در حال ویرایش شافعی
این ویرایش را می‌توان خنثی کرد. لطفاً تفاوت زیر را بررسی کنید تا تأیید کنید که این چیزی است که می‌خواهید انجام دهید، سپس تغییرات زیر را ذخیره کنید تا خنثی‌سازی ویرایش را به پایان ببرید.
| نسخهٔ فعلی | متن شما | ||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
یکی از مذاهب چهارگانه فقهی اهل سنت، مذهب شافعی است که مؤسّس آن محمد بن ادریس شافعی (م204 ه.ق) از نسل عبد مناف است. او در کودکی به مکه آمد و کمی بعد ملازم درس مسلم بن خالد، مفتی مکه شد. وقتی به سن پانزده سالگی رسید، از سوی استادش اجازه افتا پیدا کرد. شافعی علم حدیث را از مالک و سفیان بن عیینة گرفت. در اواخر دوره جوانی به یمن سفر کرد و در آنجا متهم به تشیع گشت و پس از آن سفرهای متعدد و مکرری به عراق و مکه داشت. سه چیز از او میان شاگردان و پیروانش ضرب المثل گشت: حافظه، عقل و درایت و پایبندی به سنت. شافعی وقتی به عراق رفت و با شیبانی آشنا شد، فقه جدیدی یافت و این سبب شد که از امتزاج فقه اهل حدیث و اهل رأی، فقه معتدلی پدید آورد. در اواخر عمر به مصر رفت و با علماء و بزرگان آنجا از جمله لیث بن سعد آشنا شد و عادات و رسوم متمایز از آداب و رسوم مردم حجاز و عراق دید، بنابر این در فقه خد تجدید نظر کرد و از برخی احکام عدول کرد. از این رو شافعی دارای دو مذهب فقهی است: مذهب قدیم که از شاگردان عراقی اش مثل احمد بن حنبل، ابوثور ابراهیم بن خالد، حسن بن محمد زعفرانی بغدادی و حسین بن علی کرابیسی نقل شده است؛ و مذهب جدید که در پنج سال آخر عمرش در مصر از امثال بویطی، مزنی و ربیع نقل شده است.<ref>درآمدی بر فقه اسلامی، صص253-254.</ref> | یکی از مذاهب چهارگانه فقهی اهل سنت، مذهب شافعی است که مؤسّس آن محمد بن ادریس شافعی (م204 ه.ق) از نسل عبد مناف است. او در کودکی به مکه آمد و کمی بعد ملازم درس مسلم بن خالد، مفتی مکه شد. وقتی به سن پانزده سالگی رسید، از سوی استادش اجازه افتا پیدا کرد. شافعی علم حدیث را از مالک و سفیان بن عیینة گرفت. در اواخر دوره جوانی به یمن سفر کرد و در آنجا متهم به تشیع گشت و پس از آن سفرهای متعدد و مکرری به عراق و مکه داشت. سه چیز از او میان شاگردان و پیروانش ضرب المثل گشت: حافظه، عقل و درایت و پایبندی به سنت. شافعی وقتی به عراق رفت و با شیبانی آشنا شد، فقه جدیدی یافت و این سبب شد که از امتزاج فقه اهل حدیث و اهل رأی، فقه معتدلی پدید آورد. در اواخر عمر به مصر رفت و با علماء و بزرگان آنجا از جمله لیث بن سعد آشنا شد و عادات و رسوم متمایز از آداب و رسوم مردم حجاز و عراق دید، بنابر این در فقه خد تجدید نظر کرد و از برخی احکام عدول کرد. از این رو شافعی دارای دو مذهب فقهی است: مذهب قدیم که از شاگردان عراقی اش مثل احمد بن حنبل، ابوثور ابراهیم بن خالد، حسن بن محمد زعفرانی بغدادی و حسین بن علی کرابیسی نقل شده است؛ و مذهب جدید که در پنج سال آخر عمرش در مصر از امثال بویطی، مزنی و ربیع نقل شده است.<ref>درآمدی بر فقه اسلامی، صص253-254.</ref> | ||