اسرار محرمات احرام: تفاوت میان نسخه‌ها

}}'''اَسرار محرمات احرام''' مجموعه‌ای از حکمت‌ها و آثار پرهیز از [[محرمات احرام]] توسط شخص [[محرم (احرام‌گزار)|مُحرِم]] در [[حج]] و [[عمره|عُمره]] است. محرمات احرام 25 مورد است که برخی میان زن و مرد مشترک و برخی دیگر ویژه مردان یا [[حج بانوان|زنان]] است. نتیجه پرهیز از اعمالی که پرخاشگرانه و مغرورانه هستند، رفع اختلاف و ایجاد اتحاد دانسته‌اند. فاصله از لذت‌های شهوانی با هدف توجه بیشتر به لذت‌های معنوی، توصیه شده.

{{اصلی|محرمات احرام}}مُحَرَّمات احرام، کارهایی است که انجام آنها پس از [[احرام|مُحرم]] شدن، تا زمان [[تحلل|بیرون آمدن از احرام]] بر انسان ممنوع و حرام است.<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۲۶۲؛ مختلف الشیعه، ج۴، ص۶۹.</ref> این محرمات 25 مورد است که برخی میان زن و مرد مشترک، برخی ویژه مردان و برخی ویژه [[حج بانوان|زنان]] است.<ref>مستند الشیعه، ج۱۱، ص۳۳۸.</ref> اگر فردی که در حال احرام است یکی از این اعمال را آگاهانه انجام دهد، باید [[کفاره]] آن را بپردازد.<ref>السرائر، ج۱، ص۵۴۸؛ فقه الصادق، ج۹، ص۱۵۳.</ref>

محرمات احرام، مانع تحقق اهداف و [[اسرار احرام]] هستند.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص136.</ref> [[آیه ۱۹۷ سوره بقره]]، ترک [[محرمات احرام|مُحَرَّمات احرام]] را نشانه تقوا بر‌شمرده است. در حدیثی، سبب تشریع احرام، ورود [[حاجی|حاجیان]] به [[حرم مکی|حَرَم مکی]] بیان شده است.<ref>المحاسن، ج۲، ص۳۳۰؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۹۵.</ref> برخی گفته‌اند که ترک محرمات توسط فرد محرم، موجب امنیت برای هم نوعان و حیوانات و گیاهان است و به شخص محرم می‌آموزد که چگونه به آثار و نتایج اعمالی که به دیگران آزار می‌رساند پی‌ببرد.<ref>نمادها و رمزواره‌های حج، ص358</ref>

محیط [[حج]] باید از بحث‌های بی‌فایده خالی باشد زیرا حج محیط عبادت و همبستگی است. برخی نویسندگان [[جدال]] را به معنای پافشاری بر خواسته‌های نفسانی و مقدمه ایجاد دشمنی دانسته که باعث حرمت‌شکنی حرم، کعبه و صاحب بیت می‌شود.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص139.</ref>

[[لذت‌های جنسی|شهوات]]، خواسته‌های حیوانی هستند که بدون شباهت به اعمال ملکوتی حج بوده و به عنوان بیشترین عامل بهره‌گیری از بدن انسان دانسته شده‌اند. در حالی که [[محرم (احرام‌گزار)|مُحرم]] در گام نخست احرام متعهد شده که بدن خود را مانند [[اسماعیل (پیامبر)|اسماعیل]] تقدیم محبوب کند و به غیر خدا مشغول نشود. رعایت حرمت این عمل باعث توجه بیشتر به لذت‌های معنوی می‌شود.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص141.</ref>

پرهیز [[حاجیان]] از [[پوشاندن سر]] و [[پوشاندن پا|روی پا]] و [[پوشاندن صورت|صورت]] و [[استظلال|قرار گرفتن زیر سایه]] به معنای سرسپردگی و تسلیم در برابر خدا دانسته شده که موجب دوری از فخر فروشی و امتیاز خواهی می‌شود. در سخنی از [[امام علی(ع)]] وجود چنین سختی‌هایی در حج باعث فراهم شدن زمینه های کمال برای انسان بیان شده.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص143.</ref>

هرگونه آرایش و [[زینت]] از جمله استفاده از [[نگاه کردن در آینه|آینه]]، [[بوی خوش|عطر]]، [[پوشیدن لباس دوخته|لباس دوخته برای مردان]]، [[سرمه کشیدن|سرمه]] و [[روغن مالیدن به بدن|روغن]] در حج حرام است. حرمت این امور به معنای لزوم پیراستگی از زینت‌های دنیایی و ایجاد آراستگی معنوی دانسته شده که با هدف ترک خود پرستی و خود‌بینی توسط [[حج‌گزار]] رعایت می‌شود.<ref>درسنامه پیش درآمدی بر فرهنگ نامه اسرار و معارف حج، ص145.</ref>