مسجد بنی غفار
 | |
| اطلاعات اوليه | |
|---|---|
| نامهای دیگر | کهف بنیحرام کبیر - |
| مکان | عربستان، مدینه، در شرق کوه سلع |
| کاربری | مسجد |
| جنبه دینی | |
| بزرگداشت نزد | مسلمانان |
| وابسته به دین/مذهب | اسلام |
| وضعیت فعلی | |
| وضعیت بنا | موجود |
نام و مکان
مسجد بنی غفار در جهت شرقی کوه سلع واقع شده است.[۱] این مسجد از اماکنی است که مورخین درمورد مکان اختلاف نقل هایی وجود دارد اما پژوهشگران معاصر بین تمام نقلها اتحادی ایجاد کرده و مکان مسجد را مطابق با آنچه امروزه کهف بنی حرام کبیر نام دارد، مطابق میدانند.[۲] مسجد بنی غفار امروزه به «غار بنیحرامکبیر» یا «دکة الشیخ جلال» نیز شهرت دارد.[۳]
تاریخ مسجد
در منابع، خِفاف بن اِیماء ـ از صحابیان پیامبر(ص) ـ بهعنوان خطیب و امام جماعت مسجد بنی غفار معرفی شده است. او پیش از سال ۲۳ قمری درگذشته است.[۴] همچنین برخی گزارشها[یادداشت ۱] نشان میدهد که مسجد بنی غفار از سالهای نخست هجرت در مدینه وجود داشته است.[۵]
بنا
گفته شده که غار بنی حرام کبیر دارای دو قبه کوچک است[۱]
تصاویر
جستارهای وابسته
پانوشت
- ↑ به نقل از حارث بن نوفل: مردی از اهل مدینه به من گفت: من در مسجد بنی غفار نماز خواندم و طرز نشستن خود را ذکر کرد. او گفت: «دست چپم را روی ران چپم و دست راستم را روی ران راستم گذاشتم و انگشت اشارهام را بالا بردم.» او گفت: «خفاف بن اماء بن راهده غفاری که از اصحاب رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) بود، مرا در حال انجام این کار دید. وقتی نمازم تمام شد، به من گفت: «چرا انگشتت را اینگونه بالا بردی؟» به او گفتم: «مردم را دیدم که این کار را میکردند.» گفت: «راست میگویی. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) هنگام نماز این کار را میکرد و مشرکان میگفتند که محمد این کار را فقط برای جادو کردن با انگشتش انجام میدهد (2). آنها دروغ میگفتند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) این کار را فقط برای اثبات یگانگی پروردگارش، تبارک و تعالی، انجام میداد.»السنن الكبرى، ج2، ص133.
منابع
- المعالم المدینه المنوره بین العماره و التاریخ، عبدالعزیز کعکی، بيروت، دار و مكتبه الهلال، 1419ق.
- الاستيعاب، ابن عبد البر، بیروت، دارالجیل، 1412ق.
- السنن الكبرى، أحمد بن الحسين البيهقي، بیروت، دارالفکر، بیتا.
- عمده الاخبار فی مدینه المختار، احمد العباسی، تحقیق محمد الطیب الانصاری، ناشر: اسعد طرابزونی، بیتا.
- مساجد الاثریه، محمد الیاس عبدالغنی، مطابع الرشید بالمدینة المنورة، الطبعة الثانیة، 1419ه.
- الدرة الثمينة في أخبار المدينة، ابن النجار البغدادي، دار الارقم بن ابي الارقم - بيروت، بیتا.
- المساجد والأماكن الأثرية المجهولة لزائر المدينة الميمونة، عبد الرحمن خويلد، مشعر - تهران - ايران، 1420ه.
- المعالم الأثيره في السنة و السيرة (فرهنگ اعلام جغرافيايى تاريخى در حديث و سيره نبوى)(فارسی)، محمد بن محمد حسن شُرَّاب( مترجم: حميدرضا شيخى)، نشر مشعر - تهران، 1383ش.