کاربر:Salar/صفحه تمرین۲
| واجبات |
| شروع از میقات • نیت • لباس احرام • تلبیه |
| محرمات احرام |
| مشترک بین زن و مرد |
| شکار حیوانات خشکی • کشتن جانوران بدن • کندن درختان • التذاذ جنسی • آمیزش • استمناء • عقد ازدواج • فسوق • جدال • زینت • بوی خوش • روغن مالیدن به بدن • نگاه کردن در آینه • سرمه کشیدن • ازاله مو • ناخن گرفتن • خون برون آوردن • کشیدن دندان • حمل سلاح |
| ویژه مردان |
| پوشیدن لباس دوخته • پوشاندن سر • استظلال |
| ویژه زنان |
| پوشاندن صورت • پوشاندن دست |
| دیگر احکام |
| مستحبات احرام • مکروهات احرام |
حمل سلاح در حج از محرمات احرام است.
جایگاه
به نظر مشهور فقیهان امامیه پوشیدن سلاح در حال احرام، حرام است.[۱] در برخی آیات قرآن، حرم و شهر مکه منطقه امن الهی معرفی شده است[۲] و از این رو در روایات شیعه، حمل سلاح به طور آشکار در حرم و شهر مکه از سوی حجگزار یا دیگران نهی شده است.[۳]
مفهومشناسی
در اصطلاح فقه سلاح به ابزاری گفته میشود که برای نبرد با دشمن ساخته میشود، خواه برای حفظ بدن در برابر حملات دشمن، مانند کلاه خود، سپر و زره و یا برای تهاجم و ضربه زدن به دشمن به کار گرفته شود، مانند تفنگ، شمشیر و نیزه.[۴] و نیز خواه در خشکی از آن استفاده شود و یا در دریا و یا فضا.[۵]
سلاح از ریشه «سَلَحَ» و در لغت به معنای مطلق ابزار جنگ یا ابزار جنگ که آهنین باشد[۶] و یا ابزار جنگ و دفاع آمده است.[۷] برخی معنای اصلی این ماده را آماده کردن هر چیزی که حیوانی را از خطر حفظ کند دانستهاند که به تناسب موارد مختلف متفاوت است، مانند شمشیر و سپر و سائر ادوات جنگی که سلاح انسان است و شاخ که سلاح گاو و مانند آن است.[۸]
حمل سلاح در مکه و مدینه
مشهور فقیهان امامیه با استناد به روایات، حمل سلاح به طور آشکار در حرم و شهر مکه را مکروه میدانند.[۹]
در حدیثی از امام صادق(ع) وارد شدن با سلاح به حرم الهی جایز نیست مگر اینکه با چیزی دیگر آن را مخفی کنند.[۱۰] همچنین هرگاه شخصی با سلاح داخل مکه شد، سلاح خود را آشکار نکند.[۱۱]
پانوشت
- ↑ تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۰۳؛ مختلف الشیعه، ج۴، ص۸۰؛ الحدائق الناضره، ج۱۵، ص۴۴۹.
- ↑ سوره قصص آیه ۵۷؛ سوره بقره آیه ۱۲۶.
- ↑ الکافی، ج۴، ص۲۲۸؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۲۵۲؛ وسائل الشیعه، ج۱۳، ص۲۵۶.
- ↑ فرهنگ فقه، ج۴، ص۵۱۲.
- ↑ القاموس الفقهی، ص۱۷۹، «سلح».
- ↑ معجم مقاییس اللغه، ج۳، ص۹۴؛ النهایه، ج۲، ص۳۸۸؛ لسان العرب، ج۲، ص۴۸۶«سلح».
- ↑ مجمع البحرین، ج۲، ص۳۷۳؛ تاج العروس، ج۴، ص۹۲«سلح».
- ↑ التحقیق فی کلمات القرآن، ج5، ص170«سلح».
- ↑ الدروس، ج۱، ص۴۷۴؛ مستند الشیعه، ج۱۳، ص۳۲۶-۳۲۷؛ وسائل الشیعه، ج۱۳، ص۲۵۶.
- ↑ الکافی، ج۴، ص۲۲۸؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۲۵۲؛ وسائل الشیعه، ج۱۳، ص۲۵۶.
- ↑ الکافی، ج۴، ص۲۲۸؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۲۵۲؛ وسائل الشیعه، ج۱۳، ص۲۵۶.
منابع
- تذکرة الفقهاء، حسن بن یوسف الحلی (علامه حلی)، قم، مؤسسة آل البیت لاحیاء التراث، ۱۴۱۶ق.
- مختلف الشیعة فی احکام الشریعه، حسن بن یوسف الحلی(علامه حلی)، قم، انتشارات الاسلامی، ۱۴۱۳ق.
- الحدائق الناضرة فی احکام العترة الطاهره: یوسف بن احمد البحرانی، تحقیق محمد تقی ایروانی و علی آخوندی، قم، انتشارات الاسلامی، ۱۳۶۳ش.
- من لا یحضره الفقیه، محمد بن علی بن بابویه (شیخ صدوق)، تحقیق علی اکبر غفاری، قم، انتشارات الاسلامی، ۱۴۰۴ق..
- الکافی، محمد بن یعقوب الکلینی، تحقیق علیاکبر غفاری، تهران، دار الکتب اسلامیه، ۱۳۶۳ش.
- فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهمالسلام، جمعی از پژوهشگران زیر نظر سید محمود هاشمی شاهرودی، قم، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی، ۱۴۲۶ق.
- القاموس الفقهی، سعدی ابوحبیب، دمشق، دارالفکر، ۱۴۰۸ق.
- معجم مقاييس اللغه، احمد بن فارس، تحقيق عبدالسلام محمد هارون، قم، انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم، 1404ق.
، ،