در حال ویرایش میرزای شیرازی

میرزای شیرازی در سال ۱۲۸۷ق به سفر حج مشرف شد.

سیدمحمدحسن حسینی شیرازی، در سال ۱۲۳۰ق در [[شیراز]] متولد شد. وی پس از تحصیل علوم دینی در حوزه اصفهان، در سال ۱۲۵۹ق به [[نجف اشرف]] رفت و در درس [[محمدحسن نجفی]] (صاحب جواهر) و شیخ حسن کاشف‌الغطا حضور یافت و پس از مدتی مفتخر به کسب اجازه اجتهاد از صاحب جواهر شد و بیشترین بهره را نیز از محضر [[مرتضی انصاری|شیخ انصاری]] برد.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۱۸.</ref>

میرزای شیرازی پس از درگذشت شیخ انصاری در سال ۱۲۸۱ق، به مرجعیت رسید. وی علاوه بر جایگاه والای علمی و مرجعیت علی‌الاطلاق، در اخلاق و سیر و سلوک سرآمد بود. [[عبدالکریم حائری یزدی]]، شیخ‌فضل‌الله نوری، میرزامحمدتقی شیرازی، سیدحسن مدرس، از مهمترین شاگردان او به حساب می‌آیند.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۱۹ و ص۱۳۴ تا ص۱۳۶.</ref> او در سال ۱۳۱۲ق در سامرا درگذشت<ref>طبقات اعلام الشیعه، ج۱۳، ص۴۴۰.</ref> و در مجاورت [[آستان مقدس امام علی(ع)|حرم امام علی(ع)]] در مدرسه‌ای بیرون از صحن مطهر، که خود او ساخته بود، دفن شد.<ref>ابعاد شخصیتی میرزای شیرازی، ص۱۶۳؛ علمای بزرگ شیعه از کلینی تا خمینی، ص۳۰۱.</ref>

میرزای شیرازی در سال ۱۲۹۰ق از نجف به سامرا هجرت کرد و تا آخر عمر در آنجا زندگی کرد و سبب دگرگونی و تحول در این شهر شد. مهم‌ترین هدف میرزای شیرازی از هجرت به سامرا را تقریب بین شیعیان و اهل‌سنت بیان می‌کنند. زیرا سامرا مرکز اهل‌سنت بود و عشایر اطراف آن از شیعیان بودند و هر از چند گاهی درگیری‌های خونین بین شیعیان و اهل سنت درمی‌گرفت. میرزا معتقد بود با هجرت به سامرا و ایجاد عمران و آبادی در آنجا الفت و محبت بین شیعه و سنی ایجاد، و آتش کینه‌ها را خاموش خواهد کرد؛ ازاین‌روی وقتی به سامرا هجرت کرد در جهت عمران آن شهر تلاش فراوان کرد. او می‌خواست شیعیان به سامرا بیایند و در جوار اهل‌سنت زندگی کنند و از این رهگذر گامی در مسیر وحدت و تقریب برداشته شود.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۲۴ تا ص۱۲۶ و ص۱۴۳.</ref>  

کمک مالی به مرمت و بازسازی [[آستان مقدس امامین عسکریین(ع)]] از جمله اقدامات میرزای شیرازی در سامرا بوده است.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۴۰.</ref> در دوره وی، حرم و رواق‌ها، آینه‌کاری و سنگ‌های کف صحن شریف، ترمیم شد و ساعت بزرگی بر درِ قبله، نصب شد.<ref>دائرةالمعارف تشیع، ج۱، ص۹۴.</ref> وی همچنین کاروانسراهایی برای زائران در سامرا ساخت.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۴۲.</ref> همچنین پس از هجرت میرزای شیرازی به سامرا، در یکی از مسافرت‏‌های میرزا که همراه شاگردانش، پیاده از سامرا به [[مزار امامزاده سیدمحمد(ع)]] مشرف گشتند، به امر میرزا تعمیراتی انجام شد و چند حجره به حجرات صحن، افزودد شد.<ref>زیارت‌گاه‌های عراق، محمدمهدی فقیه بحرالعلوم، ج۲، ص۱۳۲.</ref>

میرزای شیرازی در سال ۱۲۸۷ق در زمان امارت [[شریف عبدالله حسنی]] به حج مشرف شد و در خانه فردی به نام موسی بغدادی سُکنا گزید؛ اما شریف مکه، وقت ملاقاتی برای وی ترتیب داد؛ ولی وی در پاسخ حدیثی را خاطرنشان کرد که اگر علما بر در سلاطین دیده شوند، باعث بدنامی عالم و سلطان خواهد بود؛ اما اگر سلاطین بر در خانه علما دیده شوند، مایه خوشنامی علما و سلاطین خواهد شد. حسنی وقتی این پیام را شنید، خود به دیدن وی رفت.<ref>«بررسی حضور ۲۲ ساله میرزای شیرازی در سامرا»، ص۱۲۳.</ref>