صفا و مروه: تفاوت میان نسخهها
جز حذف از رده:مقالههای در دست ویرایش ردهانبوه |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مکانهای آیین حج عمودی}} '''صفا و مروه''' نام دو کوه کوچک در کنار [[مسجدالحرام]] است. [[سعی]] میان این دو کوه، از [[اعمال حج تمتع]] و [[عمره مفرده]] است و انجامندادن آن موجب باطلشدن حج میشود. صفا در پایین [[کوه ابوقبیس]] و در سمت جنوبی [[کعبه]] و نقطه آغاز سعی محسوب میشود. مروه نیز کوهی کوچک و همجوار [[کوه قیقعان]] است که در سمت شمال شرقی کعبه قرار گرفته و نقطه پایان سعی به شمار میآید. به فاصله میان دو کوه صفا و مروه [[مسعی]] گفته میشود. آیه ۱۵۸ [[سوره بقره]] صفا و مروه را از [[شعائرالهی]] برشمرده است. | {{مکانهای آیین حج عمودی}} | ||
'''صفا و مروه''' نام دو کوه کوچک در کنار [[مسجدالحرام]] است. [[سعی]] میان این دو کوه، از [[اعمال حج تمتع]] و [[عمره مفرده]] است و انجامندادن آن موجب باطلشدن حج میشود. | |||
صفا در پایین [[کوه ابوقبیس]] و در سمت جنوبی [[کعبه]] و نقطه آغاز سعی محسوب میشود. مروه نیز کوهی کوچک و همجوار [[کوه قیقعان]] است که در سمت شمال شرقی کعبه قرار گرفته و نقطه پایان سعی به شمار میآید. | |||
به فاصله میان دو کوه صفا و مروه [[مسعی]] گفته میشود. آیه ۱۵۸ [[سوره بقره]] صفا و مروه را از [[شعائرالهی]] برشمرده است. | |||
==مکان صفا و مروه== | ==مکان صفا و مروه== | ||
«صفا» بخشی از کوه ابوقبیس است<ref>تاریخ مکه المشرفه والمسجد الحرام والمدینه الشریفه والقبر الشریف، ج۱، ص۱۹۴.</ref> که در قسمت جنوبی مسجدالحرام واقع شده است.<ref>آثار اسلامی مکّه و مدینه، ج۱، ص۱۰۵.</ref> صفا پیشتر متصل به کوه ابوقبیس بود ولی در بازسازیهای دوره سعودی از آن جدا شد.<ref>المعالم الأثیرة فی السنة و السیرة، ج۱، ص۱۵۹.</ref> سعی میان صفا و مروه از کوه صفا آغاز میگردد.<ref>پرشکوهترین مراسم عبادت و قربانی، ج۱، ص۶۰.</ref> | «صفا» بخشی از کوه ابوقبیس است<ref>تاریخ مکه المشرفه والمسجد الحرام والمدینه الشریفه والقبر الشریف، ج۱، ص۱۹۴.</ref> که در قسمت جنوبی مسجدالحرام واقع شده است.<ref>آثار اسلامی مکّه و مدینه، ج۱، ص۱۰۵.</ref> صفا پیشتر متصل به کوه ابوقبیس بود ولی در بازسازیهای دوره سعودی از آن جدا شد.<ref>المعالم الأثیرة فی السنة و السیرة، ج۱، ص۱۵۹.</ref> سعی میان صفا و مروه از کوه صفا آغاز میگردد.<ref>پرشکوهترین مراسم عبادت و قربانی، ج۱، ص۶۰.</ref> | ||