اسرار تلبیه
| دسته | واجبات احرام |
|---|---|
| مربوط به آیین | احرام در عمره و حج |
| مکان | میقات، حرم مکی |
| مکانهای وابسته | میقات |
| ذکرهای وابسته | لَبَّیکَ الّلهُمَّ لَبَّیکَ، لَبَّیکَ لا شَریکَ لَکَ لَبَّیک. |
| مفاهیم فقهی وابسته | احرام |
| صفحه فتواهای مراجع | تلبیه (فتاوای مراجع) |
ببیند: آموزش تلبیه | |
اسرار تَلبیه مجموعهای از علتها، اهداف و نتایج عمل تلبیه در حج را بیان میکند.
تلبیه
تلبیه به معنای اجابت و پاسخ مثبت است.[۱] در اصطلاح فقیهان، گفتن جملات خاص هنگام احرام حج و عمره را تلبیه میگویند.[۲] پیامبر اسلام(ص) کلمات تلبیه را بسیار تکرار میکرد و در موقعیتهای مختلف چون سوار شدن، بلندی رفتن، سرازیری، پایان شب و پس از هر نماز تلبیه میگفت.[۳]
حکمتهای تلبیه
در منابع شیعی حکمتهایی برای تلبیه بیان شده که برخی از آنها عبارت است از:
- پاسخ بندگان به ندای خداوند در رهایی احرامگزاران از آتش[۴]
- پاسخ بندگان به ندای حضرت ابراهیم(ع) که به فرمان خداوند، مردم را به حج فرا خواند[۵]
- پاسخ حضرت موسی(ع) به ندای خداوند[۶]
- تصمیم به سخن گفتن برای خدا و در راه اطاعت او و خودداری از هرگونه گناه.[۷]
اسرار تلبیه
مقالههای مرتبط
پانویس
- ↑ العین، ج8، ص341، «لبی»؛ معجم مقاییس اللغه، ج5، ص199، «لب»؛ الصحاح، ج6، ص2479، «لبی».
- ↑ مستطرفات السرائر، ص590؛ العده، ج1، ص161؛ غایة المراد، ص392.
- ↑ الکافی، کلینی، ج4، ص250؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص325.
- ↑ علل الشرائع، ج2، ص416؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص196.
- ↑ قرب الاسناد، ص239؛ علل الشرائع، ج2، ص416.
- ↑ علل الشرائع، ج2، ص418؛ من لا یحضره الفقیه، ج2، ص235.
- ↑ مستدرک الوسائل، ج10، ص167.
منابع
- تهذیب الاحکام: الطوسی (م. 460ق.)، به کوشش موسوی و آخوندی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1365ش؛
- درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، کمیته اسرار و معارف معاونت امور روحانیون حوزه نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت، تهران، مشعر، 1389ش.
- دعائم الاسلام: النعمان المغربی (م. 363ق.)، به کوشش فیضی، قاهره، دار المعارف، 1383ق؛
- من لا یحضره الفقیه: شیخ صدوق (م. 381 ق.)، به کوشش غفاری، قم، نشر اسلامی، 1404ق؛
- الخصال: الصدوق (م. 381ق.)، به کوشش غفاری، قم، نشر اسلامی، 1416ق؛
- بحار الانوار: المجلسی (م. 1110ق.)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403ق؛
- مرآة العقول: المجلسی (م. 1111ق.)، به کوشش رسولی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1363ش؛
- جوامع الجامع: الطبرسی (م. 548ق.)، به کوشش گرجی، تهران، 1378ش؛
- الکشاف: الزمخشری (م. 538ق.)، قم، بلاغت، 1415ق؛
- التحریر و التنویر: ابن عاشور (م. 1393ق.)، مؤسسة التاریخ؛
- المحرر الوجیز: ابن عطیة الاندلسی (م. 546ق.)، به کوشش عبدالسلام، لبنان، دار الکتب العلمیه، 1413ق؛
- التفسیر الکبیر: الفخر الرازی (م. 606ق.)، قم، دفتر تبلیغات، 1413ق؛
- تفسیر قرطبی (الجامع لاحکام القرآن) : القرطبی (م. 671ق.)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1405ق؛
- المواقف فی علم الکلام: عبدالرحمن احمد الایجی (م. 756ق.)، به کوشش عبدالرحمن، بیروت، دار الجیل، 1417ق؛
- وسائل الشیعه: الحر العاملی (م. 1104ق.)، به کوشش ربانی شیرازی، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403ق.
- العروة الوثقی: سید محمد کاظم یزدی (م. 1337ق.)، قم، النشر الاسلامی، 1420ق؛
- سنن الترمذی: الترمذی (م. 279ق.)، به کوشش عبدالوهاب، بیروت، دار الفکر، 1402ق؛
- سنن الدارمی: الدارمی (م. 255ق.)، احیاء السنة النبویه؛
- الکافی: الکلینی (م. 329ق.)، به کوشش غفاری، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1375ش؛
- نهج البلاغه: صبحی صالح، تهران، دار الاسوه، 1415ق؛
- الدر المنثور: السیوطی (م. 911ق.)، بیروت، دار المعرفه، 1365ق؛