مزور: تفاوت میان نسخهها
جز حذف از رده:مقالههای در دست ویرایش ردهانبوه |
←واژهشناسی: اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[رده:مفاهیم مرتبط به زیارت]] | [[رده:مفاهیم مرتبط به زیارت]] | ||
''' | '''مَزور''' (به معنای زیارت شده)، شخص یا قبری است که مورد [[زیارت]] قرار میگیرد. در روایات بهترین و گرامیترین مزور، خدا دانسته شده است. | ||
==معرفی== | ==معرفی== | ||
مزور (به معنای زیارت شده)،<ref>الطراز الأول، ج8، ص55.</ref> شخص یا قبری است که مورد [[زیارت]] قرار میگیرد. [[زائر]]، زیارت کننده و مزور، زیارت شده است. به خود [[مزار]] نیز که زیارت میشود، میتوان مزور گفت. همچنین به شخص زندهای که به دیدارش میروند نیز، مزور گفته شده است.<ref>فرهنگنامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص8۸.</ref> | |||
زیارت نیز به معنای ملاقات کردن یا قصد و آهنگِ کسی کردن است.<ref>تاج العروس، ج6، ص477.</ref> برخی زیارت را به معنای قصد دیدار کردن با مزور، برای احترام گذاشتن و انس گرفتن با آن مزور دانستهاند.<ref>المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج1، ص260.</ref> | |||
==در روایات== | ==در روایات== | ||
در برخی روایات، | در برخی روایات، خدا، بهترین مزور دانسته شده است.<ref>صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص86.</ref> [[امام صادق(ع)]] نیز، در فرازی از دعای ورود به [[مسجد الحرام]]، خدا را «گرامیترین مزور» دانسته است.{{یادداشت|أنت خیر مأتی و أکرم مزور.}}<ref>الکافی، ج4، ص402.</ref> در یکی از زیارتنامههای [[امام علی(ع)]]، که [[حضرت خضر(ع)]] نیز با آن زیارت شده، واژه مزور به کار رفته است. در پایان این زیارتنامه، [[زائر]] بر گردن هر مزوری حقی نسبت به زائر دانسته و خدا را گرامیترین مزور دانسته است.<ref name=":0">المزار الکبیر (لابن المشهدی)، ص227؛ فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص87.</ref> بر پایه این روایت، یکی از حقوق زائر بر گردن مزور، اکرام و احترام و پذیرایی است.<ref name=":0" /> | ||
==پانوشت== | ==پانوشت== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| خط ۲۰: | خط ۱۹: | ||
}} | }} | ||
*'''تاج العروس من جواهر القاموس'''، محمد بن محمد مرتضی زبیدی، دار الفکر، بیروت، ۱۴۱۴ق. | *'''تاج العروس من جواهر القاموس'''، محمد بن محمد مرتضی زبیدی، دار الفکر، بیروت، ۱۴۱۴ق. | ||
* الطراز الأول و | * الطراز الأول و الکناز لما علیه من لغة العرب المعول، علی خان بن احمدمدنی، موسسة آل البیت(ع) لاحیاء التراث، مشهد، 1384ش. | ||
*'''الطرائف'''، علی بن موسی بن طاووس، ترجمه داود إلهامی، قم، ۱۳۷۴ش. | *'''الطرائف'''، علی بن موسی بن طاووس، ترجمه داود إلهامی، قم، ۱۳۷۴ش. | ||
* | *الکافی، محمد بن یعقوب کلینی، الإسلامیة، تهران، 1407ق. | ||
*'''المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی'''، احمد بن محمد فیومی، موسسه دار الهجرة، قم، ۱۴۱۴ق. | *'''المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی'''، احمد بن محمد فیومی، موسسه دار الهجرة، قم، ۱۴۱۴ق. | ||
*المزار | *المزار الکبیر، محمد بن جعفر بن مشهدی، قم، 1419ق. | ||
* | *صحیفة الإمام الرضا علیه السلام، علی بن موسی امام هشتم(ع)، مشهد، 1406ق. | ||
{{پایان}} | {{پایان}} | ||
نسخهٔ ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۰۲
مَزور (به معنای زیارت شده)، شخص یا قبری است که مورد زیارت قرار میگیرد. در روایات بهترین و گرامیترین مزور، خدا دانسته شده است.
معرفی
مزور (به معنای زیارت شده)،[۱] شخص یا قبری است که مورد زیارت قرار میگیرد. زائر، زیارت کننده و مزور، زیارت شده است. به خود مزار نیز که زیارت میشود، میتوان مزور گفت. همچنین به شخص زندهای که به دیدارش میروند نیز، مزور گفته شده است.[۲]
زیارت نیز به معنای ملاقات کردن یا قصد و آهنگِ کسی کردن است.[۳] برخی زیارت را به معنای قصد دیدار کردن با مزور، برای احترام گذاشتن و انس گرفتن با آن مزور دانستهاند.[۴]
در روایات
در برخی روایات، خدا، بهترین مزور دانسته شده است.[۵] امام صادق(ع) نیز، در فرازی از دعای ورود به مسجد الحرام، خدا را «گرامیترین مزور» دانسته است.[یادداشت ۱][۶] در یکی از زیارتنامههای امام علی(ع)، که حضرت خضر(ع) نیز با آن زیارت شده، واژه مزور به کار رفته است. در پایان این زیارتنامه، زائر بر گردن هر مزوری حقی نسبت به زائر دانسته و خدا را گرامیترین مزور دانسته است.[۷] بر پایه این روایت، یکی از حقوق زائر بر گردن مزور، اکرام و احترام و پذیرایی است.[۷]
پانوشت
- ↑ الطراز الأول، ج8، ص55.
- ↑ فرهنگنامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص8۸.
- ↑ تاج العروس، ج6، ص477.
- ↑ المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج1، ص260.
- ↑ صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص86.
- ↑ الکافی، ج4، ص402.
- ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ المزار الکبیر (لابن المشهدی)، ص227؛ فرهنگ نامه زیارت، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره 21، ص87.
- ↑ أنت خیر مأتی و أکرم مزور.
منابع
این مقاله برگرفته از مقاله فرهنگ نامه زیارت، جواد محدثی، فصلنامه فرهنگ زیارت، شماره بیست و یکم، زمستان ۱۳۹۳، ص۸۸ است.
- تاج العروس من جواهر القاموس، محمد بن محمد مرتضی زبیدی، دار الفکر، بیروت، ۱۴۱۴ق.
- الطراز الأول و الکناز لما علیه من لغة العرب المعول، علی خان بن احمدمدنی، موسسة آل البیت(ع) لاحیاء التراث، مشهد، 1384ش.
- الطرائف، علی بن موسی بن طاووس، ترجمه داود إلهامی، قم، ۱۳۷۴ش.
- الکافی، محمد بن یعقوب کلینی، الإسلامیة، تهران، 1407ق.
- المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، احمد بن محمد فیومی، موسسه دار الهجرة، قم، ۱۴۱۴ق.
- المزار الکبیر، محمد بن جعفر بن مشهدی، قم، 1419ق.
- صحیفة الإمام الرضا علیه السلام، علی بن موسی امام هشتم(ع)، مشهد، 1406ق.