
|
| |
|
| == آداب == | | == آداب == |
| در [[مفاتیح‌الجنان|کتاب مفاتیح‌الجنان]]، مجموعه‌ای از آداب برای زائر ذکر شده است که شامل [[غسل زیارت]]، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.<ref>قمی، کلیات مفاتیح‌الجنان، انتشارات اسوه، ص۳۰۶–۳۱۳.</ref> همچنین زائر با سفره‌ها و رهتوشههای رنگین به زیارت نمی‌رود (به‌ویژه در زیارت امام حسین علیه‌السلام)؛ بلکه با حالت غمگینانه و حزن‌آلود به زیارت می‌رود، چنانکه به قبر پدر یا مادرش می‌رود.<ref>فرهنگ زیارت، ص۲۱۵.</ref> گفته شده است شخص زائر در حین زیارت ائمه و اولیاء باید مراقب باشد که در وادی [[شرک]] نیافتد و بداند همه چیز دست خداست و توحید را در عبادات و مناجات‌های خود در مکان‌های زیارتی مورد توجه خود قرار دهد و کاری خلاف سیره اهل‌بیت(ع) انجام ندهد.[[پرونده:زائران حرم حضرت معصومه(س)، ۱۳۵۶ش..jpg|بندانگشتی|زائران [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]]، ۱۳۵۶ش.]] | | در مفاتیح‌الجنان، مجموعه‌ای از آداب برای زائر ذکر شده است که شامل غسل زیارت، پوشیدن لباس پاکیزه، پرهیز از سخنان بیهوده، خوشبوکردن خود، بجا آوردن نماز زیارت، تلاوت قرآن و پرهیز از بلندکردن صدا در حرم‌ها است.<ref>قمی، کلیات مفاتیح‌الجنان، انتشارات اسوه، ص۳۰۶-۳۱۳.</ref> |
| | [[پرونده:زائران حرم حضرت معصومه(س)، ۱۳۵۶ش..jpg|بندانگشتی|زائران [[حرم حضرت معصومه(س)]] در [[قم]]، ۱۳۵۶ش.]] |
| | |
| | == ویژگی ها == |
| | زائر کسی است که با عشق و شوق به دیدار مکان‌های مقدس و مزار اولیای الهی می‌رود. زیارت نمودی از احساس شوق درونی انسان و نشانه‌ای از محبت و دلیلی بر عشق و علامتی از تعلق خاطر است. فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 24 |
| | |
| | برای عاشق شائق، نه‌تنها خود محبوب جالب است، بلکه هر چیزی که رنگ تعلق و رایحه انتساب به او را داشته باشد، مطلوب و جاذبه‌دار است فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 24 |
|
| |
|
| == ویژگی‌ها ==
| | زائر پس از زیارت باید بهتر از قبل از آن باشد. این تحول و انقلاب روحی، نشانۀ اثرپذیری از جذبه‌های معنوی است فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 58. |
| زائر در زیارت باید ویژگی‌ها و خصوصیاتی داشته باشد که زیارت او معرفت‌زا باشد. زائر کسی است که با عشق و شوق به دیدار مکان‌های مقدس و مزار اولیای الهی می‌رود. زیارت زائر نمودی از احساس شوق درونی و نشانه‌ای از محبت است. برای زائر نه‌تنها خود محبوب مهم است، بلکه هر چیزی که رنگ تعلق و رایحه انتساب به او را داشته باشد، مطلوب است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۲۴.</ref> | |
|
| |
|
| زائر [[بیت‌الله|بیت الله]]، با شناخت و معرفت به سوی [[کعبه]] می‌رود، نه مانند جاهلیت که بدون هدف و معرفت طواف می‌کردند. زائر در مدار توحید طواف میکند و هرگونه شرک و طغیان را می‌زداید.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۴۲ و ص۱۵۱.</ref>
| | حضور در کنار مزار امام و زیارت قبر پیشوایان معصوم، نوعی تجدید عهد و پیمان با امام است. نشانۀ تحکیم میثاق «امت» با «امام» و تقویت پیوند «ولایت» است فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 167. |
|
| |
|
| حضور در کنار مزار امام و زیارت قبر پیشوایان معصوم، نوعی تجدید عهد و پیمان با امام است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۱۶۷.</ref> زائر پس از زیارت باید بهتر از قبل از آن باشد؛ این تحول و انقلاب روحی، نشانهٔ اثرپذیری از جذبه‌های معنوی است.<ref>فرهنگ زیارت، ص۵۸</ref>
| | با سفره‌ها و رهتوشههای رنگین به زیارت نمی‌رود (به‌ویژه در زیارت امام حسین علیه‌السلام). با حالت افسردگی و غمگینی به زیارت می‌رود، چنانکه به قبر پدر یا مادرش می‌رود فرهنگ زیارت, ج. 1, ص. 215 |
|
| |
|
| == پانویس == | | == پانویس == |
| خط ۲۴: |
خط ۳۹: |
|
| |
|
| == منابع == | | == منابع == |
| {{منابع}}
| |
| * «بررسی تحلیلی فلسفه زیارت در روایات امامیه»، نانکلی، زینب، پژوهش‌های مطالعات اسلامی معاصر، شماره ۳، شهریور ۱۴۰۲ش.
| |
| * پیام عاشورا، صحت، علی، تهران، منیر، ۱۳۸۴ش. | | * پیام عاشورا، صحت، علی، تهران، منیر، ۱۳۸۴ش. |
| * «تأثیر زیارت بر تربیت اخلاقی»، حیدری، مجتبی، میقات حج، شماره ۹۹، بهار ۱۳۹۶ش. | | * زيارة الإمام الحسين علیه السلام، تمیمی، رافد، کربلا، العتبة الحسينية المقدسة، ۱۴۳۵ث. |
| * زیارة الإمام الحسین علیه السلام، تمیمی، رافد، کربلا، العتبة الحسینیة المقدسة، ۱۴۳۵ق.
| |
| * «زیارت اربعین و نقش آن در تربیت فردی و اجتماعی زائر از منظر روایات»، بابایی، افسانه، فقه، حقوق و مطالعات اجتماعی نوین، شماره ۶، شهریور ۱۴۰۵ش.
| |
| * فرهنگ زیارت: اهداف، آثار، تاریخچه، مشروعیت، سازندگی و آداب زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، ۱۳۸۶ش.
| |
| * فرهنگ‌نامه زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، بی‌تا. | | * فرهنگ‌نامه زیارت، محدثی، جواد، تهران، مشعر، بی‌تا. |
| * کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، قم، انتشارات اسوه، بی‌تا. | | * کلیات مفاتیح الجنان، قمی، شیخ عباس، قم، انتشارات اسوه، بی‌تا. |
| | {{منابع}} |
| {{پایان}} | | {{پایان}} |
| [[رده:مقالات آماده ارزیابی]]
| |
